eskimathilda

06.14. Gökyüzüne 3 kez baktım ve her birinde mavisi değişmişti. şimdi neredeyse beyaz. hava transparan. en sevdiyim. herkes uyuyor, en sevdiyim ve en sevmediyim. fotoğraflara bakıyorum içimde delik hissediyorum. yazılar okuyorum delik büyüyor. gözlerim ağırlaşıyor, uyuyamıyorum. Uyumaya da çalışmıyorum aslında. Enteresan bir biçimde bazı insanları seviyorum. Bazen bilmediğiniz nedenlerden kıskanıyorum. Bazen de bilmediğiniz nedenlerden şükrediyorum. Yıllardır aynı odada sahurdan sonra uyuyamıyor, bambaşka şeyler yazıyorum. Dışarda olmak istiyorum ama dışarı çıkmaya üşeniyorum.Yalnız olmak daha az hoşuma gidiyor. En yakın arkadaşımı hiç kimse tanımıyor. yazmak isteyip yazamıyor, çizmek isteyip çizemiyor, çalmak isteyip çalamıyor ve yapmak istemeyip hiç bir şeyi yapamıyorum. kendimle kavga ediyor, küsüyor, barışıyor, arabuluculuk ediyorum. barışıyorum. hayat çok güzel yaşamaya değer her şey yolunda insanlarından olmak istiyorum. çabalıyorum, savaşıyorum. sürekli savaşıyor ama henüz galip gelemiyorum. galip gelemeyeceğimi içten içe biliyor ama reddediyorum. bazı şeylerle yüzleşmeyi reddediyorum. gerçekleşince çok üzülüyorum. bunların kimseyi ilgilendirmediğini biliyorum. 

bilgisayarı parçalamak istiyorum. 

keşke yazmakla bitseydi. her bir harfle azalsaydı bu rahatsızlıklar. öyle olsaydı günlerce, yıllarca durmadan yazardım. ama az önce dedim ki, az sonra yine yazayım dedim. sonra dedim ki az sonra yazsam ne olacak. hiç. sabaha kadar da yazsam değişen hiç olacak. işte o zaman çaresiz. sıkılınca değil de, çıkamayacağını anlayınca sıkışıyor insan. lanet olası insan. milyarlarca çeşit börtü böcek olduğunu öğrenince diyorum ki ne kadar da özenmiş bu hayvanların kanatlarının süsüne, abuk subuk özelliklerine. biz hiç de masterwork gibi durmuyoruz. kelebeklere böceklere renklerine. ben aynı rengim. dışım toprak içim gri. ton ton gri. siyahtan açık griye kadar. olmuyor. ben vazgeçiyorum. herşeyin iyileşeceği ve güzelleşeceğine inanmıyorum. her şey zaman zaman iyi, zaman zaman böyle dip olacak. öyle dip ki elle tutulur (size göre) bir sebep yokken benim aptalca çok geçerli ve çözümü olmayan sebeplerimden ötürü kuyu gibi. “kuyu gibi mutsuzluk” der abim. o benim. tutunmaya çalışsam da gün gelir ve düşerim içine. düştükçe düşerim. ne kimse, ne kendim çıkarabilirim kendimi. sonra kendi kendine kuyu atar beni dışarıya. diyemiyorum ki allah kurtarır beni. korkarım ki bana kızacak. ama ne bileyim.. onca yalvarıp yakarışı duymazdan geliyor sanki bazen. küçük olabilirim. ama içimdekiler dağ gibi? azalmıyor, yoksayılamıyor, gözardı edilemiyor, başa çıkılamıyor. ben ne yapayım allahım dediğimde cevap vermiyor. ne yapayım ben şimdi? sabret demiş tamam sabrediyoruz da, nereye kadar? ne zamana kadar? sonu var mı  bunun? sondan kasıt yaşlanıp ölene kadarsa ben şimdi o hakkımı kullanabilir miyim? zulüm çeker gibi yaşıyorum çünkü. sanırım biliyorsun ama ben yine söyliyim dedim. bence çok zor bir sınav bu. ben sınavlarda iyi değilim zaten. bu girdiğim en zor sınav ve artık ya kolay çözebileceğim bi bölüme gelelim ya da benden bi nane olmayacak hocam ben çıkayım demek istiyorum. çetrefil, tam olarak harflerin telaffuzu ile beraber hissettiğim şey. meraba size de meraba, ben kapalı kaldım burda ama artık sesimi duyurmaya çalışacak ne gücüm, ne de ümidim kaldı. küfür etmek istiyorum. ama yazmak gibi o da kurtarmayacak beni. beni deliler hastanesine götürün.