Untitled

Krijtbord vs digibord 1-0

Altijd leuk als kinderen van afgelopen jaren nog eens wat van zich laten horen. Vandaag blijft er nog een cadeau in de kring over terwijl alle kinderen hun surprise hebben uitgepakt. 'Voor meester', staat erop gekrabbeld. Een echte verrassing. Tijdens het voorlezen van het gedicht wordt het duidelijk dat een jongen uit groep 8 mij nog terug moet pakken. En dat moment is nu. Het is mij vorig jaar niet gelukt om van mijn favoriete voetbalclub ook zijn favoriete club te maken. Ondanks vele inspanningen moet ik zeggen. En nu komt hij aanzetten met een kopie van een lidmaatschap van 'zijn cluppie'. Hij heeft keurig mijn naam er in weten te plakken, de kwajongen. In de rijm maakt hij vrij duidelijk dat dit kopie een mooi plekje in de klas moet krijgen. Als een soort van straf, want ja, meningen opleggen dat kan je als leerkracht echt niet maken. Hartverwarmend, dat hij deze moeite ondernomen heeft, om dit spel nog even verder te spelen. De beurt is nu weer aan mij, en ik ga eens goed nadenken over mijn volgende stap. En het lidmaatschap, dat hang ik zolang wel in de wc. Je moet toch ergens naar kijken.

"Krijg je dit ook op de pabo?" vraagt een leerling met een grijns rond z’n kaken. Nee, hier word je niet voor opgeleid. Dat je dit klusje klaart, wordt gewoon van je verwacht. En natuurlijk heb je het ook te doen met haar. Het zou je maar gebeuren. Ik geef de klas mee dat het iedereen kan overkomen en kweek een beetje begrip. Haar beste vriendin mee gestuurd naar de wc. Het zat zelfs in haar trui. Die twee lossen dat wel op met elkaar. Maar de echte klus, die ligt geurend op meester te wachten, een half litertje van schrijfschrift via stoel tot de grond. Het is duidelijk weer zo’n periode, het heerst. Ik verwacht van de klas geen chaos en overdreven gedoe, dus zonder blikken of blozen wordt alles opgeruimd. Trachtend de geur bij m’n neus weg te houden. Het schrijfschrift belandt in de vuilnisbak en emmertjes sop later keert de rust langzaam terug in de klas. "Gaat het weer?" vragen de kinderen aan haar als ze weer binnenkomt. Ze knikt. Ook dit is weer als een klein vlekje weg gepoetst. Meester heerst, denk ik stiekem, ook zonder schoonmaak-opleiding.

Het creatieve kind komt zeker omhoog drijven bij deze opdracht. Een tekening waarbij de kinderen moeten aangeven welke spreekwoorden uitgebeeld zijn. In de methode komen al deze prachtige gezegdes maar weinig voor en dus krijgen de leerlingen van groep 7 hier elke week huiswerk voor mee. Want het is toch een prachtige eigenschap; een mens die z'n spreekwoorden spreekt. De tekening is enigszins onduidelijk, maar het moge duidelijk zijn dat de man op de tekening een schoen aan het passen is. De meeste leerlingen zijn dan ook tot iets gekomen als: wie de schoen past trekke hem aan, met of zonder hulp van ouders. Eén vinger blijft in de lucht steken: "Meester, ik heb: op grote schoenen leven. Zelf op internet gevonden. Goed he?!" En op de vraag wat het dan betekend: "Ja, als je teveel geld aan schoenen uitgeeft meester!" Knap gevonden natuurlijk, een duidelijk geval van iets met een klepel en een bel. Misschien een moeder die de crisis in haar eentje uit de put aan trekken is. Maar het antwoord? "Fout?!" "Oké, alleen vandaag mag je het half goed rekenen."