Eskiden böyle değildim diyebileceğim öyle güzel bi eskim yok. Ben hep böyleydim..

Bazı şeyleri kendime bile anlatamıyorum.

Oysa benim yolum fazlaydı.. siz beni ilk adım da yıldırdınız.

Bi yara var... bütün dünyanın yükü üzerimdeymiş gibi hissettiriyor.

Zihnimde asılı duran anı ve sancıları yatıştırmakla geçiyor tüm uykusuz gecelerim..

Mesafeleri düşününce, aslında en çok kendimden uzaklaşmışım.

Dört duvar yetmiyormuş gibi bir de kendi duvarlarımız arasında sıkışıp kaldık.

İçimin ağırlığını kelimelere yükleyemediğim bir dönemdeyim.

Hayattan bir beklentin olmayınca altında kaldığın ağır bir yük oluyor yaşamak..

Bazı acılar da kelimeler hiçbir cümleye yerleşmiyor.

'Yok olmaya yüz tutmuş fakat yok olamayan birisiyim.'

Ben, siz görmeyeli çok öldüm.

Hep bir bekleyiş... yüreğin olmazlara meylettiği yerde.

Yazmaktan yorulmadım ama bir satır da haberin olsaydı.

Bütün yarınlarım ağır yaralı.

Uçurumdan atlamaya yakınken hala omuzlarımda hissedeceğim bi el arayışındayım. Bunun adı umut değil bunun adı çaresizlik..