Lonely Hearts Club Storiez - Θόδωρας ΜόΖμπης
Παιδιά, το 2011, την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, έζησα μια από εκείνες τις βραδιές που σου θυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι ρομαντική κομεντί, αλλά περισσότερο σα μια ταινία του Ντέιβιντ Λιντς που τη σκηνοθέτησε μεθυσμένος ο Κουέντιν Ταραντίνο. Ήταν η βραδιά που ο Μπάρνι αποφάσισε ότι το τέλειο μέρος για εμάς ήταν ένα μπαρ ονόματι Lonely Hearts Club. Κι όταν ο Μπάρνι λέει ότι κάτι είναι ‘τέλειο’, ξέρεις ότι είτε θα καταλήξεις σε μπουρδέλο στη Μπανγκόκ είτε δεμένος σε μια καρέκλα να ακούς κάποιον να μιλάει για κρυπτονομίσματα. Ευτυχώς, αυτή τη φορά ήταν απλώς ένα πολύ κακό μπαρ.
Αυτό ήταν το μέρος που πήγαιναν οι άνθρωποι όταν ήθελαν να βυθιστούν στη θλίψη τους με την ησυχία τους. Ήταν γεμάτο με χωρισμένους, αποτυχημένους, περιθωριακούς, τύπους που κάποτε είχαν όνειρα, αλλά τώρα είχαν μόνο χρέη κ΄ τον Μπάρνι. Και όλοι αυτοί αντί να προσποιηθούν ότι ‘είναι καλύτερα έτσι’, προτιμούσαν να βουλιάξουν σε ένα ποτήρι φτηνό ουίσκι, κοιτώντας το κενό.
«Μπάρνι, αυτό το μέρος είναι καταθλιπτικό. Είναι σαν να μπήκαμε σε group therapy, αλλά χωρίς θεραπεία.» είπα, χαμηλώνοντας τη φωνή για να μη μας ακούσουν οι πιο συναισθηματικά ευαίσθητοι θαμώνες.
«Λάθος, Τεντ!» είπε ο Μπάρνι με το γνωστό ύφος του άντρα που νομίζει ότι έχει μια θεωρία που αξίζει Νόμπελ. «Εδώ, τα πράγματα είναι υπέρ μας. Γιατί τι κοινό έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;»
«ΟΧΙ! Είναι μόνοι κ΄ απελπισμένοι. Και τι κάνουν οι μόνοι κ΄ απελπισμένοι άνθρωποι, Τεντ;»
«Επανασυνδέονται με τους πρώην τους κ΄ μετά το μετανιώνουν;»
«ΛΆΘΟΣ! Δέχονται χαμηλότερα standards! Κι εδώ μπαίνουμε εμείς.»
Γύρισα να κοιτάξω γύρω μου. Σε μια γωνία, ένας τύπος κοιτούσε μια φωτογραφία στο κινητό του, ενώ έκλαιγε σιγοψιθυρίζοντας το όνομα ‘Στέισι’. Στο μπαρ, μια γυναίκα μιλούσε στον μπάρμαν για το πώς ‘οι άντρες σήμερα δεν είναι όπως παλιά’. Στην τουαλέτα, κάποιος τραγουδούσε το “All By Myself ”.
«Μπάρνι, έχεις καταλάβει ότι είμαστε οι μόνοι χαρούμενοι ή έστω μη ψυχικά ασθενείς εδώ μέσα;»
«ΑΚΡΙΒΏΣ! Είμαστε σαν ένα χρυσό νόμισμα μέσα σε έναν κουβά με.. χαλίκια! Αυτοί οι άνθρωποι είναι ένα βήμα πριν καλέσουν τους πρώην τους, κ΄ εμείς μπορούμε να τους σώσουμε απ΄αυτό! Εδώ, οι πιθανότητές σου να βρεις κάποια είναι δεκαπλάσιες απ’ ό,τι σε ένα φυσιολογικό μπαρ.»
«Άρα λες ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε ανθρώπους σε απόγνωση;»
«Δεν είναι εκμετάλλευση! Είναι δημόσια υπηρεσία!»
Και κάπου εκεί που ο Μπάρνι είχε εξαφανιστεί στο πλήθος για να βρει το επόμενο ευάλωτο θύμα του, εμφανίστηκε εκείνη.
Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ένα σημειωματάριο κ΄ μια αύρα που έλεγε «ήρθα εδώ να θρηνήσω κάτι, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι».
Δεν μπορούσα να το αγνοήσω. Περπάτησα προς το τραπέζι της.
«Γράφεις κάτι ενδιαφέρον;»
Σήκωσε αργά το βλέμμα της, σα να την είχα διακόψει απ΄ το να θυμάται όλες τις λάθος αποφάσεις της ζωής της.
«Την ιστορία του πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι.»
«Ουάου. ΟΚ. Εγώ περίμενα κάτι πιο light, τύπου, ‘μια λίστα για το σούπερ μάρκετ’...»
Κι έτσι αρχίσαμε να μιλάμε.
Για την παρακμή του δυτικού πολιτισμού – που, όπως συμφωνήσαμε, ξεκίνησε τη στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν πως το ‘θα σου στείλω μήνυμα.’ είναι το ίδιο με το ‘θα σε δω αύριο;’.
Για την αγάπη – που είναι ουσιαστικά μια βιολογική απάτη, ένα σφάλμα στον γενετικό μας κώδικα που μας έκανε να πιστεύουμε ότι η αναπαραγωγή είναι κάτι περισσότερο από χημικά κ΄ παράνοια. Αντικειμενικά, είναι απλά ένας κοινωνικά αποδεκτός τρόπος να αποκτήσεις ελαφριά ψύχωση για κάποιον.
Για το πώς οι καλύτεροι άνθρωποι που είχαμε γνωρίσει ήταν συνήθως κ’ οι πιο δυστυχισμένοι.
«Ξέρεις γιατί;» με ρώτησε, κοιτώντας με σαν καθηγήτρια που περιμένει από μαθητή να καταλάβει ότι το δύο κ’ δύο δεν κάνει πέντε.
«Γιατί ο Θεός είναι σαδιστής;»
«Όχι, γιατί η άγνοια είναι μαγικό ναρκωτικό. Οι χαζοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι. Ξυπνάνε το πρωί κ’ νομίζουν ότι η μέρα έχει δυνατότητες. Βλέπουν μια φέτα ψωμί με μερέντα κ’ σκέφτονται ‘μμμ, τι ωραία που είναι η ζωή!’ Βλέπουν το ηλιοβασίλεμα κ’ νομίζουν ότι είναι ρομαντικό, αντί να σκέφτονται πως πεθαίνει ακόμα μια μέρα από την άθλια ύπαρξή τους.»
«Οι έξυπνοι ξέρουν ότι η μερέντα έχει φοινικέλαιο, το ψωμί ήταν πιο ακριβό απ’ ό,τι έπρεπε, το ηλιοβασίλεμα σημαίνει ότι πέρασε άλλη μια μέρα που δεν κατάφεραν τίποτα κ’ η ζωή τους είναι ένα καλά οργανωμένο ατύχημα που απλώς δεν έχει τελειώσει ακόμα.»
«Άρα το να είσαι ευτυχισμένος σημαίνει ότι είσαι χαζός;»
«Όχι, απαραίτητα. Σημαίνει ότι έχεις την υπέροχη ικανότητα να αγνοείς το χάος.»
«Οπότε το μυστικό της ζωής είναι να αγνοούμε το χάος;»
«Το μυστικό της ζωής είναι να βρεις κάποιον που το καταλαβαίνει, αλλά δεν στο τρίβει στη μούρη κάθε μέρα σα ¨φιλοσοφία¨ κακομαθημένου εφήβου που διάβασε μισό βιβλίο Νίτσε.»
«Οπότε εσύ δεν μπορείς να το αγνοήσεις;»
«Αν μπορούσα, τώρα θα έτρωγα μερέντα.»
Και κάπως έτσι, εκείνη η περίεργη βραδιά στο πιο καταθλιπτικό μπαρ άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα.
Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ούτε καν ήξερα το όνομά της.
«Τεντ.» είπα, απλώνοντας το χέρι μου.
Με κοίταξε για λίγο, σα να ζύγιζε αν αξίζω να μάθω ποια είναι. Μετά, χαμογέλασε ελαφρά – όχι χαρούμενα, αλλά με εκείνο το χαμόγελο που μοιάζει με αποδοχή μιας ήττας.
Φυσικά κ΄ θα τη λέγανε Σκάρλετ.
Δεν θα μπορούσε να τη λένε Κέιτ ή Τζένιφερ ή κάτι απλό ας πούμε. Έπρεπε να έχει ένα όνομα που κουβαλάει μέσα του ολόκληρο μυθιστόρημα.
Κι όσο περισσότερο μιλούσαμε, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι αυτή δεν ήταν μια από εκείνες τις συναντήσεις που τελειώνουν με έναν αριθμό τηλεφώνου κ΄ την αόριστη υπόσχεση «Να το ξανακάνουμε αυτό κάποια στιγμή».
Ήταν μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου δύο άνθρωποι συναντιούνται ακριβώς τη λάθος στιγμή – κ’ γι’ αυτό ταιριάζουν απόλυτα.
Το Lonely Hearts Club είχε κάνει ξανά τη δουλειά του.
Παιδιά, εκείνο το βράδυ έμαθα κάτι:
Κάποιες φορές, δεν ψάχνεις κάποιον να σε σώσει.
Ψάχνεις κάποιον να καταλάβει γιατί δεν θέλεις να σωθείς.
2087
germansingergirl
jacobvanloon
kianamaiart
pixelskylines
izzy806
