Untitled

Malamig at sariwa ang simoy ng hangin sa labas, at natatanaw ko ang bakas ng aking hininga na umuukit sa salamin ng bintana habang aking dinudungaw ang malamig na umaga. Patuloy pa rin ang kasagsagan ng malamig na temperatura sa bansa na dala ng pag-ihip ng hanging amihan sa direksyon ng Pilipinas. Isa itong pamilyar na pakiramdam, ngunit ang lamig na dala ng hangin ngayon ay hindi pangkaraniwan. Ngayon, ibinabalik ako nito sa aking naging karanasan ilang taon na ang nakalipas, sa  isang lugar kung saan ang lamig ay higit pa sa temperatura.

Baguio. Mabanggit pa lamang ang pangalan ng tinaguriang "Summer Capital of the Philippines" ay sasalubong na sa iyo ang larawan ng mahamog na umaga, malamig na gabi, at mabulaklak na kapaligiran. Ito ay isang lugar kung saan ang malamig na klima ay bahagi ng kaniyang kaakit-akit na ganda. Isa rin ito sa mga pangunahing destinasyon na parte ng aking bucket list dahil sa katangi-tanging kariktan o kagandahan na maihahatid nito. Ang aking naging karanasan noong ako ay nanatili rito ay talaga namang hindi ako binigo dahil hanggang sa kasalukuyan ay dala-dala ko pa rin ang masarap na memorya na aking nabuo sa pook na ito.

Ika-24 ng Disyembre ng taong 2018 noong napagdesisyunan ng aking pamilya na dumayo mula Bataan hanggang Baguio upang doon ipagdiwang ang araw ng pasko. Maaga kaming bumiyahe upang kahit mahirap ay makaiwas kami sa bugso ng trapiko. Gayunman ay hindi pa rin namin ito natakasan, ngunit imbis na makaapekto sa aming pamamasyal ay nakadagdag lamang ito sa aming pagkasabik na agad malibot ang nasabing lugar. Sa unang destinasyon pa lamang ay hindi na namin napigilang mamangha dahil sa lamig ng klima at sa dami ng mga taong dumayo rin upang masilayan ang gandang hatid ng Baguio.

Una naming binisita ang Mines View Observation Deck at katulad ng aming inaasahan, punong-puno ito ng mga turistang nagnanais ding masilayan ang mga tanawing nakapaligid sa Baguio. Isa ito sa mga popular na destinasyon sa pook dahil matatanaw mula rito ang mga minahan ng ginto at tanso sa Benguet, pati na rin ang mga nakapaligid na matatayog na bundok ng Cordillera. Naging kapana-panabik ang aming karanasan dito dahil nasilayan namin ang mga makukulay na tradisyunal na kasuotang Igorot, katulad ng bahag, sibat, kalasag, at iba pa. Nagpakuha rin kami ng mga litrato sa tabi ng mga kabayo at kahit unang destinasyon pa lamang ay napabili na kami agad ng mga pasalubong at souvenir sa mga tiyanggeng nakapalibot dito. Higit sa lahat, nasaksihan ko ang nakabibighaning mga tanawin habang damang-dama ng aking balat ang malamig na simoy ng hangin na pinatamis ng mga puno ng pino na nakalantad sa paligid nito.

Tila walang kapaguran ang aming mga paa dahil matapos naming mag-iwan ng bakas sa Mines View Observation Deck ay dumako na kami sa aming pangalawang destinasyon. Sabi nga ng marami, hindi makukumpleto ang iyong pamamasyal kung hindi ka bibisita sa Baguio para sa kanilang mapupula at masasarap na strawberries. Dumako ang aming pamilya sa La Trinidad upang bisitahin ang sikat na Baguio Strawberry Farm, kung saan kami ay sinalubong ng mga mayayamang taniman ng iba’t ibang uri ng mga sariwang gulay at prutas. Malugod kaming inanyayahan ng mga lokal na magsasaka at maiging pinayuhan ukol sa tamang pagpili at pagpitas ng mga halaman. Natagpuan din namin ang aming mga sarili na bumibili ng iba’t ibang mga produktong batay sa strawberry, katulad na lamang ng strawberry jams, strawberry ice cream, at strawberry taho. Isa ito sa mga nakaeengganyong karanasan na pumukaw sa aming mga damdamin dahil sa simpleng interaksyon na ito ay nakilala namin ang mga puso at diwa ng komunidad. Tunay na ikinaligaya ng aming mga puso ang likas na kagandahan ng paligid at ang masiglang kultura ng rehiyon. Lumisan kami sa aming destinasyon na hindi lamang may dalang basket ng sariwang strawberries at lettuce sa aming mga kamay, kundi may mas malalim din na pagpapahalaga sa mga taong bumubuo sa kalikasan ng Baguio.

Matapos ang aming maikling pahinga ay tinahak ng aming pamilya ang landas patungo sa Botanical Garden. Maliban sa malamig na klima ay tahanan din ang Baguio ng magagandang hardin at parke. Ang Botanical Garden ay itinuturing isa sa mga kamangha-mangha at kilalang-kilala na tourist spots na mayroon ang lungsod. Maraming turista ang aming nakasalamuha sa lugar ngunit halos nakabibinging katahimikan din ang bumungad sa amin. Hindi alintana ng bawat isa ang presensya ng ibang tao lalo na’t napaliligiran ang pook ng maraming uri ng halaman, makukulay na bulaklak, at mga nagtataasang puno ng pino na tunay nga namang nakamamangha sa mata. Ang mga ingay na pumupuno sa paligid ay nagmumula lamang sa mga huni ng mga ibon na nag-iikot sa itaas na nakadaragdag sa payapang pakiramdam na hatid ng malamig na lugar. Kahit ang sandamakmak na litratong nakuhanan namin sa hardin ay hindi makapagbibigay-katarungan sa kaaya-ayang ganda na aming natunghayan.

Papalapit na ang hapon ngunit damang-dama pa rin ng aming mga balat ang ginaw na dala ng klima sa lugar. Napagdesisyunan ng aming pamilya na tapusin ang araw na ang Burnham Park ang huling destinasyon.  Ito ang pinakakinasasabikang pasyalan ng marami sa amin bilang ito ang itinuturing na "Mother of All Parks" sa Baguio City. Walang makikitang bahid ng panghihina o kapaguran sa aming mga katawan kahit ilang destinasyon na ang aming nabaybay dahil ang pasyalang ito ang pinakahinihintay ng lahat. Kilala ang Burnham Park bilang isa sa mga paboritong pasyalan hindi lamang ng mga katulad naming turista kundi pati na rin ng mga lokal na mamamayan ng Baguio dahil sa bilang ng mga libangan at pasyalan na makikita rito. Nalibang ang aming pamilya sa iba’t ibang uri ng mga aktibidad na dala ng pasyalang ito, mula sa pagsakay sa mga bisikleta hanggang sa pamamangka sa malaking man-made lake na makikita sa gitna ng nasabing parke. Tila napagmasdan ko ang pagbalik ng aking mga tiyahin sa kanilang pagkabata habang nililibang nila ang kanilang mga sarili. Malamig ang simoy ng hangin ngunit binabalot ng mga maiinit na ngiti at tawanan ang buong paligid.

Sumapit na ang dapit-hapon nang magpasya ang aming pamilya na magpahinga mula sa aming paglalakbay. Dumayo na kami papunta sa aming napiling rest house upang salubungin ang pagpitik ng alas-dose sa orasan. Unti-unti nang pumapasok sa aming sistema ang antok at pagod na dala ng buong araw naming paglilibot sa mga pasyalan sa Baguio. Ramdam man namin ang panghihina ng aming mga katawan ay patuloy pa rin kaming niyayakap ng masasayang alaala na binuo namin sa araw na iyon. Maligalig naming sinalubong ang araw ng pasko at lahat kami ay natulog nang mahimbing na may malalawak na ngiti sa aming mga labi.

Sa aking pagninilay-nilay habang ang malamig na hangin ay humahampas sa aking bintana, hindi ko maiwasang makaramdam ng matinding pangungulila para sa espesyal na uri ng lamig na tanging ang Baguio lamang ang makapagbibigay. Kung ako ay mabibigyan ng pagkakataon ay nanaisin kong bumalik dito at lumikha ng mga bagong memorya na tatatak sa aking puso at isipan. Tunay na hindi pangkaraniwan ang lamig ng panahon sa Baguio, gayundin ang mga nag-aalab na karanasan na maihahatid nito.

Inaasam-asam ng aking katawan na maranasang muli ang pakiramdam na idinulot ng paraisong iyon. Ngunit sa ngayon, dadamhin ko muna ang bawat piraso ng mga nabuo kong alaala, at yayakapin ang init na dala nila.