Ö.

Sonra hasretinden öptüm seni, olur mu öyle şey deme sevgilim, hasreti de öpülür bir insanın.

Meleğim, anasının amını tersten gösterdiğin aşkımıza ithafen.

O, ruh eşimdi benim. Bazen öyle olsun isterdim ki şu çektiğim nefes onun göğsünü şişirsin, şu güneş onun teninde parlasın, şu esen yel onun saçlarını savursun, onun kokusu gelsin öteden beriden burnuma. Sadece istemekle yetinirdi şu akıl.

Ağlama yalvarırım ağlama ellerim kelepçeli gözyaşlarını silemiyorum

Acıya merhem olmak isteğiyle kapımda duran sevgilim, elindeki bıçak değil mi az önce bana sapladığın? Yaraya merhem olan ve yarayı açan aynı kişi… Faili meçhul bir cinayet.

Alnının orta çatından öptüm ölümü. Aylar önce yok diyordum, o uğramaz bize. İçimde bir yanım çocuk kalmış olsa gerek, anlamazdan geliyor; öyle davrandıkça gerçeklerden kaçıyordum. Şimdi şu saatte ölüm, en sevdiklerimin yanında oturuyor; onların da en sevdiğini almış üstelik. Böyle olmamalı diye isyan edeceğim hayata. Belki bir kuş vururum, belki karınca yuvasına çomak sokarım. Biraz asi, biraz hoyrat davranmak istiyor içimdeki çocuk; kabul etmemek uğruna. Sevgili ölüm, ne acı bir tat bu ağzımda bıraktığın.

Ağlamak, boş bir bankta ya da yeni kesilmiş çimlerin üstünde. Ben kaybetmedim henüz sevdiğimi yoktan yere; bu yüzden bir mezarlığım yok görünmez olacağım. Hoş, o kadar insan geçerken etrafımdan, fark edilmiyorsam bu hâlde, o zaman da görünmez sayılmaz mıyım? Ben bazen dibe çöküyorum. Bazen o dipte çıkış bulmak istemiyor canım. Hep yanlış yapmak istiyor içimdeki çocuk; daha çok ağlamak, daha çok bağırmak gibi. Bunları yanlıştan sayan şimdiki yaşıma kırgınım.