Yorgun’um

ne zaman ki insan, insan oldugunu unuttu, işte o vakit, şeytan vücut buldu.

Olur biter, geçer gider. Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var, olup bitmeyen, geçip gitmeyen. Zaman zaman yine uykusuzluk çekiyorum ama… Çok da takılmıyorum artık bu uyku konusuna. Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana.

İnsana biraz şans lazım. Ne olduğunun önemi yok herhangi bir yerden ufacık şans lazım. Her şeyle savaşmak çok yorucu.

“İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.”

Hiç anlamayacak insanlara laf anlatmaya çalışmaktansa susup uzaklaşmak en az yoranı. Bıraktım kendi doğru bildiklerinde boğulsunlar.

Sustuğumuz şeyler konuştuklarımızdan daha fazla yıprattı.

“Kafamda, bütün yapı yıkılmış, sadece sahne arkasından sokağa inen merdivenler duruyor.”

“Her yutkunuşum karanlığa gömüyor dünyayı, tiksiniyorum insanlardan. ne acıymış meğer, ne yamanmış insan olmak.’

Kelimeler yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.

Bırak hakikat incitsin seni, bir yalan avutacağına.

İnsanlar değişmez, sadece daha iyi yalan söylemeyi öğrenirler.