...

Denizin dalgalarında misafirlik. Ateşin adında saklanmak. Bir kedinin denize girmemesi dalgalarla olan iletişimindense… Sabah güneşin doğuşuna yorgunluktan yetişememek halbuki güneş sadece perdenin ardında. Ev hikayelerinin tanıdıklığı. Kumla yakınlıktan sonra suda yorgunluğun akması üzerinden. Hafif bir yemek. Zeytinyağının verdiği ilk ev güveni. Yalnızlık ve özşefkatli meditasyon. Defterden ve kitaptan örülü bir sessizlik. Kendi sesinin çıkmaması. İnsan yalnızken içeride geziniyor, dışarıya varmıyor sesi. Üst kattaki telaşlı temizlik. Senin gününün berraklığı. Yavaş yavaş eşyaları gizleyecek olan karanlık örtüsü. Tutkulara hayret etme. Herkes bir başkasının tutkusuna uzak. Bilmediğimiz tutkular ne de anlamsız. Halbuki anlamın peşinde o insanda o tutku. Bilmediğimiz hayaller bize ne uzak. Kendi hayallerimizle aramız nasıl? Bir Ağustos akşamı hayale dalmak çocukluğun hayalden ibaret yazlarına karışmak. Oyun tutkusu. Hakiki merakın ne? Seni sen yapan bir merak var mı?

Bize yüklenen zorluklarla kabul edip başa çıksak da bedenimiz kabul etmiyor. Bunu beden işaret ediyor ve bedenin bir hafızası var. Bedenimiz hassas, onca gücün arasında incindiği yerle yaşıyorsun sonra bir bakıyorsun ki orada kas spazmı oluşmuş meğer en son ağrısına dayanamayıp doktora gidince anlıyorsun. Bir tümör oluyor sana işaretler veriyor ama sen doktora gitmiyorsun en son gidince bakıyorsun ki çok büyümüş. Çok yüksek sese maruz kalıyorsun, yaparım ben diyorsun madem öyle ben baş ederim ve zaman geçiyor kulağında işitme kaybı oluşmuş oluyor yani beden unutmuyor. Sen unuttum sanıyorsun, hatırlatıyor. Kendimize bakmadığımız bu yüzyılda her yerden bakım bombardımanına tutuluyoruz çünkü kendimize bakamayacağımız kadar unutturan bir çağ. Beden her çağda vardı ve unutmuyor.

Deniz gri. Dışarıda yağmur var. Güzel bir kahvaltı yaptım. Evim pırıl pırıl. Bugün anlık gelişti Almanya’dan misafirim gelecek. Akşam arkadaşımın nişanına gider dönerim. İnterneti taşıma işini de hallettim. Her şey yolunda.

Yazın Karadeniz’e yağan yağmuru anlamak için beş yaz geçirdim. Çakan şimşekler, yağmurun sesi benim beşiğimi sallıyor. Annemin kucağında bugüne uyanmışım sanki. Ankara’dan sonra bu şehri de kendime kattım. İçimde bir de Karadeniz’in yeşili, mavisi kıpırdıyor. Ankara’nın sarısının yanına ne de iyi geldiler. Alışmak, hiç bilmediğin boğazlı kazağı giymen de alışmak, ısrarla şemsiyeni yanına almamana rağmen sonunda yazın bile şemsiyenin meydanda durması da alışmak. Kahramanımız sonunda bu şehri de sevdi. Sevmedim diyemedi sevdiğinde anladı ki bu şehre hiç alışamamıştı. Bugün, denizinde huzur buluyor.

Her şey o kadar belirsiz ki belirsizliğin içinde dans ediyorum. Bana da helal olsun.

Buzluktan çıkardığım baklava beni öyle mutlu hissettiriyor ki. Bu hayatta en sevdiğim tat Antep fıstığı olabilir.

Bazen sadece kendime kadar olduğumu hissediyorum. Kendi alanımda huzurluyum. Kendimin dışına çıktıkça çok yoruluyorum. Dostlarım benim için yeterli. Onlarla olan uzun yıllardır kurduğum bağ bana güven veriyor. Ailem benim için yeterli. Ben, benim için yeterliyim. Canımın istediği gibi olabildiğim için mutlu oluyorum kendi vakitlerimde. Akşam oluyor, kuş seslerini duyuyorum, araba sesleri, tramvay sesi geliyor. Diyorum ki evimdeyim, kendime aitim. Hiçbir yere değil, hiç kimseye değil kendime aitim. Aitlik hissi, eşyayla, evle, kişilerle ilgili değil. Bugün bakıyorum ki ev, benim kendimde. İç dünyamda o evi boyarım, temizlerim, havalandırırım, bahçesine dalarım, gökyüzüne uzanırım. İçeride sesler yerli yerindeyse ben kendimdeysem her şey yolunda. Kendimde olmayı seviyorum. Ben kendimdeyken bana gelecek misafire de kapım açık. Kendimle kurduğum bağ hiç kimseyle kurduğum bağdan daha uzun süreli, daha güçlü olamaz. Kalıcı olması da dahil buna. Gömüldüğümde toprağın altına ben gireceğim. Ben dediğim her neyse o olacak gömülen. Toprağa yakışacak bir hayat yaşarsam ne ala.

Zamanın neresinde durduğumuz, olabileceklerimizin neresinde durduğumuz ve bulunduğumuz yerdeki duruşumuz. Geçmişin hareketleri bedenlerimize kazılı, kimi zaman kendinizi çocukken üzüldüğünüzdeki duruşunuzda buluyor musunuz? Ya da böyle bir duruş geliştirecek kadar kendine sarılan bir çocuk muydunuz? Çocukluk geçer, gençlik geçer, yetişkinlik geçerken tüm unutulan dönemler geri gelir bizde açığa çıkar. İyileşme,beden,şifa üzerine düşünüyorum. Bedenimizin hafızasında saklı olanlar yetişkinlik hastalıkları olarak geziniyor sanki. Çocukken verdiğin bir karar yıllar sonra seni içinde bir hastalığın büyüdüğüne götürüyor. Bağlantılar, geçişler, tutunmalar ne çok bilinmez var. Bilmeye çalıştıkça bambaşka bilmeler doğuran.

Hayatımız hakkında verdiğimiz kararlar nasıl bir yolda yürüyeceğimizi gösteriyor. Hasta yatağımda bir karar verdim. Seçimlerimiz elimizde olanları değiştirmekten geçiyor. Elimizde olmayan, kaderin ellerinde gezdiğimiz vakitler de oluyor. Öyle bir vakte yaklaşıyorum. Belki şehir değiştireceğim. Hayalimdeki hayatın içindeyim ama bambaşka yollardan buraya geldim. Hayalimi yaşayacağım en hayırlı yerde olmayı diliyorum. Herkes için de huzurla ve kolaylıkla hayallerini yaşamasını diliyorum.