C'est la vie

Wiesz,obudziłem się o 3 nad ranem,znów od tak i chciałem poczuć Cię obok siebie,złapać za rękę,objąć z całej siły. I znów obudziłem się sam, w ciemnym pokoju, było mi cholernie zimno.

To my, niewolnicy niskiej samooceny, katowani nadmierną samokrytyką

Budzeni pocałunkiem wstają z łóżka właściwą nogą.

Żałuję, że jestem jaka jestem. Że ruszają mnie małe gesty i wymyślone aluzje w cudzych słowach. Żałuję, że ważne jest dla mnie czyjeś zdanie, że liczę się z uczuciami innych. Żałuję, że potrafię zmienić humor tysiąc razy na dzień i że, gdy wkrada się ten najczarniejszy nie umiem go przegonić. Żałuję, że nie potrafię pomagać ludziom, że wciąż myślę o sobie. Żałuję, że nie potrafię głośno i wyraźnie stwierdzić czego chcę i godzę się z tym, co przychodzi. Żałuję, że boję się zostać sama.

Zaczęłam opuszczać swoje ciało, zaczęłam zamieszkiwać powietrze i cisze. Płakałam i walczyłam, żeby nie czuć.

To jest nasz świat i mimo że niedawno odzyskał dobrą kondycję, teraz znowu mu się pogorszyło.

Czasami prościej jest powiedzieć coś bardzo osobistego komuś obcemu. To trochę mniejsze ryzyko, otworzyć się przed kimś, kto nic o tobie nie wie.

Nie lubię mówić o swoich problemach. Zazwyczaj i tak nikt ich za mnie nie załatwi. To po co? Żeby usłyszeć: “Nie martw się jakoś to będzie”? To sama to sobie mogę powiedzieć.

Nienawidzę momentu kiedy nagle, całkowicie bez zapowiedzi robi mi się panicznie przykro. Gdy w jednej sekundzie dopada mnie ta chłodna rzeczywistość.

And sometimes I have kept my feelings to myself, because I could find no language to describe them in.

dzisiaj dobrych wiadomości nie będzie. świat płonie.

I gdy tak myślę, to tak rozpaczliwie tęsknię za Tobą, że chce mi się płakać. I nie jestem pewien, czy z tego smutku, że tak tęsknię, czy z tej radości, że mogę tęsknić.