Expresso2014

Hallo allemaal, ik heb een mixtape gemaakt met uitsluitend op deze weblog voorbijgekomen tracks. Voor wie de blog gemist heeft of alles nog eens terug wil horen is dit dus een uitgelezen kans! Check 'm hier beneden onder de Engelse vertaling en laat me weten wat je er van vindt.

Resumerend

Twee artiesten die hun eigen post hadden verdiend, maar helaas niet gekregen hebben: Chico Buarque en Baden Powell.

100 posts in 100 dagen. Dat was ook de bedoeling, geen deadline gemist, jee!

De tien meest gebruikte tags: 

bossa nova (59)

mpb (50)

funk (31)

soul (31)

jazz (16)

samba (13)

jorge ben (12)

João Gilberto (9)

marcos valle (8)

milton nascimento (8)

De tien beste albums uit Brazilië, naar mijn bescheiden mening:

Novos Baianos - Acabou Chorare

José Mauro - Obnoxious

Jorge Ben - A Tábua De Esmeralda

Moacir Santos - Coisas

Marcos Valle - Garra

Milton Nascimento e Lô Borges - Clube da Esquina

João Donato - Quem é Quem

João Gilberto - Chega de Saudade

Arthur Verocai - Arthur Verocai

Caetano Veloso - Caetano Veloso

Een nummer dat vreemd genoeg nooit voorbij is gekomen op deze blog: Gilberto Gil - Expresso 2222

Vijf sites waar ik niet zonder had gekund bij het maken van deze blog:

Discogs (voor alle data over de verschillende platen)

Órfãos do Loronix (voor het enorme archief aan Braziliaanse klassiekers)

Soulstrut (voor de vele muziektips)

Wikipedia (ja ja)

Wordreference (voor het vertalen van Portugese bronteksten)

Mijn grootste fan, afgaande op het aantal likes op tumblr: Randy Haddock, een hedendaagse bossa nova artiest uit New York. Ga zijn muziek luisteren, een waardig vaandeldrager van de bossa nova!

Drie op deze blog voorbij gekomen nummers die je WK-kater in één klap wegspoelen:

Helio Matheus - Eu, réu, me condeno

Marcos Valle - Estrelar

Burnier & Cartier - Mirandolina

Zo, dat was het dan voor nu. Het schrijven van deze blog is me zo goed bevallen dat ik zeker van plan ben hier mee verder te gaan. In wat voor vorm ben ik nog niet over uit. Elke dag een post plaatsen legt toch wel een behoorlijke druk op je en er waren genoeg dagen bij dat ik het eigenlijk veel te druk had met andere dingen om weer een stukje te gaan schrijven. Soms had ik ook wel meer tijd aan een post willen besteden dan dit strakke schema met toeliet. Aan de andere kant is het wel een goede stok achter de deur geweest.

Onder de naam Expresso 2014 kom ik in ieder geval weer terug met iets nieuws. Misschien wel in de vorm van een podcast of een weblog over muziek uit meerdere onderbelichte delen van de muzikale wereld (met naast Brazilië ook aandacht voor muziek uit landen als Cuba, Nigeria, Ghana, Argentinië, Trinidad & Tobago, Zuid-Afrika etc.). Of wellicht een weblog over 7" singletjes uit Jamaica.... Ik ben er nog niet helemaal over uit, maar ik heb ideeën genoeg! Jullie horen het hier als eerste, dat is in elk geval zeker.

Voor nu, bedankt voor het meelezen en hopelijk tot snel!

Obrigado!

Het leek me gepast om de cirkel rond te maken met echte onvervalste bossa nova, zoals ik ook honderd posts terug ben begonnen met de iconische bossa klassieker van João Gilberto. Net als Chega de Saudade een logische keuze was, hoefde ik ook niet lang na te denken over deze afsluiter van de weblog, O Fim, oftewel Het Einde.

Een obscuur singletje is het wel, van een zanger met de weinig onderscheidende naam Theo. Op de voor mij voor deze blog menigmaal gebruikte site Discogs is deze Theo bijvoorbeeld al de vijfendertigste artiest die onder deze naam een plaat heeft uitgebracht. Het totale aantal Theo's zal vermoedelijk nog wel een stuk hoger liggen.

Theo heet eigenlijk voluit Théo de Barros en maakte als gitarist deel uit van het invloedrijke Braziliaanse jazzkwartet Quarteto Novo. De invloedsrijkheid van dit ooit als trio begonnen jazzcombo zat hem in de fusie van traditionele Noord-Braziliaanse muziek met Amerikaanse jazz die ze in 1967 op de mat legden met hun enige album, ver voor in de latere jaren '60 en vroege jaren '70 de deuren wagenwijd opengingen voor buitenlandse invloeden op Braziliaanse muziek, en vice versa.

Op deze single voelt die fusie al even natuurlijk aan. De eerste paar seconden doen ontegenzeggelijk aan als coole Amerikaanse jazz, maar al gauw dient een onvervalst bossa nova ritme zich aan, eerst nog wel even ingeleid door een heerlijk orgeltje. In de kleine vier minuten die volgen overheerst de subtiliteit die we van João Gilberto en co gewend zijn geraakt, om ten slotte te eindigen in een korte big band-achtige aanzet, die al even snel wegsterft als hij begonnen is. Dat samba en jazz in de wereld van Theo evengoed samengaan bewijst hij op de b-kant, met het ook alleraardigste Vim de Santana.

Theo behoort tot die op deze blog steeds langer geworden rij artiesten uit Brazilië die op zeer jonge leeftijd al muzikaal actief was. Als kind in Rio leerde hij al muziek spelen. Op zijn elfde verhuisde hij met zijn ouders naar São Paulo en richtte de kleine Theo zich op de gitaar. Al snel begon hij zijn eigen muziek te schrijven en het zou ook niet lang duren voor hij zich met succes in het songfestivalcircuit stortte waar al zo veel andere Braziliaanse artiesten van naam hun doorbraak in hebben beleefd. Hij is inmiddels 71 jaar, maar nog altijd actief als muzikant. Voor het geld hoeft hij het al lang niet meer te doen trouwens. Naast de platen die hij uitbracht was hij namelijk ook actief als journalist en als schrijver van talloze reclame-jingles voor onder andere Pirelli en Coca Cola. Als je hem zo ziet op de hoes van deze single zou hij inderdaad niet misstaan in een aflevering van Mad Men. 

Morgen, op de dag van de finale waarin Nederland spijtig genoeg ontbreekt, volgt nog een allerlaatste post waarin ik terugblik op de afgelopen maanden. Dit is echter het laatste stukje muziek dat ik hier zal introduceren en wat mij betreft kon de weblog niet mooier eindigen!

We zijn aangekomen bij misschien wel het beste album ooit in Brazilië opgenomen. En dit zeg ik niet in het enthousiasme van het moment, deze plaat draai ik al jaren grijs. Bovendien is Rolling Stone het met me eens, het tijdschrift plaatste Acabou Chorare op nummer één in de lijst met beste Braziliaanse albums aller tijden. Nou is Rolling Stone hetzelfde blad dat Led Zepplin II, Curtis Mayfield's debuut en Abbey Road afschreef, dus denk daarvan wat je wil, maar toch.

Novos Baianos was een muzikaal gezelschap uit, je raadt het al, Bahia. Met hun debuutalbum É Ferro na Boneca hadden ze een aardig succesje geboekt met een plaat vol rock en bubblegum pop, maar voor dit tweede album deden ze er duidelijk een schepje bovenop. Het gitaarspel van Jimi Hendrix werd van grote invloed en niemand minder dan João Gilberto werd als mentor ingeschakeld voor het schrijven van de muziek. Zijn bossa nova invloed is terug te horen op opener Brasil Pandeiro, maar er komt direct op deze eerste track al veel meer samen, van bossa nova tot samba tot rock. Een geluid dat internationaal aanspreekt, maar ontegenzeggelijk doorspekt is van het rijke Braziliaanse culturele erfgoed. Dat is ook niet zo gek, want het was in 1940 al geschreven voor de in Amerika populaire zangeres Carmem Miranda en gaat over het succes van Braziliaanse samba's in de VS. Miranda vond het evenwel een waardeloos nummer, hetgeen haar op de nodige kritiek kwam staan in eigen land. Het werd daarna voor het eerst en niet onverdienstelijk opgenomen door de groep Anjos do Inferno. Met de versie van Novos Baianos zou het liedje echter pas echt iconische vormen aan gaan nemen en een perfecte introductie bieden aan dit fantastische album.

Naast de muziek is ook de vorm waarin de groep werkte bijzonder. In een soort hippie-commune leefden de bandleden met elkaar samen in de natuur iets buiten Rio, zonder enige hiërarchie, ieder bandlid even belangrijk. Op de hoes van de plaat verwijzen ze ook niet naar zichzelf als een band, maar als team. Dit was ook precies wat de aandacht van João Gilberto trok, die naar eigen zeggen zijn hele leven al had gedroomd van een muzikaal collectief dat met zijn allen bij elkaar woonde. De eerste keer dat hij op bezoek kwam bij de groep werd hij met zijn nette uiterlijk door bassist Dadi nog aangezien voor politieagent, wat een nogal paniekerig wegstoppen van de voorraad wiet veroorzaakte, maar al snel ontstond er een even vruchtbare als onwerkelijke samenwerking tussen de keurige bossa nova legende en de langharige hippies uit Bahia. Hij was dan wel officieel hun mentor, maar mocht ook net zo lief met zijn vrouw en nog maar paar jaar oude dochter Bebel een alledaags wandelingetje maken naar de commune om gewoon even het creatieve proces bij te wonen van de leden van het Novos Baianos team.

Tijd voor wat platenverzamelaarsjargon om deze post in te leiden:

One tracker n (meervoud one trackers, two tracker)

Album dat het waard is te kopen enkel vanwege één ver boven de rest uitspringende track. In het geval van meerdere albums van dezelfde artiest die in deze categorie vallen spreekt men van meerdere one trackers. In het geval er twee tracks op het album staan die de moeite waard zijn wordt er verwezen naar de term two tracker.

Je voelt 'm al aankomen, dit debuutalbum uit 1979 van zangeres Rosa Passos valt in de categorie two tracker. Acht van de tien nummers op deze plaat vallen compleet buiten mijn smaak, zelfs ondanks de prominente aanwezigheid van de door mij zo geliefde Fender Rhodes piano in de begeleidingsband. Pas als Rosa overschakelt op een samba-ritme, wat dus in twee van de tien nummers gebeurt, raken mijn oren gespitst. Waar je smaak ook mag liggen, dat Rosa een begenadigd zangeres is staat buiten kijf. Voor iemand die haar debuutalbum opneemt zingt ze met een overweldigende dosis zelfvertrouwen. Ze lijkt wel boven de muziek te zweven, telkens net even afwijkend van het ritme, zonder ooit de maat van de muziek uit het oog te verliezen. Een subtiele manier van je klasse als zangeres tentoonspreiden waar menig jengelend Voice of Holland zangeres nog een puntje aan kan zuigen. Belangrijker nog, het plezier straalt er van af.

Rosa begon al als kleuter van vijf actief piano te spelen. Toen ze de muziek van haar ouders een stapel platen van Tom Jobim, João Gilberto en Dorival Caymmi kreeg besloot ze haar piano direct in te ruilen voor een gitaar en zelf muziek te gaan schrijven. Als vijftienjarige verscheen ze met haar muziek al op televisie en in het festivalcircuit. Toch bracht ze pas op haar zevenentwintigste dit debuutalbum uit en het zou vervolgens nog eens meer dan tien jaar duren voor er een vervolgalbum kwam omdat ze het te druk had met moeder zijn. Jaren wachten voor je een album uitbrengt hoeft overigens helemaal geen slecht teken te zijn - ik noem een Sade. Al dat lange wachten voor ze met een debuutalbum kwam maakt het spontane geluid op deze plaat er alleen maar knapper op.

In navolging van de vorige week besproken Jaime & Nair en Teca & Ricardo laat ook dit muzikale man-vrouw duo zien hoe je met succes hoort samen te spelen - een boodschap die inmiddels mosterd na de maaltijd is voor het Braziliaanse team.

Het duo werd in de jaren zestig ontdekt toen ze samen deuntjes zongen in de nachtclubs van São Paulo. Twee albums maakten ze slechts, alvorens weer in complete anonimiteit te verdwijnen. Je vraag je af waarom als je deze lp beluisterd. Hun eerste album was ook al zo alleraardigst te noemen, met een aantal door Marcos Valle, Ivan Lins en Arthur Verocai geschreven nummers gezongen in de perfecte harmonie die het duo kenmerkte.

Homem de Verdade is de opener van de soundtrack voor de soap Cavalo de Aço die een dik half jaar te zien was op de Braziliaanse tv in 1973. Voor je overhaaste conclusies trekt naar aanleiding van het woordje soap, er zijn wel wat verschillen tussen deze telenovela en de gemiddelde GTST aflevering te benoemen.

Ten eerste de vorm, de Braziliaanse soap was in zwart-wit te zien, terwijl ze bij omroep Globo in die tijd echt al wel geld hadden voor een show in kleur. Dan de verhaallijn. Zeker, de hoofdpersoon Rodrigo heeft ergens in het verhaal een lastige keuze te maken tussen twee geliefden, maar daar houdt de overeenkomst met de doorsnee soap wel op. De rode draad is namelijk de wraak die Rodrigo samen met een door hem opgerichte bende wil nemen op een invloedrijke houtfabrikant genaamd Max die zijn complete familie heeft uitgeroeid. Er zit maar één ding op, Max moet dood! En dan is er nog de titel (in het Nederlands Paard van Staal) die verwijst naar het feit dat de hoofdpersonages constant gezeten op een motor in beeld verschijnen. Nou ja, misschien dat Rick van GTST nog wel mee had gekund in deze telenovela.

Om de chaos wat groter te maken is één van de twee geliefden van Rodrigo de verwende dochter van Max. En alsof de verhaallijn nog niet genoeg alle kanten op schoot in die paar maanden dat de serie duurde, ging het militaire regime zich ook nog met de scenario's bemoeien. De onderliggende boodschap van boeren die in opstand komen tegen een grote fabrikant kon al snel de prullenbak in. Op streng aanraden van het regime ging de soap vanaf nu alleen nog over de liefde en, om de een of andere reden, de gevaren van drugsgebruik. Totdat het regime besloot ook deze plottwist te censureren.

Na 100 afleveringen was de koek op en werd de stekker uit de show getrokken. De regisseur besloot in één klap alles af ronden en zich volledig te focussen op het tot een climax brengen van de serie met de moord op Max. Maar wacht, plottwist! Er werden op het laatste moment ineens 70 nieuwe afleveringen besteld door de omroep. Aangezien alle overige verhaallijnen zojuist abrupt waren afgekapt gingen de laatste 70 afleveringen alleen nog maar over wie de moord zou kunnen hebben gepleegd. De grootste anticlimax moest nog volgen, toen uiteindelijk bleek dat niet Rodrigo de moord op zijn geweten had, maar één of andere willekeurige vrouw die kennelijk ook nog een appeltje met Max te schillen had.

Als er één artiest is die vaak op deze blog is genoemd, zonder daadwerkelijk zelf aan bod te zijn gekomen, dan is het meneer Verocai wel. Dit heeft maar één reden, ik wou niet al mijn kruit in de eerste twintig posts al verschieten. Aan de kwaliteit van zijn enige soloalbum ligt het dus niet. Absoluut niet zelfs.

De muziek op Verocai's titelloze album past prima in het gisteren besproken rijtje platen dat je aandacht niet direct pakt, maar langzaam onder je huid kruipt om je vervolgens nooit meer los te laten. Dit is misschien ook wel de reden dat het album een complete flop was toen het voor de eerste keer uitkwam in 1972. Aan de distributie lag het niet, Verocai was gerenommeerd componist en producer voor een scala aan andere artiesten en kreeg daarom ook de kans om zijn album uit te brengen op Continental, één van de grootste platenlabels van Brazilië. Als je de plaat beluistert krijg je de indruk dat het budget ook niet bepaald klein was. Complete orkesten, achtergrondkoortjes, het ene na het andere instrument - alles wordt uit de kast getrokken.

Nee, ik vrees dat de schuld voor het gebrek aan succes ligt in het feit dat Verocai geen creatieve beperkingen kreeg opgelegd van de platenbonzen bij Continental. Niet dat zijn muziek nou compleet ontoegankelijk is, we hebben het hier niet over een album vol experimentele psychedelische priegelstukken van tien minuten. Sterker nog, maar twee nummers komen boven de grens van drie minuten uit. Aan de andere kant kun je je voorstellen dat een muzikant met een minder grote reputatie door zijn label direct teruggestuurd zou zijn naar de studio om nog minstens twee catchy hitjes toe te voegen aan zijn album. 

Verocai lijkt dus echt het album gemaakt te hebben dat hij zelf voor ogen had en dat is lovenswaardig te noemen, zowel voor hem als voor zijn label. Daarmee had je het grote publiek alleen overduidelijk nog niet, zo bleek wel uit de dramatische verkoopcijfers. 

Uiteindelijk is alles toch nog op zijn pootjes terecht gekomen voor Arthur, hij moest er alleen wel meer dan 30 jaar op wachten. Toen, in 2003, werd zijn album door het crate diggers-publiek herontdekt en vervolgens opnieuw uitgegeven door het Amerikaanse Luv N' Haight label. De prijs van de originele persing van de lp schoot direct de lucht in en een exemplaar uit 1972 levert je tegenwoordig nog steeds zo'n €5000 op, maar heb maar niet de illusie dat je er ooit nog eentje gaat vinden in een vergeten tweedehands winkel. Verocai kreeg zelfs de kans om met een compleet orkest op een wereldwijde tour te gaan voor uitverkochte zalen, van Los Angeles tot Amsterdam.

Soms duurt het even voor het kwartje valt bij een plaat. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ten tijde van het beginnen van deze weblog, nog maar een paar maanden geleden, dit album van Lô Borges uit 1972 nog niet echt voelde. En dat terwijl ik vooraf nog wel zulke hooggespannen verwachtingen had. Lô Borges is namelijk het muzikale maatje van de eerder door mij vol lof op deze blog besproken Milton Nascimento. Tel daar bij op de fantastische hoes van de lp en ik was klaar voor de ontdekking van weer een album waar ik daarna nooit meer zonder zou kunnen. Het liep aanvankelijk dus anders.

Mijn fout was dat ik het album had gedownload en er vervolgens in alle haast wat snel doorheen skipte om vast te peilen wat voor vlees ik in de kuip had. Nou kan dit voor sommige albums best werken, er springt bijvoorbeeld direct één track uit die je ertoe noopt de overige nummers ook nader te beluisteren. In het geval van Lô Borges bleek het zo'n beetje de slechtst denkbare benaderingswijze te zijn. Zijn prachtige nummers boeten zo veel aan zeggingskracht in als je ze beluistert als een stel losse fragmenten.

Ik had het kunnen weten, want hetzelfde geldt ook voor de muziek van zijn maatje Milton. Een vergelijkbare benadering weerhield mij er aanvankelijk ook van de ogen te openen voor de muziek van José Mauro, Arthur Verocai en de Beach Boys. Dom dom dom, want dit blijken doorgaans nou juist de platen te zijn die je de meeste voldoening op de lange termijn bieden. Het bovenstaande rijtje bestaat niet geheel toevallig ook uit allemaal artiesten die niet zo nodig je aandacht direct willen grijpen met een catchy refrein of een dikke groove, maar die wel allemaal minutieus aan de details in hun muziek werken. Details die geheid aan je voorbij gaan als je de boel benadert als was je een ADHD puber die alleen muziek luistert die gemaakt is om als ringtone te kunnen functioneren. Zo veel details dat dit album van krap een half uur aanvoelt als een dubbel-lp - en dat bedoel ik op een positieve manier.

Allemaal leuk en aardig, die obscure platen uit de Braziliaanse binnenlanden. Leuk en aardig vooral voor jezelf als je een koptelefoon op hebt. Maar wat te doen als je mensen over de vloer hebt, bijvoorbeeld bij een zomerse barbecue, en je wil een zomers album opzetten, maar je Buena Vista Social Club cd begint je de keel uit te hangen na de vierhonderdvijfennegentigste afspeelbeurt?

Dan zit nog steeds niemand te wachten op moeilijk psychedelisch getokkel met inheemse zangstijlen. Zelf wil je ook weer niet de al te voor de hand liggende Sergio Mendes-troefkaart uitspelen. Nou, stuur dan maar een bedankbriefje naar de nog altijd actieve Mario Castro-Neves, want hij heeft met deze plaat de oplossing voor al je problemen in handen.

Vandaag wederom een muzikaal man-vrouw duo dat qua geluid niet eens zo ver verwijderd is van de gisteren besproken Jaime & Nair. Teca Calezans en Ricardo Vilas verhuisden in 1969 van Brazilië naar Frankrijk om daar een muziekcarrière op te bouwen, zo de grootste ellende van het militaire regime handig omzeilend. De platen die ze maakten laten zich dan ook niet per se kenmerken door opgekropte woede over politiek onrecht of dergelijke frivoliteiten. Het is eerder de muziek die je zou verwachten van een verliefd stelletje dat naar het romantische Frankrijk van de jaren '70 verhuist. Waar ik gisteren alleen niet kon vaststellen of het muzikale echtpaar Jaime & Nair nog bij elkaar is, kan ik vandaag over Teca & Ricardo zelfs nergens vinden of ze überhaupt ooit iets met elkaar hadden, terwijl ik daar al die tijd wel blind van uit was gegaan. Het klinkt toch ook logisch? Stelletje dat naar Frankrijk verhuist om hun muzikale droom na te jagen en lieflijke deuntjes op de plaat zet. Kijk ze eens op dat bankje zitten! Ik zou dan ook graag voor dit verhaaltje claimen dat het zo was, maar als pseudo-muziekjournalist behoor ik me te gedragen als een moderne detective Joe Friday - Just the facts ma'am, just the facts.

Twee muzikanten op één kussen, daar slaapt doorgaans de duivel tussen. Denk alleen maar aan de explosieve combinatie van Ike en Tina Turner. Of Whitney Houston en Bobby Brown. Of anders Johnny Cash en June Carter. Zelfs het perfecte sprookjeshuwelijk van Jay-Z en Beyoncé begint de eerste scheurtjes te vertonen. En dan heb ik het nog niet eens over de complete relatiecrisis in bandvorm die Fleetwood Mac heet, met twee ruziënde echtparen die elkaar via de songteksten de waarheid vertelden. Of wat we nou moeten denken van Yoko Ono's invloed op John Lennon's muziek?

Zal ik nog even doorgaan? De twee huwelijken en, hoe kan het ook anders met muziekstelletjes, twee scheidingen binnen ABBA. Sonny en Cher, The White Stripes, Michelle en John Phillips van The Mamas & The Papas? Scheiding, scheiding en nog eens scheiding!

Dit nummer moest absoluut nog even voorbij komen omdat het voelt als:

Een warm bad;

Verliefd zijn;

Spring, summer, autumn, winter.... and spring;

Een Wielewaal op de foto krijgen. Of een IJsvogel, ook goed;

Een zomeravond op het balkon;

De 5-1 tegen Spanje nog eens op je gemak terugkijken, met een goed glas wijn in je hand;

Of anders deze goal van Neymar. Wacht ook even op de blik van Ronaldinho bij de aftrap. De blik van iemand die weet dat zijn tijd op is en een nieuwe held is geboren;

Muziek in je oren, maar dat geldt technisch gezien voor alle muziek;

Een koud bad, nadat je eerst een uur in de sauna hebt gezeten;

Een all you can eat waardebon van Vakantieveilingen, te besteden bij El Bulli;

Een all you can eat waardebon van Vakantieveilingen, te besteden bij de shoarmatent om de hoek na een avond zuipen;

Een goal maken terwijl je stijf staat van de "druivensuiker";

De zon op zien komen;

De zon onder zien gaan;

Door de ogen van een trekvogel mogen kijken;

De mooiste liefdesbrief ooit (als je Portugees spreekt tenminste);

Een flinke dosis Fender Rhodes, misschien wel het fijnste instrument ooit?;

Je leven lang een ongezonde obsessie voor de Dodo hebben en dan onverwacht een Dodobotje cadeau krijgen;

Een (niet zo) pijnlijke stilte;

Een leeg strand helemaal voor jezelf;

Tom Jobim en Elis Regina die samen een liedje maken.

Hoeveel devotie kan een, eerlijk gezegd ietwat kitscherig, standbeeldje afdwingen? Het Kindje Jezus van Praag werd in de zestiende eeuw vanuit Spanje afgestaan aan de kerk van de Karmelieten te, waar anders, Praag. Het beeldje zou daarvoor van de heilige Theresia van Ávila zijn geweest, een garantie voor adoratie. Generaal Franco was zelfs zo idolaat van haar dat hij standaard een ampul met daarin haar rechter ringvinger (inclusief ring) op zijn nachtkastje had staan. Van je fans moet je het maar hebben.

Een paar van de wonderen die toegeschreven worden aan dit beeldje:

Een recordaantal geoogste druiven in Praag;

Het ontzien van de kloosterlieden tijdens het uitbreken van de pest;

Het voorkomen dat een stel plunderende Zweden de stad in de fik zouden zetten.

Wat die plunderende Zweden wel voor elkaar wisten te krijgen was het dumpen van het beeldje in een berg afval achter het altaar in de vernielde kerk, alwaar het zeven jaar lang stof lag te verzamelen. Op een goede dag in 1647 vond de plaatselijke pater het beeldje terug en hoorde prompt een stem van boven zeggen hoe meer je mij eert, hoe meer ik je zal zegenen. Tja, zo kan ik ook wel devotie afdwingen.

Hoe het ook zij, het werkte wel, want sinds die dag komen er wereldwijd gelovigen naar de kerk in Praag om het beeldje te mogen vereren. Dat niet alleen, wereldwijd worden de meest kostbare poppenkleertjes vervaardigd zodat het beeldje niet dagelijks in dezelfde outfit aan het publiek hoeft te verschijnen.

Dat niet alles wat de Jezus van Praag aanraakt in goud verandert blijkt wel uit het Ierse gebruik om een replica van het beeldje in de tuin te begraven om zo mooi weer af te dwingen. Iedereen die wel eens het Ierse weerbericht volgt weet wel hoeveel effect dit gebruik heeft. Tenzij je elke dag stromende regen als mooi weer beschouwt natuurlijk.

Kunnen we met dit album van de Doobie Brothers als leidraad een paar dingen afspreken?

De term guilty pleasure moet dood en begraven worden. Je vindt een nummer leuk of niet, meer komt er niet bij kijken. Of je vindt het wel aardig klinken, mag ook. Door wie het gemaakt is doet er verder niet toe. Of het nou muziek is gemaakt door een alcoholist of door een vroom Christen, who cares? Hoe de hoes van de plaat er uit ziet doet er ook niet toe. Wat voor foute videoclip er bij de single is gemaakt is net zo min relevant.

Hoeveel een lp kost is al helemaal compleet irrelevant. Als je €15,000 wil betalen voor een Beatles plaat omdat ze op de door hun platenlabel afgekeurde hoes staan met een stel onthoofde poppen is dat je goed recht. Als je blij bent met een Doobie Brothers plaat van €1 die je overal kan vinden is dat evengoed prima.

Als je lp's stompzinnige logge dingen vindt en liever een cd op zet, of een mp3 uit de Itunes winkel haalt, geen probleem (de hele download-discussie laat ik hier maar even buiten beschouwing).

Dit eigenlijk overbodige mini-pamflet is eigenlijk ook prima samen te vatten in de beroemde wijsheid van Duke Ellington: There are two kinds of music. Good music, and the other kind.

Ik heb me in het verleden, in mijn puberteit voornamelijk, wel eens schuldig gemaakt aan hetzelfde elitisme dat compleet tegen alle bovenstaande redeneringen in gaat, maar inmiddels weet ik wel beter. That's what a fool believes!

Ik kan me zo voorstellen dat de gemiddelde lezer na 85 posts door de bomen het bos niet meer ziet, maar Arnaud Rodrigues is al eens voorbij gekomen op deze blog. Wie was het ook al weer? Oh ja, die komiek met de rare neiging fantastische muziek te maken met zijn lp Murituri. Dat dit kunststukje geen toevalstreffer was laat hij met dit album zien dat hij opnam samen met zijn partner in crime op comedy-gebied, Chico Anysio. Laatsgenoemde was misschien wel de grootste Braziliaanse komiek aller tijden, naar het schijnt tenminste. Ik spreek beperkt Portugees en aangezien humor zo’n beetje het laatste is dat je oppikt als je een nieuwe taal leert laat ik zijn shows nog maar even voor wat ze zijn.

De muziek wordt in ieder geval, zoals gisteren reeds aangekondigd, verzorgd door de leden van Azymuth. Een groot deel van de plaat bestaat verder uit comedy sketches waar wij als niet Portugees sprekende muziekliefhebber geen bal aan hebben, maar het muzikale gedeelte maakt dat alles meer dan goed.

Wat ik me nu steeds afvraag bij die Arnaud Rodrigues is of hij het allemaal serieus nam toen hij dit soort albums maakte. Hij mocht graag artiesten als Caetano Veloso op de hak nemen, maar je maakt mij niet wijs dat je niet een zeker respect voor diezelfde muzikanten hebt als je zelf dit soort albums opneemt. Bovendien is imitatie natuurlijk de hoogste vorm van vleierij. Verder weet ik door mijn gemankeerde Portugees ook niet waar Rodrigues over zingt, voor hetzelfde geld slaat hij alleen maar complete onzin uit. In dat geval zou je er wel even stompzinnige muziek bij verwachten, dus of we hebben hier te maken met de meest subtiele komiek ooit, of hij nam zijn eigen muziek wel degelijk serieus en was misschien wel veel liever geroemd muzikant geweest.

Ik was eigenlijk van plan eindelijk eens iets over de wereldberoemde Braziliaanse jazzgroep Azymuth te schrijven. Dat het er tot nu toe niet van is gekomen ligt niet aan de muziek - denk zwoele instrumentale funk die door de leek bestempeld zou kunnen worden als de perfecte soundtrack voor een jaren '70 pornofilm, maar in werkelijkheid nog niks aan kwaliteit heeft ingeboet. De eerlijkheid gebied me echter te zeggen dat ik over de groep zelf vrijwel niets boeiends te melden kan vinden. Het zijn getalenteerde muzikanten, daar niet van, maar niet iedereen kan nou eenmaal de levensstijl van een Tim Maia er op na houden, om maar eens iemand te noemen. 

Als de artiest niet zo boeiend is kun je soms nog het geluk hebben dat het nummer over iets gaat waar je wat interessants over kan vertellen. Ook dat is niet bepaald het geval bij Azymuth. Het is een beetje als een anekdote willen vertellen over een studiomuzikant, dat gaat je ook niet lukken. Ze zijn niet voor niks studiomuzikant geworden, als ze een losbandig karakter hadden waren ze zelf wel op de voorgrond getreden.

Ben je toch benieuwd geraakt naar de muziek van Azymuth, dan kan ik je simpelweg verwijzen naar YouTube waar meer dan genoeg van hun muziek te vinden is.

Zo, nu dat uit de weg is kan ik de overgebleven ruimte op deze blog de komende twee dagen gebruiken om wat albums te delen waar de heren van Azymuth de muzikale begeleiding voor verzorgden. Komen ze toch nog een beetje aan bod. Te beginnen met het enige album van de obscure zanger Helio Matheus.

Matheus vertelt al wat flarden van zijn levensverhaal in de single Eu, réu, me condeno uit 1973. Ik zal hier voor alle volledigheid een wat meer uitgebreide versie uit de doeken doen van zijn wat deprimerende levensverloop. Helio werd in 1940 in Rio geboren en leerde al op jonge gitaar spelen van zijn vader. Na een paar jaar oefenen schreef hij zijn eerste nummer, Meu Amor. Binnen een jaar na het schrijven van zijn eerste nummer overleed zijn moeder. Uit pure ellende besloot Helio zijn gitaar aan de wilgen te hangen en aan het werk te gaan in een suikerfabriek in de binnenlanden van Brazilië, ver verwijderd van de stranden van Rio. Het hielp allemaal weinig en binnen de kortste keren was Matheus weer terug in Rio waar hij als verkoper van van alles en nog wat (van kopieerapparaten tot typemachines) aan de slag ging, terwijl hij 's avonds weer muziek begon te spelen in de nachtclubs. Het geloof dat er voor hem brood te verdienen viel met de muziek was er echter nog altijd niet helemaal. Hij vestigde zich maar weer eens in een andere stad, ditmaal São Paulo. Door stom toeval, helemaal als je bedenkt hoe immens groot São Paulo is, kwam hij in hetzelfde gebouw terecht waar ook de bekende artiest Tom Zé woonde. Het geloof dat het toch mogelijk was groeide bij Helio toen hij zag hoe Tom al zijn energie in de muziek stak en toch rond wist te komen.