Ben hala idrak edemiyorum. 

17 Eylül 2021 cuma günü yayam pamuk anneannemi kaybettim. Sanki hala evindeymişte bizi bekliyormuş gibi geliyor ama orda değil. O pamuk ellerini artık tutamayacak olmak çok acı. Fotoğraf albümlerine bakıp hikayelerini dinleyemicek olmak çok acı. Beni gördüğündeki o gözlerinin içinde oluşan gülümsemeyi göremicek olmak çok ağır geliyor. 

Şimdi annesinin koynunda huzurla yatıyor. Ağrısı acısı hiçbir şeyi kalmadı. 

Kötüleşmeden önceki haftasonu rüyamda görmüştüm pamuk anneannemi. Sabah uyanında kahvaltıdan sonra bi görüntülü konuşalım çok özledim demiştim halbuki ama yine işler araya girdi ve unuttuk aramayı. Derken pazar gecesi kusmaya başladı. Pazartesi sabahı teyzem hastaneye götürdüğünde zaten yolda hiç iyi değilmiş. Acile giriş yaptıklarında kalbi durmuş. Ardından odasının hazırlanmasını beklerken çok ağır bir mide kanaması ile bayılmış. Teyzemin kollarında can vermiş adeta. Bir daha da uyanamadı zaten. Hemen yoğun bakıma alınmış. Annemi beklemiş resmen yanına gelmesini. Herşeyi düşünüp ayarlamış o haliyle resmen. Evde tek başınayken ölse annemler çok uğraşırmış ölüm evrak işleriyle. Benim öyle mükemmel bir anneannem vardı ki ölürken bile çocuklarına en ufak bir zorluk çıkartmamak için herseyi programlayıp ona göre hareket etmiş adeta. Resmen annem ve teyzemin onunla vedalaşmaya hazır olmalarını beklemiş. Yoğun bakıma girdikten beş gün sonrada cuma günü annem ve teyzem gitti yanına. Hepimizin dilediği şeyi söylediler ona. Sağlıkla keyifle hayatına devam edebilicek gücü varsa hepimiz onu dört gözle bekliyoruz. Evi herseyi hazır. Biz hazırız. Ancak eski halinden daha kötü olup yaşam ona ızdıraba dönücekse eğer bencilliğin lüzumu yok biz anneannemi huzur içinde yolculamaya hazırız.