Gözlerini İçine Aç Artık Çocuk.

Ben bir çiçek olsam

ayağa kaldıran her şey beni tekrar yıkabilir.

tüm o kuvvetlerin yönü değişebilir.

Bu şehir arkandan gelecektir.

Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,

aynı mahallede kocayacaksın;

aynı evlerde kır düşecek saçlarına.

Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.

Başka bir şey umma-

Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,

öyle tükettin demektir bütün yeryüzünü de…

Aslında bir kelime fazlayım hepinizden Bir kelimelik mesafemiz Ve bu tüm ilişkimiz sizinle Ya ben eksiğim ya da siz fazlasınız -Fazlalıksınız- Sahi sen neden yoksun Yeruhe Ve yokken nasıl oluyorda bu kadar çoksun Tüm varlıklardan daha çok Olmayan bir şeyin varolmuşcasına olması Ve olanların hiç olmayandan daha yok olması paradoksunda zikzak çiziyorum -Neredesin Yeruhe- Kitap sayfalarının arasında kurutulmuş Tütün yapraklarına soruyorum Ve yanıyorlar Bir duman yana yana arıyor seni ve sonra O da kayboluyor Odam kayboluyor Odamda kayboluyorum O adamlarda kayboluyorlar, sevilesi kadınlar. Çıkmadan kaybediyorlar yollarını. Ben bu dertle kıvranırken Onlar çamaşır iplerine hayallerini asıyorlar ve kuruyorlar saatlerini beşinci mevsime Bir umut mudur yaşamak onlar için yoksa son umudun yiğit kamçısı mı Cevabını bildiğim sorular sormam bir gerçekten kaçmam mı yoksa bir gerçeklik arayışım mı Artık soru sormayı ve felsefik bir cevap arayışına girmeyi bıraktım. Her sevilmemişliğe ve her esirgenmemişliğe bir şiir bırakıyorum Aklımın almadığı şeylerin aklımı alması ve her telime bir ak bırakması bundan Yaşarsan, yazarsın Hissedersen, şair. Gör, üşürüz Yeruhe. -Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Saygılarımla..

kızıltoprakta bulunan zaman zaman ece ayhan,tezer özlü,cemal süreya,cezmi ersöz ve küçük iskenderin de geldiği ve eşi kaan önal ile birlikte birbirlerine destek çıkan cemal süreya'nın zeldası, nilgün marmara bir kendine destek çıkamamış bir kendine bu evde ve yeryüzünde yer edinememişdi ve sonunda en güzel dostlarıyla en güzel günlerini geçirdiği bu evin beşinci katından aşağı kendini sonsuz boşluğa bıraktı

şimdilerde ondan arda kalan birkaç kare fotoğrafta bile iki adımlık yerkürenin tüm arka bahçelerini gören deniz gibi gözlerine bakmak, derin bir okyanusta çırpınma hissini veriyor insana,burada daha ne kadar ölecekti? onca kötücül insan ve düşüncenin ardından ancak buradan göçüp gittiği vakit çiçek açtı zelda ve son sözü de şu oldu;