ό,τι δεν εμπνέει, εκπνέει

Η Αθήνα σκεπασμένη με γκρίζα σύννεφα, αλλά μεγάλα, αλλά μικρά. Σκοτείνιασε νωρίς. Έρχεται η βροχή. Πλησιαζει το φθινόπωρο. Επιτέλους φωνάζουν οι μισοί και οι υπόλοιποι παθαίνουν μια απερίγραπτη κρίση μέσα τους.. Τι είναι μάτια μου; Τι φοβάσαι; Εσένα ή τους κεραυνούς; Το σκοτάδι ή την θλίψη σου; Τι συμβαίνει; Την βροχή πρέπει να την αφήσεις να σου μιλήσει..  Άφησε την με τον χτύπο της να αγγίξει την ψυχή σου! Άφησε την με την μυρωδιά της να γεμίζει τα πνευμόνια σου! Άφησε την να γνωρίσει τις πληγές σου και σου υπόσχομαι ότι θα τις γιατρέψει με έναν ανεξήγητο τρόπο! Τότε μόνο θα καταλάβεις ότι κάπου μέσα στο σκοτάδι βρίσκεται η ελπίδα. Βάστα γερά μάτια μου!

Kosovo-Albanian refugee, Kukes, Albania, 1999.

“I like to show women who exist in solitude but do not suffer. They are not depressed or crying. Rather [they] are safe, exalting in the sense of enjoying the company of just herself.”