fanisR

Το

3D print canal house

βρίσκεται στο Άμστερνταμ και είναι ένα μέρος έκθεσης, έρευνας και κατασκευής εκτυπωμένης τρισδιάστατης αρχιτεκτονικής. Ένα μοναδικό project που συνδέει έρευνα και δημιουργία με επιστήμη, σχεδιασμό και κατασκευή. Η πρωτοβουλία ανήκει στο αρχιτεκτονικό γραφείο

DUS architects

που συνεργάζεται με πολλές εταιρίες για την πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος.

 Η ιδέα είναι η κατασκευή ενός σπιτιού εξολοκλήρου με την τεχνική της τρισδιάστατης εκτύπωσης σε ένα από τα κανάλια του Άμστερνταμ.

 Το υλικό που χρησιμοποιείται αναπτύσσεται από την HENKEL και βρίσκεται ακόμα στο στάδιο έρευνας ενώ ο εκτυπωτής κατασκευάστηκε από την ίδια εταιρία που κατασκευάζει και το makerbot που είναι γνωστός οικιακός τρισδιάστατος εκτυπωτής.

 Αρχικά ο εκτυπωτής τυπώνει κάθε δωμάτιο του σπιτιού ξεχωριστά και μετά αυτά συνδέονται μεταξύ τους σαν τουβλάκια LEGO ώστε να δημιουργηθεί η τελική κατασκευή.

Addie Wagenknecht

 Η Addie Wagenknecht (γεν.:1981) είναι αμερικανίδα καλλιτέχνης με τη βάση της να βρίσκεται στην Αυστρία, της οποίας το έργο διερευνά την σχέση μεταξύ πολιτισμού και τεχνολογίας.  Το 2007, η Wagenknecht σε συνεργασία με τον Stefan Hechenberger, ίδρυσαν την NORTD Labs. Η εταιρία παράγει open source hardware projects που χρησιμοποιούνται και αναπτύσσονται από εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως συμπεριλαμβανομένου του open source laser cutter Lasersaur.  Wagenknecht είναι μέλος της Free Art & Technology (F.A.T.) Lab και προεδρεύει στο Open Hardware Summit του MIT. Έργα της έχουν εκτεθεί διεθνώς σε μουσεία της Βιέννης, την Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης , και Rua Red Δουβλίνου. Έχουν αναφερθεί επίσης σε έργα της αρκετές επιστημονικές εργασίες, βιβλία και περιοδικά, όπως TIME, Wall Street Journal, Vanity Fair, The Economist, και New York Times.  Έχει μεταπτυχιακές σπουδές στο πρόγραμμα Interactive Telecommunications του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και έχει λάβει υποτροφίες από την Eyebeam Art + Technology Center της Νέας Υόρκης, το Culture Lab UK, το Institute HyperWerk for Postindustrial Design, Basel (CH), και το Frank-Ratchye STUDIO του Carnegie Mellon University.

Waiting

Optimization of Parenting

‘MUCEM’ by rudy ricciotti – re-imagined as a motel

‘le cube orange’ by jakob macfarlane – represented as a strip club

‘BNF’ by dominique perrault – becomes a casino

‘folies du parc de la villette’ by bernard tschumi – shown as a gas station

‘glasgow riverside museum of transport’ by zaha hadid – is now abandoned to nature

‘palais de justice de nantes’ by jean nouvel – functioning as a port site

Το SHOWstudio του Nick Knight κυκλοφόρησε ένα νέο κομμάτι εμπνευσμένο (και κατα κάποιο τρόπο δημιουργημένο) από τη συλλογή της Mary Katrantzou SS14. Το κομμάτι που αποτελεί ένα remix των ήχων που καταγράφονταν κατά την δημιουργία της collection από ήχους χαρτιού, κλείσιμο φερμουάρ, σχίσιμο υφάσματος, λειτουργία ραπτομηχανής, θρόισμα πολύτιμων λίθων και περπάτημα των μοντέλων με τακούνια - όλα αναμείχθηκαν επιδέξια από τον sound designer Stu Sibley για να δημιουργήσουν ένα απολαυστικό μουσικό σύνολο. Η εικόνα του βίντεο που συνοδεύει το κομμάτι προέρχεται από αποσπασματικά στοιχεία και χρώματα προερχόμενα κατευθείαν από την πασαρέλα, συνδυασμένα με 3D animations που δημιουργούνται από τα ηχητικά σήματα.

http://player.vimeo.com/video/77072634?title=0&byline=0&portrait=0&color=ffffff&autoplay=1

Οι Kois Associated Architects σχεδίασαν το ζαχαροπλαστείο Sweet Alchemy για τον γνωστό ζαχαροπλάστη Στέλιο Παρλιάρο. Το κατάστημα βρίσκεται στην Κηφισιά, στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Ο Στέλιος Παρλιάρος θεωρείται ο καλύτερος Patisserie στην Ελλάδα, συγγραφέας πολλών βιβλίων ζαχαροπλαστικής και παρουσιαστής επιτυχημένης τηλεοπτικής εκπομπής. Αλχημεία, μια έννοια που σχετίζεται με το σκοτεινό μυστήριο και το μυστικισμό που εφαρμόζεται σε εργαστήρια γεμάτα με ιδιόρρυθμες και αινιγματικές συσκευές, σπάνια αποστάγματα, κρύσταλλα και φίλτρα. Αυτές οι εικόνες ήταν η αφετηρία για την ανάπτυξη μια κεντρικής ιδέας από τον Στέλιο Κόη, η αναπαράσταση αυτής της ατμόσφαιρας σε μία σύγχρονη μορφή. Ο ίδιος μιλάει για αυτό το ενδιαφέρον project. 

"Ο χώρος χαρακτηρίζεται από τον υψηλό βαθμό διαφάνειας που χειριστήκαμε με τέτοιο τρόπο ώστε να διαχέεται το φώς και να φιλτράρεται η οπτική διείσδυση. Ο ρόλος του φωτός ελήφθη υπόψη και μελετήθηκε διεξοδικά από την αρχή με στόχο την δημιουργία μιας μοναδικής λύσης για την συγκεκριμένη περιοχή. Το φώς και η σκιά αλλάζουν κατά τη διάρκεια της ημέρας δίνοντας στο χώρο μια μοναδική ατμόσφαιρα κάθε στιγμή. Η γαλήνη ακολουθείται από την ένταση και τη δραματικότητα. 

 Η χάλκινη διάτρητη επιδερμίδα της κύριας όψης δημιουργεί την εντύπωση μια κρύπτης θησαυρού, ενός χρυσού κλουβιού που περικλείει το πολύτιμο, το σπάνιο, την αμαρτία της απόλαυσης του απαγορευμένου καρπού. 

Η φιλοσοφία πίσω απο την επιλογή των υλικών ήταν εναρμονισμένη με την φιλοσοφία του πελάτη. Η επιλογή πρώτων υλών και όχι υποκατάστατων, σίδηρο, ορείχαλκο, χαλκό και ξύλο επιλέχθηκαν για τα φυσικά τους χαρακτηριστικά όπου απλά επεξεργάστηκαν, χωρίς όμως να αλλοιωθεί η όψη τους. 

 Στόχος μας δεν ήταν η πιστή αναπαράσταση ενός μυστηριακού περιβάλλοντος, αλλά η διαμόρφωση του πνεύματος, το "genius loci", της ατμόσφαιρας που θα διαποτιστεί το κενό και θα το μεταμορφώσει σε ένα πραγματικό χώρο με δικό του χαρακτήρα. Η αίσθηση του μυθικού, η μυστηριώδης ανακάλυψη και η μετάβαση σε μία άλλη πραγματικότητα ήταν τα χαρακτηριστικά του "Sweet Alchemy" του κ.Παρλιάρου και αυτά που θέλαμε να μεταφέρουμε στο νέο κατάστημα.

φωτογραφίες: studio paterakis

Το Biribildu είναι ένας καινούριος χώρος για σουβλάκι και όχι μόνο στον Άλιμο, στα Νότια προάστια της Αθήνας. Υπεύθυνος για τον εκκεντρικό σχεδιασμό του εστιατορίου είναι ο αρχιτέκτονας Μηνάς Κοσμίδης.

Η λέξη biribildu προέρχεται από την χώρα των Βάσκων και χαρακτηρίζει κάτι που γυρίζει, κάνει στροφή, ολοκληρώνεται, τελειοποιείται, και η κυκλικές μορφές εμφανίζονται συχνά στο σχεδιασμό. Το περιοδεύον τσίρκο που πηγαίνει από πόλη σε πόλη έγινε το κεντρικό θέμα στο χώρο που προσφέρει γύρο (κρέας που ψήνεται σε κατακόρυφο άξονα).

Δύο άλογα από καρουσέλ δίνουν της αίσθηση της περιστροφικής κίνησης, καθώς επίσης κατευθύνουν και τους πελάτες προς τον πάγκο εξυπηρέτησης. Τα τραπέζια είναι στρογγυλά, όπως και πολλά διακοσμητικά με θέμα το τσίρκο.

Η κουζίνα, το wc και οι αποθηκευτικοί χώροι είναι ενσωματωμένοι σε μεγάλα ξύλινα κουτιά που θυμίζουν τα κιβώτια μεταφοράς που χρησιμοποιούνται από ένα περιοδεύον τσίρκο.

Το ταμείο είναι πίσω από κάγκελα που μοιάζουν σαν ένα κλουβί μιας τίγρης, ενώ από πάνω κρέμονται μαχαίρια του Mr.Biribildu, που πέρα από υπεύθυνος του τσίρκου είναι και δεινός performer.

Συνολικά ο χώρος των 80 τετραγωνικών μέτρων με τα αντιπαρατιθέμενα στοιχεία, όπως τα γύψινα στο ταβάνι, το σχέδιο από πλακάκια που καλύπτει τους αεραγωγούς και η επεξεργασία του δαπέδου που θυμίζει τυπικό πάτωμα τσίρκου, έχει πολύ ενδιαφέρον.

  Πριν μερικούς μήνες παρουσιάστηκαν απο τον Renzo Piano τα σχέδια της μελέτης για το κέντρο πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου στο Φαληρικό δέλτα, που θα φιλοξενήσει την εθνική βιβλιοθήκη και την εθνική λυρική σκηνή. Πέρα απο τις συζητήσεις σχετικά με την μορφολογία ή την υπερτοπική σημασία του έργου, θέματα τα οποία θεωρώ πως ήδη αναλύνοται σήμερα και θα αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο στο μέλλον, θα ήθελα να εστιάσω σε ένα γνώρισμα του έργου, που με απασχολεί προσωπικά  τα τελευταία χρόνια ως μέρος του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού: την 5η όψη.

  Ο Renzo Piano είναι ίσως ένας από τους λίγους αρχιτέκτονες που πειραματίζονται με την 5η όψη -το δώμα- με αρκετά επιτυχημένο τρόπο,ειδικά στα όψιμα κτήριά του. Αυτές του οι χειρονομίες δίνουν ζωή σε ένα τμήμα του κτηρίου που συνήθως προκαλεί αμηχανία στην σύνθεση και παραμένει ανεκμετάλλευτο. Πρόκεται για μια μορφολογική και λειτουργική αναζήτηση χωρίς μανιερισμούς και επαναλήψεις, μια προσπάθεια να απαντήσει στα συγκεκριμένα ζητήματα και να εκμεταλλευτεί τα επιμέρους χαρακτηριστικά που περιβάλλουν εναν τόπο, απο το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον στον προσανατολισμό και την φυσική /οπτική σύνδεση με τον αστικό ιστό.

  Αν μελετήσει κανείς τα πολλαπλά μουσεία που έχει υλοποιήσει, από το The Menil Collection το 1987 στο Houston του Τέξας μέχρι την επέκταση του Μουσείου Τέχνης του Σικάγο το 2009, θα παρατηρήσει μια συστηματική έρευνα και πειραματισμό για τον φυσικό φωτισμό και σκιασμό του εκάστοτε έργου μέσω του δώματος. Ίσως, το πλέον sui generis έργο του, είναι η Ακαδημία των επιστημών στο San Francisco (2008), όπου το δώμα καμπυλώνει, φυτεύεται και καλύπτεται από αυτοματοποιημένες καταπακτές φυσικού φωτισμού και εξαερισμού, δημιουργώντας ένα κτήριο που δεν χρειάζεται κλιματισμό. Θα μπορούσε να πει κανείς, πως τα χαρακτηριστικά που ανέφερα ακροθιγώς, επανεμφανίζονται με έναν πλέον ώριμο και ολοκληρωμένο τρόπο, στην βασική αρχιτεκτονική χειρονομία του κέντρου πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος.

  Και αυτό ήταν ίσως η έκπληξη της παρουσίασης:  το κτήριο της εθνικής λυρικής σκηνής και της εθνικής βιβλιοθήκης, που αρκετοί απο εμάς περιμέναμε με περιέργεια, είναι ένα μη-κτήριο. Ένα έργο που χαρακτηρίζεται απο την 5η όψη.  Ένας τόπος, όπως λέει και ο Renzo Piano. 

  Όταν ολοκληρωθεί, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα περιλαμβάνει τις νέες, πλήρως εξοπλισμένες και κατασκευασμένες με τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές, εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και το Πάρκο «Σταύρος Νιάρχος», έκτασης 170.000 τ.μ.

  Το έργο υλοποιείται με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», συνολικού ύψους περίπου €566 εκατομμυρίων ευρώ. Αποτελεί την πρώτη σύμπραξη δημοσίου-ιδιωτικού τομέα αυτού του είδους στην Ελλάδα και το μεγαλύτερο πολιτιστικό/εκπαιδευτικό έργο που έχει υλοποιηθεί ποτέ στη χώρα. Με την ολοκλήρωσή του, το 2015, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα παραχωρηθεί προς χρήση στην ελληνική κοινωνία. Το Ελληνικό Δημόσιο θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο και την αποκλειστική λειτουργία του ΚΠΙΣΝ. 

  Το Κράτος δωρίζει τη γη, το Ίδρυμα κτίζει το Κέντρο Πολιτισμού και ο Ελληνικός λαός θα απολαύσει το έργο. 

Χρονοδιάγραμμα του έργου:

  -Οκτώβριος 2006: Το Ίδρυμα ανακοινώνει την πρόθεσή του να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ)   -Ιούνιος 2007: Υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με το Ελληνικό Δημόσιο για την υλοποίηση του έργου   -Ιούλιος 2007: Έναρξη προκαταρκτικών διερευνήσεων    -Φεβρουάριος 2008: Επιλογή του αρχιτεκτονικού γραφείου Renzo Piano Building Workshop (RPBW) για τον σχεδιασμό του ΚΠΙΣΝ   -Απρίλιος 2008: Έναρξη προκαταρκτικής μελέτης   -Ιούλιος 2008: Συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος και του αρχιτέκτονα με τον Πρωθυπουργό   -Οκτώβριος 2008: Έναρξη της προμελέτης του έργου   -Ιανουάριος 2009 O Renzo Piano παρουσιάζει την προμελέτη του έργου στον Πρωθυπουργό και το ελληνικό κοινό   -Μάρτιος 2009: Υπογραφή της σύμβασης με το Ελληνικό Δημόσιο για την πραγματοποίηση του έργου   -Ιούλιος 2009: Κύρωση της σύμβασης με νόμο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο   -Ιούνιος 2011: Παρουσίαση των τελικών αρχιτεκτονικών σχεδίων του έργου στο ελληνικό κοινό   -2011: Έναρξη κατασκευαστικών εργασιών   -2015: Ολοκλήρωση κατασκευής του έργου και παράδοση του ΚΠΙΣΝ στο Ελληνικό Δημόσιο

fac design

Οι fac design είναι μια ομάδα τριών νέων αρχιτεκτόνων εσωτερικού χώρου. Το Design αποτελεί για εκείνες καθημερινότητα αφού θεωρούν ότι ένας καλός σχεδιασμός έχει τη δύναμη να αναβαθμίσει την ποιότητα της ζωής μας. 

“Χώροι και χρηστικά αντικείμενα, αποτελώντας ερεθίσματα, είναι σε θέση να επιδρούν τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε σωματικό επίπεδο.”

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ- ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ- ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ: Αυτές οι τρείς λέξεις αποτελούν τις βασικές αρχές του σχεδιασμού τους. Βιώνοντας την άνεση, την χρησιμότητα και την ομορφιά σε κάθε κατασκευή μικρής ή μεγάλης κλίμακας, απολαμβάνουν την ουσία της. Αγαπούν τη λιτή ομορφιά στο design και τις πρωτότυπες ιδέες.

paper accessories

Αυτόν τον καιρό ασχολούνται με την κατασκευή αξεσουάρ από χαρτί, χρησιμοποιώντας μια τεχνική κατασκευής που βασίζεται σε έναν τρόπο διπλώματος και πλεξίματος από το Μεξικό. Τσάντες, βραχιόλια, δαχτυλίδια και κολιέ είναι φτιαγμένα από επιλεγμένες σελίδες εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων στις οποίες έχει τοποθετηθεί διαφανές αυτοκόλλητο για περισσότερη ανθεκτικότητα. Τα αντικείμενα είναι χειροποίητα και αυτό τα κάνει μοναδικά.

Τα αξεσουάρ μπορείτε να τα βρείτε σε επιλεγμένα καταστήματα της Αθήνας καθώς και σε συλλογικές εκθέσεις που διοργανώνονται. 

 Κάπου ανάμεσα στα στενά γύρω από το σταθμό του μετρό στο Αιγάλεω, εκεί που δεν περιμένεις να βρείς κάποιον χώρο εστίασης, υπάρχει το Cap cap που ειδικεύεται στα cupcakes και σερβίρει ένα σωρό ακόμα λιχουδιές. Ως δια μαγείας βρέθηκε εκεί, αφού ο περιβάλλων χώρος παραπέμπει σε όλα τα γνωστά παραμύθια, από τον Χάρι Πότερ μέχρι το εργοστάσιο σοκολάτας του Τσάρλι. Τίποτα δεν λείπει. Οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με παραμυθένιες φιγούρες, μαγικά ραβδιά, στολισμένα κλαδιά δέντρων, γιρλάντες, μαγικά φίλτρα. Στον μεγάλο τοίχο έχει κεντρική θέση το μαγικό τζάκι με τον ποντικό Cap cap να φιγουράρει στο μεγάλο κάνδρο από πάνω και να σε καλωσορίζει στον κόσμο του. Τα τραπέζια ανισομεγέθη, για μικρές και μεγάλες παρέες. Το μπαρ για την προετοιμασία του καφέ και των ροφημάτων είναι γεμάτο βαζάκια και παραβαζάκια με καραμελωτά. Στο βάθος, μια όρθια γυάλινη βιτρίνα φιλοξενεί τα μοναδικά cupcakes, λιχουδιές κάθε λογής και τις γεύσεις της ημέρας, ενώ μισοκρύβει το εργαστήριο. Στο χώρο παρασκευής όλα μοιάζουν μαγικά, σαν ένα εργαστήριο ενός μάγου που παρασκευάζει μυστήρια φίλτρα, ενώ το σκηνικό ολοκληρώνεται από το μεθυστικό άρωμα των ζεστών κέικ που επικρατεί. Λόγω της μεγάλης κίνησης, θα εγκαινιαστεί και ένας ακόμα χώρος στο κατάστημα που θα βρίσκεται στο πατάρι, δημιουργώντας νέες αφηγήσεις και εξερευνώντας νέα παραμύθια.

Τα τελευταία χρόνια το Γκάζι έχει γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη κυρίως στο χώρο της διασκέδασης και της νυχτερινής ζωής. Ήταν λογικό λοιπόν αυτή η ανάπτυξη να περνούσε και στον τομέα της κατοικίας.  Την αρχή έκαναν οι αρχιτέκτονες Χάρης Γκίκας & Ευαγγελία Φίλτσου σε συνεργασία με την Alpha Land Developers και την Θεανώ Ποταμιάνου-Ραβαζούλα (interior designer) με τη δημιουργία ενός εντυπωσιακού κτιρίου στη συμβολή των οδών Βουτάδων και Ιάκχου στην καρδία της περιοχής του Γκαζιού.

Βουτάδων & Ιάκχου, Γκάζι

Πρόκειται για ένα κτίσμα συνολικής έκτασης 1200τμ. που ολοκληρώθηκε το 2011 και αποτελείται από ένα κατάστημα στο ισόγειο, τέσσερα lofts μοιρασμένα στους ορόφους και ένα ρετιρέ στην κορυφή του. Τα βιομηχανικής αισθητικής lofts, ταιριάζουν τέλεια με το ύφος της περιοχής και απευθύνονται κυρίως σε νέους.

exterior view

Η είσοδος του καταστήματος βρίσκεται επί της οδού Βουτάδων, ενώ η πρόσβαση στις κατοικίες πραγματοποιείται από την οδό Ιάκχου, έτσι το εμπορικό κομμάτι του κτιρίου διαχωρίζεται τελείως από το οικιστικό. Η κάθετη επικοινωνία γίνεται μέσω ενός κεντρικού κλιμακοστασίου οπου συνδέει τις εισόδους των διαμερισμάτων.

Η κατασκευή αποτελείται από μεγάλες επιφάνειες εμφανούς μπετόν που φαίνεται να έχουν διπλωθεί, σε συνδυασμό με μεταλλικές περσίδες που σκιάζουν τα μεγάλα ανοίγματα. Στο διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου υπάρχει και το στοιχείο του νερού (πισίνα) με θέα την Τεχνόπολη, τον Κεραμεικό, την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό.

living room, loft 89sq.m

living room, loft 89sq.m

kitchen area, loft 89sq.m

private area, 89sq.m

sundeck, loft 89sq.m

living room, penthouse 133sq.m

living room, penthouse 133sq.m

living room, penthouse 133sq.m

kitchen, penthouse 133sq.m

bathroom, penthouse 133sq.m

bedroom, penthouse 133sq.m

private area, penthouse 133sq.m

office, penthouse 133sq.m

veranda, penthouse 133sq.m

rooftop, penthouse 133sq.m

rooftop, penthouse 133sq.m

2nd floor plan

3rd floor plan

4th floor plan

5th floor plan

6th floor plan

Πρέπει να αναφερθεί ότι «στο κτίριο εφαρμόζεται το πρόγραμμα «Green Lofts» της Alpha Land Developers που αφορά στη βιοκλιματική σχεδίαση του, στα συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας που διαθέτει και στη χρήση φιλικών προς το περιβάλλον υλικών. Ενεργά συστήματα σκίασης, φωτοβολταϊκά στοιχεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εναλλακτικές πηγές ενέργειας για θέρμανση και ζεστό νερό, ειδικές μονώσεις και αρκετά άλλα σύγχρονα συστήματα εξασφαλίζοντας στους ενοίκους του κτιρίου σημαντικά οφέλη.»

φωτογραφίες: Βαγγέλης Πατεράκης