“...Έπειδὴ οὖν ἡ φύσις δίχα ἐτμήθη,

«Είμασταν περισσότερες από 100 γυναίκες και είχαμε 8-10 παιδιά, ηλικίας 2 έως 7 χρονών και αποφασίσαμε να τα πνίξουμε μην τυχόν και κλάψει κάποιο ή μιλήσει, και όταν οι Τούρκοι θα ήταν κοντά μας θα ανακάλυπταν την κρυψώνα μας και θα μας συλλάμβαναν. Τότε η καθεμία από εμάς πήρε το παιδί της άλλης και το έπνιξε, σφίγγοντας το λαιμό του και αφήνοντας το νερό του καταρράκτη να μπει μέσα στο στόμα του. Κάποιο κοριτσάκι 6-7 χρονών όταν είδε το τι γινότανε, μας παρακάλεσε να μην της βγάλουμε από το λαιμό κάτι χαϊμαλιά που είχε και μας είπε στα τούρκικα «πενί ποορκενέ τσιτσιλεριμί τσικάρτμαγιν», δηλαδή όταν με πνίγετε να μη βγάλετε από το λαιμό μου τα χαϊμαλιά...».

Η καμπύλη του χαμόγελού σου, μία όαση μυστηρίου και ομορφιάς μέσα στις τόσες αδιάφορες και κυνικές ευθείες αυτού του κόσμου.

Δεν είμαι συναισθηματικός, είμαι ρομαντικός, όπως είσαι κι εσύ. Η ιδέα είναι, ξέρεις, ότι ο συναισθημα τικός άνθρωπος πιστεύει ότι τα όμορφα πράγματα θα κρατήσουν. Ο ρομαντικός άνθρωπος διατηρεί μια απελπισμένη βεβαιότητα ότι δεν θα κρατήσουν.

I've noticed that people love to hurry. Meals are always quick, coffees are never savoured, glances are fleeting, conversations brief and it feels like this is becoming normal, that people only expect surface level and they only strive for surface level in all aspects of life. Mediocre coffee. Luke-warm love. Convenience. Because life is scary and when you sit with it long enough, and really listen to the silence, you notice what you're missing, and some of what we miss, we know we will never be able to find again.

I want to hold you closer,

If you don't feel like yourself right now, read this:

It had been years since someone had touched a part of me that wasn't just my body, but you reached right for my soul and brought me back to myself. You saw that I was drowning when no one else even noticed I was underwater.

Εθισμοί : καφές, ποτό, τσιγάρο,

👀🔞

Δεν υπάρχει λόγος, θεωρητικά τουλάχιστον, να χρειάζομαι αυτά τα χάπια για να τα βγάλω πέρα στη ζωή. Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία, στοργικούς γονείς, όλο το πακέτο. Δεν με χτυπούσαν, δεν με κακοποιούσαν, ούτε περίμεναν να παίρνω μόνο Άριστα. Είχα πάντα αγάπη και υποστήριξη. Όμως, για κάποιον λόγο, αυτό δεν ήταν αρκετό.