parakseni kopela

Και κάπως έτσι, ένα απόγευμα αργά, μέσα σε αυτή την τρελή περίοδο της μετάβασης, της ζέστης και της υγρασίας, που ακόμη δεν είναι σίγουρο το καλοκαίρι αλλά κάπως ξέρεις πως πλησιάζει και περιμένει να το αισθανθείς μπόρεσα και πέρασα ανάμεσα από τις συμπληγάδες πέτρες σου, αλώβητη. Ήταν σαν χάδι τρομαγμένου παιδιού σε σκυλί που γαβγίζει πολύ, αλλά ποτέ δεν δαγκώνει, γιατί ξέρει πως είναι ο πόνος από το δάγκωμα που θα πάρει πίσω για αντάλλαγμα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με έκανε να βρεθώ εκεί και κάπως να βρίσκω νόημα στο να παλέψω ανάμεσα στις πέτρες αυτές που οριακά μπορεί να μου κοστίσουν τα πιο πολύτιμα μου. Ίσως να είναι ακόμα και αυτό το παιδικό ένστικτο που καθησυχάστηκε για μερικές στιγμές με το παγωτό φυστίκι που έγινε ένα με το ροζ από το παγωτό φράουλα που έλιωνε όσο σου εξηγούσα άλλες ηχηρές ανοησίες που επικρατούν στο μυαλο μου χαοτικά, Ίσως ήταν που δεν φαντάστηκα ποτέ πώς κάποιον θα τον ενδιέφερε να μου φέρει αυτό το παγωτό.

Και εσύ να είσαι εδώ,

Όποιος κοιτάει προς τα έξω ονειρεύεται,