kedy

Tutunmaya değer olan, sana tutunup bırakmayacak olandır.

İhtimallerin yok olduğu bi gece

Yalnızlık senden kolay hiç yorma kendini

En güvendiğin insanın güvensizliğiyle sınanınca öğreniyorsun hiç kimseye güvenmemeyi.

Nası savaşıyor kalbim ile aklım

Başını göğsüne yaslamıştı. Güvende hissediyordu. Öncesi yoktu. Hikaye burada başlıyordu aslında. Her ikisi için de. Birlikte her şey çok zor olacaktı ikisi de biliyordu ama görmezden geldikleri bir şey vardı. O da yan yanayken hissettikleri huzurdu. Gözlerinin içi gülüyordu. Bu gerçek mutluluktan başka bir şey olamazdı. Birisi kendini bırakmayı tercih ederken diğerinin kollarına, öteki bi o kadar da kaçırıyordu kendini. Çok istiyordu, emindi. Ama korkuyordu sevmekten, birine bağlanmaktan. O kadar emindi çünkü bağlanabileceğinden. Birini sevebilme ihtimali içinde bir korkuya sebebiyet veriyordu . Çünkü daha önce yaşamamıştı ya da hayal kırıklığına uğramıştı. Farkında değildi ama bu kadının onu ilk gördüğü andan beri onu deli gibi istediğini. Evet,çünkü normal bir şekilde isteyemezdi bu adamı. Öyle hafife alınacak bir duygu da değildi. Bir kez gördüğün bir insan için bu kadar güven, huzur, sevgi ve tüm bu hislerin ruhundan geliyor olması normal değildi. Kadın da farkındaydı. Bu yüzden de içinde derin bir infial hissediyordu. Kadın emindi asıl isteminin ne olduğundan. Ama tamamlanamamıştı. Adam buna müsade etmemişti. Tüm duyguları öylece içini kemirip duruyordu. Düşünüyordu kadın… tüm bunlar sadece bir tesadüf müydü diye? Yoksa tanrının bir imtihanı mı? Hangisiydi hakikatten? Bir cevabı var mıydı tüm bunların? Onun için neyi ifade ediyordu? Tüm bunlara değecek miydi? Aklında onlarca soru işareti varken tek bir şeyden emindi kadın. Kalbine dokunup, ortadan kaybolan adamın, bu kadını unutamayacağından.

Ezberimde yüzün.

Ben dünyayı buldum

Yokluğuna alıştırmak için kendimi kaçıyorum her defasında senden. Seni özlemek istemiyorum, seni düşünmek istemiyorum. Hiç gelmemiş, hayatıma hiç girmemiş olmanı düşlüyorum . Geldiğinde Seni bu kadar çok seveceğimi de düşünmemiştim aslında nasıl olduysa gözlerindeki sevgisizlikte kendimi gördüm. Her gülüşünde, etrafın insanlarla doluyken ne kadar yalnız hissettiğini gördüm. Her bağırdığında içinde fırtınalar koptuğunu, her seyden cok sevdiklerine deger verdiğini bakışlarından anladım. Paramparça olup sapasağlam durduğunda anladım. Sende kendimi gördüm ben.

Hicbir sey adil degil

Bazıları varken de yoktur.

Yaparım, yeter ki isteyim.