İdealist kalmaya devam et, fikirleri ön planda tut şahısları değil, hayatının merkezine vasatlık alametleri gösteren tipleri alma, manevi mevcudiyetini daima kendi ruhundan al, gündelik problemlerden ve varoluş sıkıntılarından kitaplarla kaçmayı ihmal etme.

Artık burayı kullanmak için hiçbir sebep bulamıyorum.

Ya ben bugün ne güzel mutluydum. İyi gidiyordu günüm. Neden hüzün perileri gelip bozdu ki bunu!

Gitgide bir yetişkine dönüşen kendim hakkında elim kolum bağlı olduğu için üzgündüm. Her şeyi kendi haline bırakıp büyümemi izlemekten başka yapacak bir şey yok, sonsuza kadar vücudumun oyuncak bebek gibi kalmasını isterdim.

Belki de önemli değil, büyüttüğümüz bu dertler.

Bana sarılıp kitap okur musun? Sanırım yoruldum ve dinlenmeye ihtiyacım var.

Aslında ne kadar da çok seviyorum yalnız kalmayı, düşünmeyi, fikretmeyi, kendimi tanımayı. Uzun süre kalabalıklar içerisinde, hengâmeler ardında  kalınca tek  başına köşelerde unutulmuş bir çoçuk gibi oluyorum. İlgisiz, alakasız kalınmış, günlerdir aç bırakılmış, zerre sevgi gösterilmemiş gibi. Dönüpte; ”neyin var” diye sormayı ihmal edince, küsen bir çoçuk gibi oluveriyor  içim. Ne fikri sağlıklı oluyor ne zikri. Ne zaman kendimden uzaklaşsam ne zaman kulak kesilmesem kalbimin arzularına sonunda sebebi bilinmeyen bir yalnızlık hissi kaplıyor beni. Alınıyor işte minik hanım. Kendini, kendinin unutması ağır geliyor ona.

Bazen düşünüyorum da neleri geri teptik acaba istemeden? Mesela otobüse binmek yerine yürüyerek gitseydik gitmek istediğimiz yere, her şey farklı olur muydu? Bir sokakta yerleri inceleyerek yürümek yerine, başımız dimdik yürüseydik hayatımızın aşkı döner miydi köşedeki sokaktan? Yağmurlu havalarda şemsiye kullanmak yerine, yürürken ıslansaydık sanki bu ıslandığımız son yağmurmuşçasına.. Kestirmelerden gitmek yerine, uzun sokakta sallana sallana yürüseydik. Hep aynı yolu tercih ettiğimiz için mi bu kadar dümdüz gidiyor hayatımız? Bilmiyoruz ve asla da bilemeyeceğiz. Çünkü her zaman iki seçenek vardır önümüzde ve her zaman yalnız birini seçebiliriz aynı dakikalar içerisinde..Ne yazık ki, bu uzun yolculukta sağ camın yanında oturduğumuzda, sol camdan geçen şeyleri göremeyeceğiz. Başımızı sola çevirsek, sağ taraftakilerden eksik kalacağız. Biliyor musunuz, sanırım biz hep eksik kalacağız.

Her şey ilgimi çekebilir, ama hiçbir şey beni avucunda tutamaz.