Ed (Taylor’s Version)

Nagsimula ang lahat sa namumukod tanging larawan, nagbahagi ako ng aking komento, pinuri ka’t patuloy kong pinagmasdan ang iyong litrato. Nagkumustahan, bagama’t napansin ko ang lungkot sa’yong mga salita, pakiramdam mo wala kang halaga, nagpatuloy pa rin akong kausapin ka. Isang katanungan ang tila nag udyok sa mga sakit na iyong nadarama upang tuluyang mailabas “okay ka lang?”. Nagbahagi ka ng isang malungkot na pangyayari, napagod na siya at iniwan ka.

Lumipas ang mga araw at nagdaan ang mga gabi. Patuloy na lumalim ang ating samahan, halos buong araw akong nakatitig sa aking “cellphone", naghihintay ng iyong sagot gaya ng nakasanayan. Madalas kong maituran sa aking sarili ang mga katanungang “kumusta kaya siya?”, “Ah baka may ginagawa lang”. Malimit ko ring kumustahin ka, paulit-ulit kong tinatanong kahit na nakakarindi man itong isipin. Tumagal nang tumagal, tuluyan mo nang hindi tinutugunan ang aking mga mensahe, ang aking mga pangangamusta. Hiniling ko sa Panginoon na maging mabuti ang kalagayan mo, alam kong isa lamang ‘yang pagsubok. Pagsubok na aking napagtagumpayan. Unti-unti kang bumabangon, nakinita ko ang saya sa’yong mga balintataw.

Masakit dahil habang ika'y nabubuo, nawawasak naman ako. Hiling ko na sana masaya ka sa piling niya. Maiparamdam niya ang mga saya at ikaw ay mapangiti sa mga panahon na pakiramdam mo ay hindi mo na kaya.

Sabi nga sa kanta “Sabihin mo na ang nilalaman ng puso mo at nararamdaman nito”. Mauupo ako sa linear park, ku-kwentuhan kita. Paano nga ba magmahal ang isang duwag?