İsimsiz

Devletler kendi kanlı ve cani tarihleriyle varlıklarını sürdürdükçe insan olmak haybeye. Kahrolsun bütün düzen-sistem devletleri, bütün faşist politikacılar. Yaşasın halkların onurlu ve eşit mücadelesi. #denizgezmis #yusufaslan #hüseyininan #darağacındaüçfidan #devrim #revulation #instakurd (Zeytinburnu'da)

Peykera Mem u Zîn / Cizîra Botan Mem u Zîn Heykeli / Cizre

Bir İspanyol meyhanesinde kadehlerin Rom ile dolu olduğu boş bir masaya oturdu şarkıcı. Ve söküp attı yürekten dansa uzanan o duygusal eylemi. Artık gam yüklü omuzların üzerinde geriye yatacak kadehleri diken kafalar, gırtlak gırtlak... 'Singer 2'

Evet acı verecek belki ama açın artık gözlerinizi...

Bulutların üstünden bir serçenin kanadına bindirdim umutlarımı. O gezerken ben izliyorum bu boş yolculuğu.

Dünya'da sadece Halfetî'de (Amara Kırlarında) yetişen 'siyah güller' aslında bize çok şey anlatıyor. Mesela bir kara gün, bir kara Şubat, bir kara yıl ve bahtı güller kadar kararmış bir halk önderi... #halfeti #amara #instakurd #siyah #gül

yaşanıp son buluyorsa en büyük umutlar bile en kısa anlarda yaşamak zahmetli iş hele seni taşımak taze bir aşkın titrek omuzlarında hep sana yazmak, hep seni anımsamak ve rüyalarda yaşatmak kolay da... seni sevmek zahmetli iş... -seni sevmek- zor ama, mümkün aslında ızdırabı her ne kadar güç olsada buraya kadar herşey kolay da unutmam gerekebileceği ihtimali, seni... hemde bu kadar delice severken bu sevdaya dur demek zahmetli iş aslında. #mfc

Ey hayat; Kime verdin kaymağını da, pörsüğünü bize sakladın. Hiç gülmeyecek mi yüzümüz senden yana? Adını taşıyan bu yolda, topallamak mıydı diyeti aşkın? İmkanlarını zorlayacak bir yaşam mı diliyorum ki bu ızdırabı en hisli haliyle yaşatıyorsun bana. Öyle bir haldeyim ki; nerede olduğumu, kimlerle yaşadığımı, neden nefes aldığımı bile unutuyor, bir mantığa oturtamıyorum. Varlığımın en ince sorgulamalarını bile sen sebepli terk ediyorum... Bende değerli olan her şeye hasret bırakıyorsun yine beni. Her şey hayatımda özlem yüklü. Annemi özlüyorum, yanıbaşımda hissettiğim "Onu" özlüyorum... Öyle bir ayrılık koydun ki zihnime, ruhum ve bedenime karşı. Borçlu hissediyorum duyularıma karşı kendimi, ihanet sergilediğim hislerim varolmaya başlıyor.. Bencil duygularım açığa çıkmaya başlıyor hatta; tek, kimsesiz... Bilmediğim diyarlara yalnız yolculuklar düzenliyorum araçsız. Duman rengi bir atın sırtında karamsar hudutlar aşıyorum, ürperten. Vardığım her sur dibi huzura, araladığım her kapı farklı bir aydınlığa açılıyor diye ümit ederken yine karanlıklara boğuluyorum; sen sebepli... Sana inat, bıkmadan, usanmadan yol alıyorum; karmaşık, dikenli labirentlerinde... Tükendiğimi hissediyorum ama. Mücadeleci ruhumu kaybediyorum sana karşı. Neden mi? Topyekün bir savaş açacak kadar cesaret bulamıyorum, kolumda nazlı bir eda ile süzülen yar yokken... Bu da senin bildiğin en açık gerçek... Ey hayat; Çek o pis ellerini üzerimden. Bitsin artık bu ruh üzerindeki kirli emellerin, son bulsun. Usandım artık tel örgülerini aşmaktan. Aşıp, her geçişte bir yanımı yaralamaktan. Yırtılmadık libas kalmadı kalmadı ruhumu örten, tel örgülerinden. Yeter... Ölümü ya sen bulacaksın bir kıyametle bu zihinde, ya da bu zihni taşıyan beden yürüyecek sonsuzluğa apansız... İçimde öldüremediğin tek şeydir en büyük silahım, umut... Umutlarımı alamadın benden. Kör kuyularda bin muhafızlı zindanlar kurdum, içinde geçilmez bin tuzaklı kapılar ve bin parça duvardan labirentler, umutlarımı gizleyen... Evet haklısın, inanmıyorum artık hiçbir şeye güvenmiyorum sende nefes alan onca gerçeğe... Ama umutlarım var cehennemin dibinde gizlediğim...

Hayat; Acınası yağmurlarla işledin biçare bedenime öfkeni, bardaktan boşalırcasına. Şemsiyelerime yıldırımlar savurdun topuklarımdan oluk oluk kanlar sıza sıza. Ne bir saçak altı, ne bir sığınak kaldı senden bana ne de derme çatma bir baraka. Sen bana düşmansın hayat, ben de sana... Kaldırımlarında yürüdüğüm sokakların solunacak bir teneffüs nefesini bile haram kıldın ya, alacağın olsun hayat. Bu ne son başkaldırım, ne de son kazığındır bana. Sevdiğim her şeyi dirhem dirhem alıyor, santim santim koparıyorsun benden. Gün geçmiyor kan ağlamadan. Güneşi bile yollamıyorsun artık kan kaplı gözlerime, sen bir nefes daha sırıtmadan. Şelale ferahlığında "ohh" çekmeyi unutalı ne kadar oldu; hatırlamak bile meçhul bir boşluk. Yağmurlarla demlenen lale kokularına uzak, ağaç gölgelerine hasret bıraktın ruhumu. Zihnim hüzünlerimin işgalinde, yaralı. Hayallerimde bile yer vermiyorum bir çınarın gölgesinde yarin dizinde yatmaya. Yanımdaki en gerçekçi şeyi bile uzak kıldın bana. Kokusunu her an duyduğum yüzü olmayan yarin bile hayallerine şeytanlarını gönderdin, benden cazip. Ben ağlayamam biliyorsun, yüreğimi ağlatıyorsun işte ben yerine... Bambaşka kıldın hasretin tadını bende. Geceyi yırtan özlemler yaşarken ağlatmadın mı zaten sevine sevine... Uykuya küstürdüğün bir çift göz bıraktın bende. Ey Hayat; Varlığınla mutsuzluk koktu ışık saçan yıldızlarım, ağıtlar yaktı cırcır böceklerim, yanmalara küsüp öldü ateş böceklerim. Girdaplar kurdun varlığımın orta yerine ve fırtınalar koparttın hasretimin son seferinde. Tatlı bir acıydın önceleri; çekilesi. Ölüm gibi sessiz geldin sonraları hayatımın en mutlu günlerine. Oyunlar oynadın önceleri, kavuşmayı sevdirip. Sonrasında tükettirdin aşkı; hayallere daldırıp nefretle uyandırarak. Gün be gün benden kopardığın bir sevdiğim var parmaklarımın arasından yitirdiğim, yüzünü göremediğim... Beni ona, onu bana vermiştin halbuki. Ticaretin bile bir fahişe pazarlığında; en çok miktarı veren gibi, sana en yalakaya satıyorsun aşkları... Ey Hayat; Aşk bir avuç elmastır parıl parıl, sen acımasız bir tüccar. Ne çok aşk sandırdın kurduğum hayalleri. Yokmuş farkı bir kabustan. Birden çekip gitmelere alıştırdığın beni, parça parça sömürüyorsun. Bana benzettiğim her şeyi ızdırap diye bir tünelden geçiriyorsun, harap bitap... Her şeyi dünün aynasında yaşanıyorcasına olağan kılıyor şeytanlığın. Geceler çökertiyorsun halbuki ruhuma; alabildiğine karanlık, alabildiğine yağmur. Nefretim kokuyor bütün kent bir saatten sonra, nöbetçi meyhaneler tıka basa...

Hayat; Mızıkçılık yaptığın her oyunda yarin saçlarına yeltendim, acınası. Tel tel asmıştım aşkımı örgülerinin ardına. Birer parmaklık yaptığın saçların zindanlarında soludum; adını bilmediğim kentlerin, tanımadığım mahkemelerindeki çürük ahşap havasını. Yargıladığın aşkımı; kısır bir akşamın, bir çift kahve fincanı göze mahkum olduğu saatlerinde işledin nakış nakış benliğime. Faili belli olmayan bir cinayetti ruhumun orta yerinde işlediğin. Korkak bir katilsin işte hayat, soluduğum havanın azot derinliğinde. Yapabildiğin en mert hareket bu, insan acizliğinde. İpini koparan bir uçurtma gibi özgür ama dümensiz bir kayboluştur bendeki. Gökyüzünün surlarını katman katman aşıp yanmaya kadar gidecek bir kendini bilmezliktir. Topyekün yıldızları susturur tepetaklak kayboluşum. Bilirim yağmurlara ağıtlarımı bile yaktırmazsın aciz. Bahar akşamlarına ertelenir o yüzden yasım. Doğduğum gün gider yağmurun büyüğü. Bir yası düğüne çevirir kendini bilmez hadsizliğin. Yağacaktır Nisan yağmurları kaçarsız. İşte hayat; yaz bunu... Bu sana ilk kazığım...