attachment-destruction

Umrę ci kiedyś. Oczy mi zamkniesz. I wte­dy — swoje Smut­ne, zdziwione, Bar­dzo otworzysz.

Jes­tem jeszcze za­kocha­na resztka­mi bez­sensow­nej miłości i jest mi tak cho­ler­nie smut­no te­raz, że chcę to ko­muś po­wie­dzieć. To mu­si być ktoś zu­pełnie ob­cy, kto nie może mnie zranić. 

Kiedy ciało jest smut­ne, ser­ce po­woli umiera.

Nie przy­wiązuj się zbyt­nio ani do ludzi, ani do rzeczy, bo z ich stratą i Twój uśmiech może zniknąć! 

Nie wyp­rzesz się is­tnienia duszy, gdy za­boli po stra­cie bliskiego.

Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy.