Ben ölmezdim

Yazıp yazıp yirmi altı cümle sildim. Yedi şarkıyı ilk dakikasında değiştirdim. Neden böyleyim ben baba. Ne çabuk soğuyorum her şeyden. Sevginin sıcaklığı tenimi yakıyor, bir kabulleniş kırk kemiğimi kırıyor. Eninde sonunda beni mahvedecek şeyleri arzuluyorum ben. Canım yanmıyor. Nefretimde boğuluyorum. Gözlerim dolmuyor. Karanlığımdan korkuyorum. Yatağın altı boş baba, canavarlar kafamda. Bir yanım hala sarılmak istiyor sana. O yanım da küllerimle yansın. Kalpsiz diyorlar bana, oysa seni hiç tanımadılar.

Otur diyorsun, dinlen. Sök şu plakaları bedeninden. Bin yıldır sonbaharım ben. Ellerim de çatlaklar, kaburgalarım da kırıklar. Beni çarmıha geren, kursağımda yer edinen hevesler. Yalan silsileleriyle dolu kepaze bir yaşam. Zihnimde hep bir savaş, ruhumda korku var.

O çocukken en çok silgilerini kaybederdi. Ama hiçbir çizimini yarım bırakmazdı. Çantasından yıldız tozları döküldü çoğu zaman. Nefret eder, ama gökkuşağının altına yine de dua yazardı.

Yıllar önce bir adam vardı, çok yakından tanırdım. Vücudunun her santiminde yaşamından silik izler taşır, soluk çiçeklerle dolu bir bahçede yıldızları izlerdi. Titrek elleri tutulmayacak kadar yaralı, adı da bi’ şiirde geçecek kadar güzel değildi. Allah biliyor ya, istese de kötü olamazdı. Kristalden kalbinin içinde bir deniz saklıyordu.

Kaç yenilgiden geçtiğimi bilmiyorsun. Sanki o derin kuyulara bağırmak için doğdum. İçimde kara bulutlar sallandı, dışarı yağmadım. Sonra sustum. Belki de katlanıp kaldırılması gereken şeyleri buruşturmuştum. İsteseydin anlatırdım.

"Dudaklarından öptüğüm tüm bulutların üzerine yemin ederim ki;