mów mi Hitchcock wycinam wersety na skórze brzytwą

Ta bezbrzeżna, zalana, liryczno-bokserska pogarda w oczach artysty J., gdy się przysiadał w „Smakoszu”, zionąc nieogolonym, trzydniowym podmuchem: jak to, ja pod krawatem, kiedy on pod muchą, ja skrępowany, zapięty, gdy on ostatnią z koszul rozrywa jak krwawiącą pierś! Filisterski brak serca! Drobnomieszczańskie cnoty. Ja wiem, ja się ich wstydzę od lat poniżej poziomu: co za blamaż, nie mieć w biografii ani jednego rozwodu, dewiacji, większego nałogu, kuracji psychiatrycznej, burzliwego romansu na boku, pełnokrwistego podcięcia żył; jakieś szare gafy zamiast tęczowych skandali; chandry trwające z tydzień zamiast żeby z szacunkiem szeptano: „B. ma potworne wielomiesięczne kryzysy”; żadnego dzwonienia po nocy do przyjaciół z żądaniem wysłuchania nowego wiersza, pożyczki na heroinę czy kaucję, znalezienia w ich życiu miejsca na mnie, całego; nic – czasem list, lecz bez krzyku „Pomocy!”, najwyżej z aluzją typu: „Ostatnio jestem w złej formie”. Ja wiem, to nie materiał na mit, kult, legendę, film z Robertem De Niro, tłuczeniem szkła i scenami. W którym momencie zszedłem, nieuleczalny prymus na tę złą drogę? Skąd ten chorobliwy przymus, aby udawać zdrowie, ustawiać przed zniszczeniami barierki i makiety? Z pewności, że nie będę i tak słyszany ze swoją zdławioną supliką donikąd w chórze profesjonalnie dźwięcznych koloratur skowytu? Z nieśmiałości? Z nie do zniesienia jaskrawej świadomości, że trzeba by, na dobrą sprawę, w każdej sekundzie życia powtarzać to samo „ratuj”? Z niechęci do zakłócania spokoju ratownikom czy z krańcowej niewiary w ich ratownicze talenty? Z pychy: że dam sobie radę z upchniętym do wnętrza złem? Czy z innej pychy: kogoś, kto jest tak niedościgłym mistrzem własnych braków i mroków, że nie wciąga w ich system zamknięty nikogo, igrając z myślą: och, gdybym tak zdradził, co wiem; gdybym chciał wam powiedzieć to wszystko, o czym milczę?

Aleksander Wat