Bluesmoke

İçin için ağlamak dahil mi ağlamak kavramına?

Yolun başında dinlemediğiniz insanlara dönüşüyorsunuz yolun sonunda.

Olunmaması gereken mekan ve zaman diliminde heba olup gitti gençliğim elimden. Değseydi sorun yoktu. Değmedi.

Sayfalarca yazıp yine de yetinemedim. Nefesim boğazıma fazla gibi. Ağlamak ve gülmek eylemlerine uzak, işlevsiz, bir işe yaramayan, toprağı kurumuş bir saksı gibi hissediyorum sadece.

Ağız dolusu susmak dedikleri ne zormuş meğer.

Hiç böyle yoğun hissetmemiştim ölme isteğini.

Çok şeyi feda edebilirdim, bir gece kokunla uyumak için.

Kursağıma kadar doluyum. Ve halen yutmaya devam ediyorum.

Öyle çok kırdılar ki, iğne ucu kadar cesaretim yok bir daha umut etmeye.

İnsanın toparlanması için dağılması gerekiyormuş.

İçimdeki senden utan bari.

Yaşamak içimden gelmiyor artık.