hello vonnie
Cosimo Galluzzi
DEAR READER


TVSTRANGERTHINGS
RMH
Jules of Nature
Sade Olutola
almost home

JVL
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

Kiana Khansmith
trying on a metaphor

pixel skylines
Mike Driver
he wasn't even looking at me and he found me

izzy's playlists!
occasionally subtle
seen from United States
seen from Paraguay

seen from Czechia
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Türkiye

seen from United States
seen from Türkiye
seen from United Kingdom

seen from Italy
seen from Italy
@emortal23

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Lonely Hearts Club Storiez - Θόδωρας ΜόΖμπης
Παιδιά, το 2011, την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, έζησα μια από εκείνες τις βραδιές που σου θυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι ρομαντική κομεντί, αλλά περισσότερο σα μια ταινία του Ντέιβιντ Λιντς που τη σκηνοθέτησε μεθυσμένος ο Κουέντιν Ταραντίνο. Ήταν η βραδιά που ο Μπάρνι αποφάσισε ότι το τέλειο μέρος για εμάς ήταν ένα μπαρ ονόματι Lonely Hearts Club. Κι όταν ο Μπάρνι λέει ότι κάτι είναι ‘τέλειο’, ξέρεις ότι είτε θα καταλήξεις σε μπουρδέλο στη Μπανγκόκ είτε δεμένος σε μια καρέκλα να ακούς κάποιον να μιλάει για κρυπτονομίσματα. Ευτυχώς, αυτή τη φορά ήταν απλώς ένα πολύ κακό μπαρ.
Αυτό ήταν το μέρος που πήγαιναν οι άνθρωποι όταν ήθελαν να βυθιστούν στη θλίψη τους με την ησυχία τους. Ήταν γεμάτο με χωρισμένους, αποτυχημένους, περιθωριακούς, τύπους που κάποτε είχαν όνειρα, αλλά τώρα είχαν μόνο χρέη κ΄ τον Μπάρνι. Και όλοι αυτοί αντί να προσποιηθούν ότι ‘είναι καλύτερα έτσι’, προτιμούσαν να βουλιάξουν σε ένα ποτήρι φτηνό ουίσκι, κοιτώντας το κενό.
«Μπάρνι, αυτό το μέρος είναι καταθλιπτικό. Είναι σαν να μπήκαμε σε group therapy, αλλά χωρίς θεραπεία.» είπα, χαμηλώνοντας τη φωνή για να μη μας ακούσουν οι πιο συναισθηματικά ευαίσθητοι θαμώνες.
«Λάθος, Τεντ!» είπε ο Μπάρνι με το γνωστό ύφος του άντρα που νομίζει ότι έχει μια θεωρία που αξίζει Νόμπελ. «Εδώ, τα πράγματα είναι υπέρ μας. Γιατί τι κοινό έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;»
«Κατάθλιψη;»
«ΟΧΙ! Είναι μόνοι κ΄ απελπισμένοι. Και τι κάνουν οι μόνοι κ΄ απελπισμένοι άνθρωποι, Τεντ;»
«Επανασυνδέονται με τους πρώην τους κ΄ μετά το μετανιώνουν;»
«ΛΆΘΟΣ! Δέχονται χαμηλότερα standards! Κι εδώ μπαίνουμε εμείς.»
Γύρισα να κοιτάξω γύρω μου. Σε μια γωνία, ένας τύπος κοιτούσε μια φωτογραφία στο κινητό του, ενώ έκλαιγε σιγοψιθυρίζοντας το όνομα ‘Στέισι’. Στο μπαρ, μια γυναίκα μιλούσε στον μπάρμαν για το πώς ‘οι άντρες σήμερα δεν είναι όπως παλιά’. Στην τουαλέτα, κάποιος τραγουδούσε το “All By Myself ”.
«Μπάρνι, έχεις καταλάβει ότι είμαστε οι μόνοι χαρούμενοι ή έστω μη ψυχικά ασθενείς εδώ μέσα;»
«ΑΚΡΙΒΏΣ! Είμαστε σαν ένα χρυσό νόμισμα μέσα σε έναν κουβά με.. χαλίκια! Αυτοί οι άνθρωποι είναι ένα βήμα πριν καλέσουν τους πρώην τους, κ΄ εμείς μπορούμε να τους σώσουμε απ΄αυτό! Εδώ, οι πιθανότητές σου να βρεις κάποια είναι δεκαπλάσιες απ’ ό,τι σε ένα φυσιολογικό μπαρ.»
«Άρα λες ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε ανθρώπους σε απόγνωση;»
«Δεν είναι εκμετάλλευση! Είναι δημόσια υπηρεσία!»
Και κάπου εκεί που ο Μπάρνι είχε εξαφανιστεί στο πλήθος για να βρει το επόμενο ευάλωτο θύμα του, εμφανίστηκε εκείνη.
Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ένα σημειωματάριο κ΄ μια αύρα που έλεγε «ήρθα εδώ να θρηνήσω κάτι, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι».
Δεν μπορούσα να το αγνοήσω. Περπάτησα προς το τραπέζι της.
«Γράφεις κάτι ενδιαφέρον;»
Σήκωσε αργά το βλέμμα της, σα να την είχα διακόψει απ΄ το να θυμάται όλες τις λάθος αποφάσεις της ζωής της.
«Την ιστορία του πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι.»
«Ουάου. ΟΚ. Εγώ περίμενα κάτι πιο light, τύπου, ‘μια λίστα για το σούπερ μάρκετ’...»
«Είναι το ίδιο πράγμα.»
Κι έτσι αρχίσαμε να μιλάμε.
Για την παρακμή του δυτικού πολιτισμού – που, όπως συμφωνήσαμε, ξεκίνησε τη στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν πως το ‘θα σου στείλω μήνυμα.’ είναι το ίδιο με το ‘θα σε δω αύριο;’.
Για την αγάπη – που είναι ουσιαστικά μια βιολογική απάτη, ένα σφάλμα στον γενετικό μας κώδικα που μας έκανε να πιστεύουμε ότι η αναπαραγωγή είναι κάτι περισσότερο από χημικά κ΄ παράνοια. Αντικειμενικά, είναι απλά ένας κοινωνικά αποδεκτός τρόπος να αποκτήσεις ελαφριά ψύχωση για κάποιον.
Για το πώς οι καλύτεροι άνθρωποι που είχαμε γνωρίσει ήταν συνήθως κ’ οι πιο δυστυχισμένοι.
«Ξέρεις γιατί;» με ρώτησε, κοιτώντας με σαν καθηγήτρια που περιμένει από μαθητή να καταλάβει ότι το δύο κ’ δύο δεν κάνει πέντε.
«Γιατί ο Θεός είναι σαδιστής;»
«Όχι, γιατί η άγνοια είναι μαγικό ναρκωτικό. Οι χαζοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι. Ξυπνάνε το πρωί κ’ νομίζουν ότι η μέρα έχει δυνατότητες. Βλέπουν μια φέτα ψωμί με μερέντα κ’ σκέφτονται ‘μμμ, τι ωραία που είναι η ζωή!’ Βλέπουν το ηλιοβασίλεμα κ’ νομίζουν ότι είναι ρομαντικό, αντί να σκέφτονται πως πεθαίνει ακόμα μια μέρα από την άθλια ύπαρξή τους.»
«Και οι έξυπνοι;»
«Οι έξυπνοι ξέρουν ότι η μερέντα έχει φοινικέλαιο, το ψωμί ήταν πιο ακριβό απ’ ό,τι έπρεπε, το ηλιοβασίλεμα σημαίνει ότι πέρασε άλλη μια μέρα που δεν κατάφεραν τίποτα κ’ η ζωή τους είναι ένα καλά οργανωμένο ατύχημα που απλώς δεν έχει τελειώσει ακόμα.»
«Άρα το να είσαι ευτυχισμένος σημαίνει ότι είσαι χαζός;»
«Όχι, απαραίτητα. Σημαίνει ότι έχεις την υπέροχη ικανότητα να αγνοείς το χάος.»
«Οπότε το μυστικό της ζωής είναι να αγνοούμε το χάος;»
«Το μυστικό της ζωής είναι να βρεις κάποιον που το καταλαβαίνει, αλλά δεν στο τρίβει στη μούρη κάθε μέρα σα ¨φιλοσοφία¨ κακομαθημένου εφήβου που διάβασε μισό βιβλίο Νίτσε.»
«Οπότε εσύ δεν μπορείς να το αγνοήσεις;»
«Αν μπορούσα, τώρα θα έτρωγα μερέντα.»
Και κάπως έτσι, εκείνη η περίεργη βραδιά στο πιο καταθλιπτικό μπαρ άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα.
Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ούτε καν ήξερα το όνομά της.
«Τεντ.» είπα, απλώνοντας το χέρι μου.
Με κοίταξε για λίγο, σα να ζύγιζε αν αξίζω να μάθω ποια είναι. Μετά, χαμογέλασε ελαφρά – όχι χαρούμενα, αλλά με εκείνο το χαμόγελο που μοιάζει με αποδοχή μιας ήττας.
«Σκάρλετ.»
Σκάρλετ.
Φυσικά κ΄ θα τη λέγανε Σκάρλετ.
Δεν θα μπορούσε να τη λένε Κέιτ ή Τζένιφερ ή κάτι απλό ας πούμε. Έπρεπε να έχει ένα όνομα που κουβαλάει μέσα του ολόκληρο μυθιστόρημα.
Κι όσο περισσότερο μιλούσαμε, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι αυτή δεν ήταν μια από εκείνες τις συναντήσεις που τελειώνουν με έναν αριθμό τηλεφώνου κ΄ την αόριστη υπόσχεση «Να το ξανακάνουμε αυτό κάποια στιγμή».
Ήταν μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου δύο άνθρωποι συναντιούνται ακριβώς τη λάθος στιγμή – κ’ γι’ αυτό ταιριάζουν απόλυτα.
Το Lonely Hearts Club είχε κάνει ξανά τη δουλειά του.
Παιδιά, εκείνο το βράδυ έμαθα κάτι:
Κάποιες φορές, δεν ψάχνεις κάποιον να σε σώσει.
Ψάχνεις κάποιον να καταλάβει γιατί δεν θέλεις να σωθείς.
But always remember, the stars you see now in the dark night sky died many years ago. You do not love the stars; you love what they left behind to remember them...
SILENT ARIA - Intro
«Η αγάπη... Πάντα τη βλέπουν σαν ένα φως. Μια σωτηρία. Ένα ιερό που σε κρατάει ζωντανό. Ψέματα... ό,τι κ' αν λένε. Η αγάπη δεν είναι λύτρωση. Είναι παγίδα, που πέφτεις τόσο εύκολα κ' σφίγγει γύρω από το λαιμό σου με κάθε ανάμνηση. Μια γλυκόπικρη αιχμαλωσία, που σε τυφλώνει, σου δίνει ελπίδα... κ' ύστερα σου αφαιρεί τα πάντα. Ο έρωτας είναι ο μεγαλύτερος καταστροφέας. Κάποτε πίστευα ότι η αγάπη ήταν η απάντηση σε όλα. Ότι θα έγραφα το όνομά της στις νότες μου, θα ζωγράφιζα το πρόσωπό της στις μελωδίες μου, κ' εκείνη θα γινόταν η έμπνευσή μου... η αθάνατη μουσική που θα με σώσει. Αλλά όχι. Στην πραγματικότητα, έγινε η εμμονή μου. Όσο περισσότερο την έβλεπα να απομακρύνεται, τόσο πιο βαθιά βυθιζόμουν σε αυτήν την αρρωστημένη αδημονία. Η αγάπη έγινε θηλιά. Ένα 'καταραμένο κολιέ' που φοράω για να θυμάμαι ότι η απουσία της θα είναι πάντα εδώ. Μια συνεχής πληγή που δεν κλείνει. Ήταν το σημάδι μου. Ό,τι είχα κ' δεν είχα. Και τι μου έμεινε τώρα; Μόνο η εμμονή. Το δηλητήριο που ρέει στις φλέβες μου. Η μουσική μου... τα τραγούδια μου. Αυτά που γράφτηκαν για εκείνη. Για το τίποτα. Για τη σκιά της. Και κάθε φορά που οι νότες βγαίνουν από τα δάχτυλά μου, είναι σαν να την ξαναζώ, σαν να την κρατάω στα χέρια μου για λίγο ακόμα... μέχρι να την χάσω ξανά. Πόσο πιο μακριά μπορείς να φτάσεις, όταν κάθε φορά η καρδιά σου πατάει στο κενό; Όταν ξέρεις ότι ο άνθρωπος που σε κρατούσε ζωντανό, είναι ήδη χαμένος; Και η μόνη αγκαλιά που σου απομένει... είναι αυτή της καταστροφής;»

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
MONA'S WALTZ
Once again, the date was January 24th - my birthday. And once again, I found myself standing in an empty living room, staring at the sixteen candles flickering on top of my cake. As I blew them out for the two-hundredth time, tears streamed down my face, filling the room with their echoes and slowly drowning out the silence. The crying eventually lulled me into a drowsy state, and I found myself drifting off to sleep. But just as I was about to succumb to slumber, the doorbell rang, jolting me awake.
I knew exactly who it was - the witch who had cursed me many years ago. She came to regret her actions, realizing that I was just a little boy who could never harm anyone, except himself.
As I opened the door, she swept into the room with premeditated steps, heading straight for the turntable. As usual, she selected a vinyl record with the inscription "Mona's Waltz - Emortal The Decomposer". With a seductive gaze, she drew me out of my awkward position and pulled me close with a warm caress, causing goosebumps to rise on my icy skin. But there was no time to savor the moment, as the first notes began to play.
As we danced, I couldn't help but feel grateful that she was the only one who remembered my birthday. Her smirk seemed to be saying that I should follow in her footsteps, and so I did, allowing myself to be swept away by the music and her hypnotic charm. It would be rude not to give her this dance away.
HATE III
"I’m going to kill you. For everything you’ve done to me. All the times you’ve made me feel useless and small. For all the times I will never forget. For all the things I can never forgive."
- A Little Boy
HATE II
Can you feel me?
I am the pain you desired.
I am the hurt you felt.
I do not feel love.
I do not feel regret.
I feel agony.
I feel pained.
I am your only friend.
I am your only shadow.
I am the only one who stayed.
I am your only emotion.
I am there for you.
I am Hate.
HATE
Hate is a funny little feeling, often used in a word to describe minor annoyances.
Not many know how it feels to truly hate someone. To want to rend them to pieces and rip them from your life like a cancer. To kill them and feel their blood on your hands, to wish to see the last light of life leave their eyes as you stand over them.
The saddest part? They never expected you. Why would they? You loved them, they counted on it. But they never knew, you must love someone before you can TRULY HATE THEM.
SILENCE.
Silence follows a gunshot.
Silence follows a scream.
Silence follows a song.
Silence follows a cry.
Silence will shroud the world one day.
All sound will cease.
Destruction follows silence.
Hatred follows silence.
Shock follows silence.
Silence is the beginning of a joyful song.
Silence is the end of a sad tune.
Silence will be there once we fall.
Forever!
Nothing but pure and utter silence.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
🖤
@emortal23
Ταλεντεδ άτομα εδώ στο ταμπλερ;
@epizwntes-twn-romantikwn @emortal23 !!!
Ενα δάκρυ κύλισε
16🖇️
@emortal23
Ύμνος για την αυτοκαταστροφή.
Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει ως εδώ. Οι προσωπικοί μου δαίμονες έχουν στήσει χορό στον ρυθμό των σειρήνων, κι εγώ ακίνητη στο ντυμένο με βαθύ κόκκινο πέπλο πάτωμα, τους παρατηρώ. Κοιτάζω το ταβάνι αναζητώντας κάτι που θα με βγάλει από αυτή την αιματοβαμμένη δίνη μα τίποτα δεν μοιάζει τόσο δυνατό. Αυτό το σύμπαν, βλέπεις, δεν χώρα και τους δύο μας, κι έτσι επιλέγω τον μονόδρομο που σχηματίζεται μπροστά μου σταδιακά, μέσα από την πυκνή ομίχλη. Όσο κι αν σ'αγαπησα, φαίνεται να μην ήταν γραφτό μας. Βηματιζω αργά, σ'ενα μονοπάτι για το τέλος του οποίου έχω πλήρη άγνοια. Αν ήξερα άλλωστε που οδηγεί ίσως να μην το επέλεγα.
Τα ξερά φύλλα όπου ντύνουν τον χωμάτινο διάδρομο ανάμεσα στα γυμνά δέντρα που υψωνονται δεξιά κι αριστερά θορυβούν σε κάθε βήμα μου κι ο θορυβος καλύπτει την σκέψη μου. Ο ψυχρός άνεμος, όμως, δεν αργεί να γεμίσει το κενό, φέρνοντας στ' αυτιά μου μια βοή. Μια βοή μέσα από την οποία με τα βίας διακρινοταν ένας αχνος ψίθυρος. "Έλα να σε μάθω να χορεύεις με τον διάβολο".
Το μονοπάτι δείχνει να μην έχει τέλος και το αίσθημα της αποτυχίας με κατακλύζει ξανά. Ο φύλακας άγγελος μ'εχει ξεχάσει. Βλέπεις; Κάθε βήμα γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Ανθρωπομορφες σκέψεις κι ανασφάλειες κάνουν την εμφάνισή τους πίσω από τα ψιλόλιγνα δέντρα καταβαλλοντας καθε δυνατή προσπάθεια να με τραβήξουν μαζί τους πίσω, στα καζάνια που βράζουν οι ψυχές. Κραυγές που συνοδεύονται απο το σφύριγμα του έντονου αέρα με καλούν να πάρω το μαχαίρι στα χέρια μου, σαν να μην αρκεί ο δρομος προς την δική μου κόλαση που εδώ και ώρα ακολουθώ. Μ'εκαιγε, βλέπεις να μάθω το μέσα μου, μα τα μισόλογα που σκαλισα δεν ήταν μάλλον αρκετά. Καταφεύγω έτσι στο παραμύθι που ξετυλίγεται στον καρπό μου εμπλουτίζοντας κάθε φορά την ιστορία.
Όπως φαίνεται δεν έχω γλιτώσει από τον δαίμονα μου. Δεν ξερω αν ελπίζω αυτό που ζω να είναι εφιάλτης. Δεν ξέρω αν ήταν η σωστή κατάληξη κι αν όλα θα είναι καλά πια. Ο δρόμος όμως είναι ένας και δεν έχει γυρισμό. Το ασθενοφόρο δεν θα φτάσει νωρίς. Η σκέψη πως πλέον δεν στεναχωρω κανέναν σπρώχνει το βάρος της λάθος απόφασης από το στήθος μου. Δεν μου έμεινε κανείς για να απογοητεύσω κι έτσι δεν μετανιώνω που επέλεξα να γνωρίσω την προσωπική μου κόλαση. Ο φόβος με έχει μουδιάσει μα θα ήταν ικανοποιητικό για τα φαντάσματα αν το παραδεχομουν.
Το ταξίδι ξεκίνησε και οι φορές που έπεσα και μελλεται να πέσω, χωρίς κουράγιο να ξανασηκωθώ και να συνεχίσω, δεν είναι λίγες. Η προσπάθεια να γνωρίσω κάθε σπιθαμή του καζανιου που βράζει μέσα μου, είναι μονόδρομος. Το φάντασμα της ελπίδας μου κράτα συντροφιά και η φλόγα της λαχταράς να μάθω το μέσα μου, φωτίζει τον δρόμο μπροστα, σαν να μην μου επιτρέπει να γυρίσω πίσω. Η σελίδα κάθε φορά ματώνει όλο και περισσότερο. Άλλοτε με αίμα που τρέχει απ'τις φλέβες μου κι άλλοτε με αίμα δαιμόνων που σκότωσα στην πορεία του σκοτεινού αυτού ταξιδιού. Του ταξιδιού στο οποίο τον ρόλο του φύλακα άγγελου πήρε ο βασιλιάς της σκόνης. Εκείνος που βρισκόταν εκεί κάθε φορά που το νόημα έμοιαζε να φθήνει και η παράδοση των όπλων έμοιαζε η μόνη πιθανή λύση. Εκεινος που δέχτηκε να υπομεινει τα χρόνια δίπλα μου και να μου κράτα το χέρι όποτε δεν είχα την δύναμη να σηκωθώ, τρυπώνοντας στα ακουστικά μου στίχους πλέον χαραγμενους στον μυ της καρδιάς μου.
Ένας χρόνος πιο κοντά στην κόλαση!
Τα λέμε εκεί!
-13/01/2022-
@solmeister13
Proud 🖇️
@emortal23

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Where The Lonely Go - Emortal -
Far away
There's a place
Where the lonely go, when there's no way home.
No one knows, no one cares
to know who I am
So just take me there.
Now I have nothing left
And I'm scared to death!
Will they remember me?
Hanging my noose this week
What if I throw it all away for 23minutes of fame?
Αυτό είναι για πριν το Βράχων
Πέντε χρόνια μετά από το "να σου βάλω ένα τραγούδι αφού ακούς rock", πέντε χρόνια μετά από πολύ κλάμα, χαρές, λύπες, μεγάλη υπομονή, άγχος, ό,τι κατεβάζει ο νους σου. Είμαι σχεδόν ένα βήμα πριν τα 19, ενηλίκη πλέον και περιμένω όπως "η μάνα τη πρώτη λέξη" να πάω να ξεσαλωσω (έστω και καθιστή) στη τρίτη live, κοντινή, ολοζώντανη -όχι πίσω από την οθόνη του λάπτοπ μου- συναυλία της μεγάλης οικογένειας των WNC και του Solmeister. Μπορείς κάλλιστα να μου πεις ότι αυτοί οι 7 άνθρωποι και οι φίλοι τους μου έμαθαν πολύ καλά την έννοια του γνωστού "Οικογένεια σημαίνει ή κανείς ή μαζί".
Τα τελευταία δυο χρόνια πέρασα πολλά πράγματα. Τον άδικο χαμό μιας φίλης, Πανελλήνιες, άγχος με τον Covid-19 μη τυχόν κολλήσω τον πατέρα μου (λόγω σοβαρής ασθένειας του), τη σχολή που θα περάσω και τελικά τη μεταγραφή που πήρα από τα Γιάννενα για την Αθήνα, την επανένωση με παλιούς φίλους, να χάσω άλλους τόσους αλλά και να κερδίσω πολλούς περισσότερους.
Αυτά που θα μου χαραχτούν περισσότερο στη μνήμη είναι: ο χαμός της Νάσιας, η προδοσία και η περιφρόνηση από ένα σημείο και μετά από το άτομο που είχα μέσα στη καρδιά μου και το όποιο ήμουν ερωτευμένη, την εκμετάλλευση του, η γνωριμία μου με τη παρούσα παρέα μου (μερικοί από αυτούς είναι και από το tumblr) και την εξομολόγηση των συναισθημάτων μου στην πρώην κολλητή μου και τώρα κοπέλα μου. Είναι μικρά πραγματάκια που με καθόρισαν εμένα και την πορεία μου.
Κι όμως, αν δεν ήταν στα ακουστικά μου τις περισσότερες φορές τα τραγούδια της δεύτερης οικογένειας μου (την αποκαλώ έτσι γιατί είναι όντως σαν οικογένεια μου) ίσως και να μην ήμουνα καν εδώ. Θα είχα κάνει εκείνη τη δειλή αποπείρα να πέσω από τα βράχια στο χωριό μου ή τότε που είχα πάθει κρίση (από τις πιο σοβαρές μου) και είχα πάρει το ξυραφάκι στα χέρια. Ιούλιος του '19 ήταν το πρώτο, Ιανουάριος του '21 το δεύτερο. Και τις δυο φορές σώθηκα από δυο απλά στιχάκια που δυστυχώς το πρώτο δεν μου έρχεται αλλά το δεύτερο το θυμάμαι καλύτερα. Ήταν από το "Ενθάδε Κείται".
Θυμήσου ποιος ήταν εκεί λοιπόν όταν το νόημα φθίνει.
Ποιος στα δύσκολα δεν μάσησε και φτύνει 10 λέξεις για να ακούσουν εκείνοι που το σύστημα τους είπε είστε λίγοι και να τους ταίσει θέλησε στα κτηνη;
Ποιος έχει πάρει την ευθύνη;
Ποιος χωρίς να πάρει δίνει;
Ποιος φίλος τις πληγές σου απαλύνει;
Ποιος ήταν ο λόγος που δάκρυσες σε έναν στίχο και από φίλος έγινε τότε αδερφός;
Πώς μπορεί από τις άμυνες σου να σε γδύνει, να σου δίνει συμβουλές να παραμείνεις δυνατός, να δέχεται τα χρόνια δίπλα σου, να υπομένει και να γίνεται φύλακας άγγελος από αδερφός (να το θυμάσαι αυτό);
Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως όσα έκανα τότε κατέστεφαν την ψυχολογία μου, εμένα ως Φρύνη. Πήρα πολλές αποφάσεις και τους επόμενους μήνες έκανα πολλά. Ακολουθώντας τα "Απλά Μαθήματα Σταρχιδισμού" του Sol πήρα όλες τις τοξικές και καταστροφικές καταστάσεις στα χέρια μου και τις εξάλειψα μια προς μια, βήμα προς βήμα. Είχα την απλέτη βοήθεια και συμπαράσταση των φίλων μου και της οικογένειας μου. Επικεντρώθηκα στον εαυτό μου, άρχισα να αλλάζω και να "λάμπω" τόσο εσωτερικά όσο εξωτερικά χωρίς όμως να ξεχνάω ότι δεν είχα τελειώσει ακόμη.
Δεν έχω τελειώσει ακόμη.
Η δεύτερη οικογένεια μου, μέσα από τα τραγούδια της, την αγάπη που δείχνει σε όλα τα μέλη της και την σχεδόν ξαφνική ανάδειξη της στην ελληνική σκηνή με το "Βότκα Βύσσινο" της Μαρσό, μου έμαθε πως όταν το θες, όλα τα καταφέρνεις. Έτσι και εγώ, προσπαθώ όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου και οι συνθήκες να δείχνω την αγάπη μου σε όλους όσους ήταν δίπλα μου και συνεχίζουν να είναι. Πεισμώνω και πιστεύω ότι τα καταφέρνω.
Ξέρετε, παιδιά, όσο τα έγραφα αυτά ένιωσα ότι έξυσα παλιές πληγές που ακόμα δεν έχω ξεπεράσει. Ο δρόμος προς τη θεραπεία δεν είναι εύκολος, το έχω μάθει πολύ καλά πια. Κοιτάζοντας πίσω σε αυτές, όμως, κατάλαβα πόσο πολύ έχω αλλάξει. Προς το καλύτερο, το χειρότερο, ακόμα δε ξέρω, θα δείξει στην πορεία. Και τελικά, ανακάλυψα πως δεν χρειάζεται ντε και καλά στα 16 ή στα 17 να έχεις φτιάξει τα πάντα τέλεια για να τα έχεις μετά ακριβώς έτσι. Είμαι σχεδόν 19 και ακόμα ψάχνομαι!
Και μ'αρεσει που ακόμα ψάχνομαι!
Και μ'αρεσει επίσης που έχω μαζί μου και στα ακουστικά μου ανθρώπους που επίσης ψάχνονται, δοκιμάζουν πειραματίζονται ακόμα και αν καθένας τους (πάνω κάτω) ακολουθούν ένα από τα πολλά είδη αυτής της μουσικής βιομηχανίας. Μου επιβεβαιώνουν ότι δεν είμαστε τέλειοι, διότι εάν ήμασταν μπορεί να ήμασταν και θεοί, χωρίς να θίγω καμιά θρησκεία.
Ουφ, το χέρι μου πιάστηκε από το γράψιμο. Είμαι αρκετές ώρες μπροστά στο laptop μου και γράφω μια τις εργασίες μου για τη σχολή, μια για την εξεταστική και μια για αυτή εδώ την... εξομολόγηση θα την έλεγα. Ε, δεν είναι εύκολο να είσαι σε σχολή βρεφονηπιοκόμων και παράλληλα να θέλεις να εκπληρώσεις το μικρό σου όνειρο ως συγγραφέας! Βέβαια, όταν αποφάσισα να το γράψω το συγκεκριμένο δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο σκοπό ή ιδέες παρά μόνο να ευχαριστήσω τα παιδιά για την βοήθεια τους (έστω και από απόσταση) όλο αυτό τον καιρό. Άρα βγήκε σχεδόν αυθόρμητα. Και ίσως να είναι πολύ όμορφο αυτό το αυθόρμητο...
Το τέλος στις δυσκολίες μου (μέχρι τώρα) έχει έρθει και δεν μπορώ να κρύψω την ανακούφηση μου. Σίγουρα είναι και μαγικό.
Γιατί, όπως είχε πει η Μαρσό στο "Θέλγητρο":
"Όλα έχουν ένα τέλος... και αυτό είναι που τα κάνει μαγικά..."
@solmeister13 @sikonebrando @marseaux @georvsd @decipher1 @blz1phoenix @dpans
γιατί για μας, δεν έμεινε κάτι
αυτό είναι για όσους μείναν στο ράφι.
θυμήσου μας, εκείνο το βράδυ,
που το παιδί μέσα σου θα το'χει ανάγκη.
γιατί εμείς, μειναμε πίσω
και μπορούν όσοι φοβούνται καταφύγιο να βρουν.
τα νιάτα φεύγουν, τα χρόνια περνούν,
μα οι παιδικοί μας ήρωες ποτέ δε γερνούν.