Bacteria mundi Όταν έμαθα ότι για την αδυναμία μου να αγαπήσω κάποιον, ακόμα και για σύντομα χρονικά διαστήματα, δεν έφταιγα εγώ αλλά τα βακτήρια και τα παράσιτα που κατοικούν στα σπλάχνα μας, προκαλώντας δυσαρέκεια και συναισθηματική αναστάτωση, αναστέναξα με ανακούφιση. Η παραγωγή αερίων, κατά τα λεγόμενα του γιατρού, είναι εκείνη που επισκιάζει το αίσθημα της αγάπης, της εγκαρδιότητας, ακόμα και της ανθρωπιάς. Επίσης μου διευκρίνισε: υπάρχει συγκεκριμένη ομάδα από πολύ ελεγκτικά και απαιτητικά βακτήρια που σε χρησιμοπιούν μονάχα για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, είσαι ο κόσμος τους. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα, εξήγησε: ευτυχώς δεν προσβλήθηκες από κάποιο ακατανόμαστο παράσιτο που φωλιάζει στον εγκέφαλο και πολλαπλασιάζεται στα περιττώματα της γάτας, καθιστώντας σε επιφυλακτικό και αντικοινωνικό. Υπάρχει η πεποίθηση ότι αυτές τα αποβάλλουν, στην πραγματικότητα όμως τα σκορπίζουν επίτηδες για να υποδουλώσουν τα αφεντικά τους και να τους έχουν πάντα υποχείρια. Γι’ αυτά δεν υπάρχει θεραπεία, σχολίασε, καθώς μου έδινε μια συνταγή για να με καθαρίσει από τα τόσο προσκολλημένα σε εμένα όντα. Τη φυλάω ακόμα, δεν έχω αποφασίσει μέχρι στιγμής πώς θέλω να καταστραφώ, από τα βακτήρια ή από κάποιον που με αγκαλιάζει τις νύχτες. Ίσως να είναι το ίδιο, στο κάτω κάτω είμαστε όλοι κόσμοι που επιζητούν να καταρρεύσουν. Μικρο-καταρρεύσεις, Cecilia Eudave

“Idle”, she writes, “to imagine falling in love as a correspondence of minds, of thoughts; it is a simultaneous firing of two spirits engaged in the autonomous act of growing up. And the sensation is of something having noiselessly exploded inside each of them. Around this event, dazed and preoccupied, the lover moves examining his or her own experience;” Justine, The Alexandria Quartet, Lawrence Durrell