bir şeyler yazmak istiyorum ama o bile çok zor. burayı genelde böyle kötü hisler günlüğü gibi kullanıyor görünüyorum ama aslında mesele bu değil. güzel zamanlarımda da kullanmayı seviyorum burayı.
bugün güzel istanbul videoları izledim. istanbul’da yalnız olmamayı hayal ediyorum. aslında öyle çok çok hayal de kurmak istemiyorum. böyle içimi kıpır kıpır eden şeyler de çok değişti.
çay suyu koydum, kaymadı, altını kapattım. çay da koymadım. oturdum koltuğa. su aldım yanıma bitiririm diye, onu da içmedim.
kitaplığımı tamamen temizledim. kitaplarımın hava almasını istiyordum. bazı hediyeler duruyordu, bir kar küresi, bir ayıcık. hiç orada kalmayı hak etmeyen şeyler yıllardır. böyle bir etiklikten sıyrıldım ama. kaldırdım yatağın altına attım. bir dahakine umarım çöpe de atabilirim. üzerine çok düşünmedim, düşünsem atardım belki. geçmişte edilen bir sohbete bile o kadar bağlıyım ki.
sonra, şifonyeri temizledim düzenledim biraz.
ama kendimde düzenlemediğim şeyler var.
yemek yaptım, yedim, mutfağı temizledim. midem tıka basa dolana kadar yemek yedim. yarın da spora gideceğim.
buraya yazarken bazen farklı motivasyonlarım oluyor. bir kere, buraya yıllardır yazıyorum ne neredeyse kimse görmüyor. kimsenin bilmediği bir hiçim. ama hiç olduğum için bile çok değerli hissediyorum bazen. bana bakan ve beni görmeyen insanlar yok. bu da beni değerli kılar çünkü bana bakan kimse yok. kimseyi burada gerçekten var olmamakla suçlamıyorum. kendimi suçlarsam suçluyorum, bir masanın iki kenarında iki iskemle ve sürekli kavgalar. bir şeyler devriliyor önce, aradan aylar geçiyor ve hatta bazen yıllar, dönüyorum ve o zamandan kalma bir fosille yüzleşiyorum. bazen yüzüne çarpıyorum. ‘bak, öyle olmadı! kes orayı kafandan’ diyorum, bazen de ‘bak, öyle de oldu, aferin sana!’ diyorum.
yani iki iskemle var. diyorum ya, iki iskemle. bol bol kavga. gök gürlese de, yağmur yağsa da, havalar çok çok ısınsa da bana bakan ama görmeyen insanlar yok suçlu olan. suçlu olan benim, bazen de ben olmayan bazı şeyler. işte, burada tekrara düştüğüm oluyor -ki çok da sevdiğim tekrarlar var-.
kaç sene öncesiydi düşüneyim, sanırım 5 sene öncesi, o zaman birilerinin istediği bir tatlıyı yapmam gerekiyordu. gecenin geç saatiydi, yaptım. altına sert irmik tabanı yaptım önce, şerbeti çok güzel tarçın koktu. üzerine güzel bir krema. çok çok lezzetli bir şeydi o. işte o lezzeti ben hatırlamıyorum ama o geceyi hatırlıyorum. çünkü çok güzel bir şarkı çalıyordu, years of silence. muhtemelen o zamanlar okuduğum bir Türk trajedisi vardı, mutfak sarıydı ve çok güzeldi. güzel kokular vardı, güzel duygular. ertesi gün gidilecek bir ev, birkaç gün sonra ise gidilecek gerçek bir ev, benim evim. işte böyle…
bunu yazma sebebin, iskemlenin kırık bir köşesindeki hatırayı dökmekti buraya. burada o geceden bir şey yok. burası o iskemlenin ve darmadağın olmuş mutfak masasının ta kendisi.
en sevdiğiniz insan hakkınızda her şeyi bilmese bile, söylemek istediğiniz şeyi ilk ona söylemek istersiniz. onun gibi bir şey bu da. yine de en sevdiğinizdir. o masa orada duruyor, o tatlı orada duruyor. o buzdolabının en ucundan tutamayan kız orada duruyor, en kenarından tuttuğu için azar yiyor babasından. tutsa kendi kendini, tutmasa babası onu bitirecek. işte böyle…
boktan şeyleri telafi edecek biri varken o kişi hep var olacak gibi geliyor. sanırım en büyük darbeyi buradan yiyorum. en büyük darbeleri alanlar yanımda olduğunda ben de orada kalmaya devam ederim ama aynı şeyleri göremediğim oluyor. şükürlerim var, bir sürü şükürlerim. bir sürü de hayal kırıklığım var boğazıma takılan. onlara karşı da isyan etmem. isyan etmeyi sevmem çünkü.
her şeyimi bilen bir ayna istemiyorum ama en azından
şimdi kimse yok gibi bir şey. tabii ki birileri var ve ben biraz daha su içeceğim.
eve gitmem gerek, her yerdeyim.
discoholicmusic
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
pixelskylines
romaincrisis
origamiaround
