Elke dag een lied

Heaven is een ballad geschreven door Bryan Adams en Jim Vallance en is deels geïnspireerd door de hit Faithfully van de rockband Journey. Hoewel het nummer bekendstaat als een ultieme romantische ballad, werd "Heaven" geschreven voor de film A Night in Heaven (1983) – een film die juist over een gigolo gaat. Het nummer werd voor het eerst uitgebracht in 1983 op de soundtrack van de film A Night in Heaven. Bryan Adams weigerde om het nummer tegelijk uit te brengen met de film en wachtte hiermee tot 1984. In dit jaar verscheen het nummer op zijn eigen album Reckless.

Uiteindelijk is de single op 8 april 1985 eerst in de VS en Canada op single uitgebracht. Op 7 juli volgden Europa, Australië, Nieuw-Zeeland en Japan.

De plaat werd wereldwijd een hit. Het werd Bryan Adams' eerste nummer 1-single in thuisland Canada en in de Verenigde Staten. In het Verenigd Koninkrijk bereikte de single de 38e positie in de UK Singles Chart.

In Nederland werd de plaat veel gedraaid[bron?] op Hilversum 3 en werd een radiohit. Desondanks werd de Nederlandse Top 40 niet bereikt, de plaat bleef op een 8e positie steken in de Tipparade. Wel werd de 28e positie in de Nationale Hitparade.

In Vlaanderen bereikte de plaat de 29e positie in de Radio 2 Top 30 en de 29e in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50.

Stel je voor: het is 1984. De muziekindustrie gonst van synthpop en new wave, maar ergens in de Canadese rockscène broeit iets anders. Bryan Adams, de ruwe diamant met die onmiskenbare schuurpapieren stem, staat op het punt om een ballad te lanceren die de tand des tijds moeiteloos zal doorstaan. Niet zomaar een ballad, maar "Heaven" – een nummer dat zoveel meer is dan een liefdesliedje; het is een emotionele mijlpaal, een testament van toewijding, en een fascinerend verhaal van toeval en doorzettingsvermogen.

Het verhaal van "Heaven" begint niet in een steriele opnamestudio, maar in een zweetdoordrenkte repetitieruimte in Vancouver, waar Adams en zijn vaste co-schrijver Jim Vallance hun muzikale hersenspinsels uitwisselden. De inspiratie? Een concert van Journey in 1983, waar Adams werd getroffen door de melodische kracht van hun powerballads. Vooral het nummer "Faithfully" bleef hangen en vormde de kiem voor wat later "Heaven" zou worden. Adams herinnerde zich later: "Ik dacht, 'Ik moet ook zo'n nummer schrijven'." Vallance en Adams, die al jaren een hechte songwriting-tandem vormden, doken diep in hun creatieve proces. Vallance, de architect van de muzikale structuren, legde de akkoordenreeks neer, terwijl Adams, de meester van de emotie, de tekst vormgaf. Het was een moeiteloze samenwerking, zo leek het, waarbij de tekst van "Heaven" in slechts twee dagen tot stand kwam.

De opnames vonden plaats in de legendarische Little Mountain Sound Studios in Vancouver, een plek die later synoniem zou worden met de sound van de jaren '80 rock. Onder de bezielende leiding van producer Bob Clearmountain, een virtuoos met een oor voor detail en een reputatie voor het creëren van enorme, radio-vriendelijke geluiden, begon "Heaven" vorm te krijgen. Clearmountain's visie was duidelijk: hij wilde een anthem creëren dat zowel krachtig als kwetsbaar was, een nummer dat Bryan Adams' rauwe energie combineerde met een universele emotionele aantrekkingskracht.

De band die "Heaven" tot leven bracht, was een ensemble van topmusici. Bryan Adams zelf nam de leadzang voor zijn rekening, met zijn stem die moeiteloos schakelde tussen tedere fluisteringen en krachtige uithalen. Mickey Curry tekende voor de drums, zijn ritmische precisie de ruggengraat van het nummer. Dave Taylor legde de baslijnen vast, terwijl Tommy Mandel's synthesizerpartijen de weelderige, dromerige sfeer creëerden die zo kenmerkend is voor "Heaven". De gitaarsolo, een van de meest memorabele elementen van het nummer, werd virtuoos neergezet door Keith Scott. Zijn spel was niet overdadig, maar emotioneel en perfect afgestemd op de sfeer van het nummer. Clearmountain gebruikte innovatieve opnametechnieken om de sound groots te maken, waaronder een slim gebruik van reverbs en delays om de zang en instrumenten een epische kwaliteit te geven. De mixing, eveneens door Clearmountain, was cruciaal om alle elementen perfect in balans te brengen, van de subtiele synthesizerpad tot de krachtige powerakkoorden, resulterend in een sound die zowel rijk als helder was.

Het pad naar succes was echter niet zonder hobbels. Aanvankelijk was Adams terughoudend om "Heaven" op te nemen voor zijn album Reckless. Hij vreesde dat het te veel zou lijken op de Journey-ballads en niet paste bij zijn rock-'n-roll imago. Maar zijn management en producer Clearmountain zagen het potentieel en overtuigden hem. Het bleek een gouden zet.

Toen "Heaven" in 1985 als derde single van Reckless werd uitgebracht, explodeerde het op de hitlijsten. Het nummer bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en scoorde hoog in talloze andere landen, waaronder Canada en het Verenigd Koninkrijk. De emotionele resonantie van "Heaven" was universeel. Het werd een vaste waarde op de radio en een favoriet in films en televisieseries. De videoclip, geregisseerd door Steve Barron, die al eerder successen boekte met clips voor A-ha en Michael Jackson, versterkte de emotionele impact. Met beelden van Adams die optreedt voor een intiem publiek, afgewisseld met romantische scènes, legde de clip de essentie van het nummer vast: pure, onvervalste liefde.

De impact van "Heaven" strekte zich ver uit voorbij de hitlijsten. Het vestigde Bryan Adams definitief als een internationale superster en bewees zijn veelzijdigheid als songwriter en performer. Het nummer werd talloze keren gecoverd, van DJ Sammy's danceversie tot diverse akoestische interpretaties, wat de tijdloze kwaliteit van de melodie en tekst bewijst. Het is een nummer dat culturele grenzen overstijgt en generaties aanspreekt.

En dan, de B-kant. Op de vinylsingle van "Heaven" stond "Diana", een nummer dat een heel andere energie uitstraalde. "Diana", niet te verwarren met de Princess of Wales, was een snelle rocktrack die de rauwe, energieke kant van Adams toonde, een contrast met de romantische ballad op de A-kant. Het was een bewuste keuze om de diepte en diversiteit van zijn muzikale repertoire te benadrukken.

"Shotgun" is een nummer geschreven en uitgevoerd door de Amerikaanse soulmuzikant Junior Walker, dat de singer-songwriter opnam met zijn groep The All Stars. Het werd een "dansnummer" genoemd en geproduceerd door Berry Gordy Jr. en Lawrence Horn. Gordy's Soul Records, een dochteronderneming van Motown Records, bracht het in 1965 uit als single. Het bereikte gedurende vier niet-opeenvolgende weken de nummer 1-positie in de Amerikaanse R&B Singles-hitlijst en piekte op nummer 4 in de Billboard Hot 100.

In 2002 werd de opname van het nummeruit 1964 , toegeschreven aan de volledige band Junior Walker & the All Stars op Soul Records, en werd het opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

"Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini" is een liedje dat het verhaal vertelt van een verlegen meisje dat een onthullende bikini met stippen draagt ​​op het strand. De weinig verhullende bikini dateert uit 1946 en gold in de tijd van het liedje nog als tamelijk gewaagd. De tekst kon niet voorkomen dat de verkoop van bikini’s behoorlijk steeg, mede doordat ook surfen in de mode kwam.

Het is geschreven door Paul Vance en Lee Pockriss en voor het eerst uitgebracht in juni 1960 door Brian Hyland, met een orkest onder leiding van John Dixon. De Hyland-versie bereikte nummer één in de Billboard Hot 100, verkocht een miljoen exemplaren in de VS, en was een wereldwijde hit. Het nummer is in het Frans aangepast als "Itsy bitsy petit bikini" en in het Duits als "Itsy Bitsy Teenie Weenie Honolulu-Strand-Bikini", en bereikte nummer één in de nationale hitlijsten in beide talen. Verschillende versies van het nummer zijn succesvol gebleken in verschillende Europese landen. In 1990 bereikte een versie van de Britse popband Bombalurina, getiteld "Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini", nummer één in de UK Singles Chart en in Ierland.

Deze versie is ook te horen in One, Two, Three van Billy Wilder. Daarin wordt de hoofdrolspeler Otto, gespeeld door Horst Buchholz, door het eindeloos herhalen van dit lied min of meer gemarteld door de politie van Oost-Duitsland. Hij wordt verdacht van spionage.

In de Billboard Hot 100 haalde het plaatje in 15 weken notering de eerste plaats en bleef Hylands best verkochte single aller tijden. In het Verenigd Koninkrijk stond het 13 weken genoteerd met plaats 8 als hoogste notering. Nederland en België hadden toen nog geen hitparades, maar indicaties in de lijsten van Muziek Expres lieten voor Nederland ook aanzienlijke verkopen zien. Het plaatje stond er 4 maanden in genoteerd.

Ook dit jaar kan je bij Radio Singjaal weer luisteren naar de Top 100 Aller Tijden. Deze zal doorgaan op zaterdag 7 december. Jij kan mee bepalen welke nummers genoteerd zullen zijn door jouw stem uit te brengen. Bekijk de webpagina over de Top 100 Aller Tijden via deze link http://top100allertijden.be/

To Make My Life Beautiful is een single van Alex Harvey. Het is een countrynummer en het was de grootste en in Nederland de enige hit van Harvey. Het nummer is uitgegeven in 1972.

Deze evergreen schreef de Amerikaanse zanger zelf. Alex wordt nogal eens verward met zijn naamgenoot uit Schotland, die de Sensational Alex Harvey Band oprichtte. Thomas Alexander Harvey behaalde in Nederland alleen succes met ‘To make my life beautiful’ . Maar hij schreef ook voor andere artiesten zoals Kenny Rogers, Billy Ray Cyrus, Jimmy Buffett, Dusty Springfield en Tanya Tucker.

You Get What You Give is een nummer van de Amerikaanse band New Radicals uit 1999. Het is de eerste single van hun debuutalbum Maybe You've Been Brainwashed Too.

In een interview met Time zei U2-gitarist The Edge dat "You Get What You Give" het nummer is waar hij het meest jaloers op is. "Ik zou het graag zelf hebben geschreven", aldus The Edge. New Radicals-zanger Gregg Alexander zei de laatste paar regels van het nummer, waarin onder andere Beck, Hanson, Courtney Love en Marilyn Manson belachelijk worden gemaakt, geschreven te hebben om te kijken hoeveel media-aandacht het teweeg zou brengen. Zoals hij al verwachtte, viel die media-aandacht wat tegen.

"I've Been Thinking About You" is een nummer van de groep Londonbeat en verscheen op hun tweede album "In The Blood". Het nummer stond in 1990 vier weken op de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 en drie weken in de Nationale Top 100. Het nummer kwam ook op 1 in de Verenigde Staten, vreemd genoeg pas een jaar later, in 1991.

Het nummer werd geproduced door Martyn Phillips en geschreven door de bandleden Jimmy Chambers, George Chandler, Jimmy Helms en William Henshall.

"I've Been Thinking About You" won de BMI Awards voor Lied van het Jaar 1992, ter ere van de songwriters, componisten en muziekuitgevers van het nummer. Het werd in 1993 ook bekroond met een van BMI's Pop Awards in de categorie voor Million Performance Songs. De Australische muziekzender Max nam het nummer in 2013 op in hun lijst van "1000 Greatest Songs of All Time". Het Amerikaanse tijdschrift Billboard plaatste "I've Been Thinking About You" op nummer 158 in hun ranglijst van "Billboard's Top Songs of the '90s" in 2019.

Machiavel is een Belgische rockformatie uit Wallonië, opgericht in 1974. Bassist Roland Degreef en drummer en zanger Marc Ysaÿe speelden eerst bij de band Moby Dick. Later kwamen keyboardist Albert Letecheur en gitarist Jack Roskam erbij en werd de naam in Machiavel veranderd. Ze vormden de eerste Eurock-band in België. Hun muziek wordt regelmatig vergeleken met symfonische rockbands zoals Genesis, Yes en Emerson, Lake & Palmer.

In 1978 verscheen hun meest succesvolle album, Mechanical Moonbeams. Het album werd opgenomen in Studio Katy in Ohain. Hun eerste single 'Rope Dancer' werd een hit. Maar het zijn vooral de songs 'After The Crop' en 'Summon Up Your Strength' die duidelijk maken dat Machiavel het niveau van de Britse symfonische rockbands kan evenaren. Net zoals de Waalse pers was het publiek onder de indruk wat resulteerde in een goede platenverkoop. Het album behaalde snel goud en platina. Machiavel werd zo de eerste band in Wallonië die meer dan 50.000 albums verkocht. Concerten volgden waaronder een show in het Koninklijk Circus in Brussel.

"Bitter Sweet Symphony" is het bekendste nummer van The Verve en bevat een sample van de orkestrale versie van "The Last Time" van The Rolling Stones. De sample werd gebruikt met goedkeuring van Decca Records. Toen de single een hit werd klaagde Allen Klein (die de rechten van "The Last Time" bezat) de groep aan wegens het vermeend schenden van zijn rechten. Om een lang en duur proces te vermijden schonk de groep de rechten van het nummer voor 100 procent aan Allen Kleins bedrijf ABKCO Music, dat een aantal licenties van The Rolling Stones beheert. In 2019 kwamen de rechten op het lied dankzij de nieuwe manager van de Rolling Stones, Joyce Smith, alsnog bij The Verve terecht.[1]

De single werd wereldwijd een enorme hit en bereikte in thuisland het Verenigd Koninkrijk de 2e positie in de UK Singles Chart. In Ierland werd de 3e positie bereikt, in Canada de 5e, Australië de 11e, Nieuw-Zeeland de 15e, Canada de 5e, de VS de 12e, Israël de 9e, Zweden en de Eurochart Hot 100 de 10e, Duitsland de 37e, Oostenrijk en Zwitersland de 15e positie.

In Nederland was de single in week 29 van 1997 de 229e Megahit op Radio 3FM en werd een radiohit. De single bereikte de 11e positie in de Nederlandse Top 40 op destijds Radio 538 en de 14e positie in de publieke hitlijst; de destijds Mega Top 100 op Radio 3FM.

In België bereikte de plaat de 21e positie in zowel de Vlaamse Ultratop 50 als de Vlaamse Radio 2 Top 30 en de 18e positie in de Waalse Ultratop 50.

A Forest is een nummer van The Cure en is afkomstig van het album Seventeen Seconds uit 1980. Op 28 maart van dat jaar werd het nummer op single uitgebracht.

De muziek is geschreven door Robert Smith, Simon Gallup, Lawrence Tolhurst en Mathieu Hartley op tekst van Robert Smith. De plaat behaalde in thuisland het Verenigd Koninkrijk slechts de 31e positie in de UK Singles Chart, maar de plaat is uitgegroeid tot het meest bekende Cure-nummer.

In Nederland werd de plaat veel gedraaid op Hilversum 3 en werd een radiohit in de destijds drie hitlijsten op de nationale publieke popzender. De plaat bereikte de 31e positie in de Nederlandse Top 40, de 26e positie in de Nationale Hitparade en de 28e positie in de TROS Top 50. In de Europese hitlijst op Hilversum 3, de TROS Europarade, werd géén notering behaald.

In België bereikte de plaat de 20e positie in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en de 16e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30. In Wallonië werd géén notering behaald.

Het is ook de enige plaat van de Britse groep welke in Vlaanderen altijd in de Tijdloze 100 van Studio Brussel staat, met een vierde plaats in 2022 als hoogste notering. In 2008 en 2009 stond de plaat op één in de New-Wavelijst van Studio Brussel.

De plaat begint met een keyboard-intro met af en toe een gitaar erdoorheen. Vervolgens komen de drums (die nogal vreemd klinken omdat de geluidsband van de drums achterstevoren is afgespeeld). De tekst gaat over een ik-persoon die door een bos loopt, zoekend naar een meisje. Dit wordt niet gevonden en er wordt gesuggereerd dat het meisje er zelfs nooit was (the girl was never there) of dat de bezongen persoon in het bos is verdwaald (lost in a forest).

"I Love Rock 'n' Roll" is een rocknummer geschreven door Alan Merrill en Jake Hooker en voor het eerst opgenomen door de Arrows, een Britse rockband, in 1975. Een coverversie uit 1981 van Joan Jett & the Blackhearts, uitgebracht als de eerste single van haar album met dezelfde naam, werd Jett's grootste hit, bereikte nummer één in de Billboard Hot 100 en werd het nummer 3 nummer van 1982. De single werd platina gecertificeerd door de Recording Industry Association of America, wat neerkomt op twee miljoen exemplaren die naar winkels zijn verzonden. Jett's versie werd in 2016 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Joan Jett zag de Arrows "I Love Rock 'n' Roll" uitvoeren in hun wekelijkse Britse televisieserie Arrows terwijl ze in 1976 met de Runaways door Engeland toerde. De producer en manager van The Runaways, Kim Fowley, liet de band het nummer leren in de zomer van 1977, tijdens de korte periode waarin Vicki Blue Jackie Fox had vervangen als bassist en Cherie Currie nog steeds de zanger van de groep was. Jett nam het nummer voor het eerst op in 1979 met twee van de Sex Pistols, Steve Jones en Paul Cook. Deze eerste versie werd in 1979 op vinyl uitgebracht op Vertigo Records als B-kant van "You Don't Own Me". In 1981 nam Jett het nummer opnieuw op, dit keer met haar band, de Blackhearts. Deze single werd eind 1981 in Australië en Nieuw-Zeeland uitgebracht door Liberation Records en door Boardwalk Entertainment in Canada. Deze opname werd zeven weken lang een nummer één single in de Amerikaanse Billboard Hot 100, de enige voor de band. Record World zei dat het "anthem-kwaliteiten en heroïsche leadgitaarriffs heeft."

Zwei kleine Italiener (Twee kleine Italianen) was de Duitse inzending voor het Eurovisiesongfestival 1962, uitgevoerd in het Duits door Conny Froboess.

Het lied werd als zevende op de avond uitgevoerd, na de Zweedse Inger Berggren met Sol och var en vóór de Nederlandse inzending Katinka van De Spelbrekers. Het lied kreeg 9 punten en eindigde op de 6e plaats. De tekst voor 'Zwei kleine Italiener' werd geschreven door Georg Buschor en de muziek was van Christian Bruhn.

Perfect Skin

"Perfect Skin" is een nummer van de Britse rock- en popband Lloyd Cole and the Commotions, uitgebracht in 1984 als de debuutsingle van hun debuutstudioalbum Rattlesnakes. Het nummer is geschreven door Lloyd Cole en geproduceerd door Paul Hardiman. Het piekte op nummer 26 in de UK Singles Chart en bleef tien weken in de top 100.

Cole schreef en maakte en demo van het nummer tijdens een weekend in 1983, in zijn kamer op de Glasgow Golf Club, waar zijn ouders werkten en woonden. Hij maakte de demo van het nummer met behulp van een Portastudio, een [Yamaha] DX7 en een drummachine, die de band allemaal onlangs had gekocht nadat ze een publishing deal hadden binnengehaald. De band tekende kort daarna bij Polydor Records.

One way wind is een lied geschreven door Arnold Mühren. Hij schreef het voor zijn band The Cats. Mühren deed zijn inspiratie voor dit lied op tijdens een tournee door Suriname en de Nederlandse Antillen, toen hij voor het eerst waaibomen zag die met de wind meegroeien.

The Cats brachten het uit in de zomer van 1971. Het werd uiteindelijk hun meest verkochte plaat, terwijl de single niet de eerste plaats in de Nederlandse en Belgische hitparade haalde. Alleen al in Duitsland werden er meer dan een miljoen exemplaren van de single verkocht, waardoor het de Gouden Hond opleverde.[1] Alleen in Nederland werden van de single 130.000 exemplaren verkocht.[2] Het nummer werd voor het eerst uitgebracht op de gelijknamige elpee en later nog verschillende malen op verzamelalbums.

Space Oddity is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, voor het eerst op single uitgebracht op 11 juli 1969. Het werd een wereldwijde hit ten tijde van en kort na de eerste bemande maanlanding van de Apollo 11. Het is tevens het openingsnummer van het album David Bowie uit november van dat jaar (dit album werd later onder de naam Space Oddity opnieuw uitgebracht). De titel van het nummer is ontleend aan Stanley Kubricks uit 1968 daterende film 2001: A Space Odyssey.

Space Oddity wordt door de BBC gebruikt tijdens de eerste maanlanding. Het nummer klinkt niet bepaald als promotiemateriaal voor de missie. Het eindigt op een sombere toon met Major Tom "floating like a tin can" door de ruimte. Bowie vertelde er later over: "Het is duidelijk dat een iemand bij de BBC zei: 'Oh dat ruimtelied, dat zal geweldig zijn.' Um, maar hij strandt in de ruimte, meneer.' Niemand had het hart om de producer dat te vertellen."

"Summer (The First Time)" is een nummer van de Amerikaanse zanger Bobby Goldsboro, opgenomen voor zijn gelijknamige album en in juni 1973 als single uitgebracht. Het is geschreven door Bobby Goldsboro, Ashley Abram en Timmy Tappan, en geproduceerd door Goldsboro en Bob Montgomery.

Volgens Bobby Goldsboro was het nummer losjes gebaseerd op iets dat hem overkwam met een ouder iemand, maar niet zo romantisch als wat in het nummer wordt afgebeeld. Het nummer werd grotendeels opgenomen zoals Goldsboro het zich had voorgesteld, afgezien van de pianoriff waarmee het nummer begon en het hele nummer werd herhaald, evenals de aflopende toonladder aan het einde, die werden geschreven door zijn pianist-dirigent Timmy Tappan. Het nummer werd voorafgegaan door de geluiden van oceaangolven en meeuwen, afkomstig uit een bibliotheek met geluidseffecten. Het label wilde deze geluiden verwijderen om het nummer in te korten, maar Goldsboro stond erop dat ze behouden bleven. Het nummer gaat over een 17-jarige jongen zijn eerste romantische ervaring met een 31-jarige vrouw tijdens de zomer. Met behulp van een herhalende pianoriff, 12-snarige gitaar en een orkestrale strijkersarrangement (ontwikkeld door Ernie Winfrey) was het nummer suggestief genoeg om destijds enige controverse te veroorzaken. Het geluid van meeuwen gecombineerd met het strijkersarrangement aan het begin van de plaat, dat 57 seconden duurt tot de zang binnenkomt, wekt de indruk midden in de zomer op een strand te zijn. Terwijl Goldsboro de muziek aan het schrijven was, maakten hij en zijn band een televisieoptreden in The Tonight Show. Tijdens dit optreden speelde Goldsboro een deel van het nummer op gitaar toen muzikant Tappan voor het eerst de pianoriff speelde die een deel van het nummer domineerde.

Er is gesuggereerd dat het muzikale thema van het nummer mogelijk inspiratie heeft geleverd voor de hit "Dolannes Melodie" uit 1975 van Jean-Claude Borelly.

Het nummer bereikte de negende plaats in de UK charts, in Nederland kwam het niet verder dan een nummer 16 notering. In België stond het slechts 3 weken in de top 40 en kwam niet hoger dan de 19de plaats. Sinds de jaren 80 blijft het nummer regelmatig opduiken in allerlei overzichtjes.

In de 1980's stopte Goldsboro met plaatopnames en optredens om zich meer toe te leggen op zijn activiteiten als componist, arrangeur, producer en schrijver van verhalen voor kinderen.

"The Price of Love" is een nummer van de Everly Brothers, uitgebracht in 1965. Het stond op nummer 2 in de UK Singles Chart en nummer 3 in de Irish Singles Chart. Het stond een week op nummer 1 in de Britse NME-hitlijst, maar in de VS slaagde het nummer er niet in om in de Billboard Hot 100 te komen.

Cash Box omschreef het als "een ordinaire, pulserende bluesachtige knaller die de problemen van een moderne tienerroman schetst."

Bryan Ferry nam een ​​opname van het nummer op op zijn album Let's Stick Together uit 1976 en als eerste nummer op de EP Extended Play uit juli 1976. Het bereikte nummer 7 in de Britse hitlijst, piekte op nummer 9 op de Australian Singles Chart en was in 1976 de 69e best verkochte single in Australië.