...

Gülüşlerime inanıyor herkes,

Ama anlamıyor kimse içimdeki sesi.

"Biz İyiysek sen de iyisindir."

Oysa körler, göremiyorlar içimdeki yıkıntıyı, sessizliği.

Aile mi? Ah, onlar da görmedi,

"Kendi derdimiz yeter?" dercesine geçti.

Sevdiklerim mi? Hiçbirine anlatamadım,

Hep güldüm, sustum; yine de yalnız kaldım.

Onlara her sarıldığımda ,

Sanki bir hançer saplandı kalbime derinden.

Neden bu kadar acı var, neden bu sessizlik?

Neden sevgiler hep bir hesapsızlıktan ibaret?

Maskemin ardında derin bir dünya var,

Karanlık, sessiz ve tarifsiz zarar.

Gülümserim, çünkü başka ne kalır ki?

Gözyaşlarım görünmez, içime akar.

Belki bir gün anlarsınız, belki de değil,

O gün çok uzaksa, kim bilir belki de yakındır.

Ama bir not bırakırım size, son kez,

"Kırdığınız dalda hâlâ bir iz var, hiç biriniz bilmezsiniz."

Göğsümde bir sızı, yankılanır derinden,

Her nefes bir bıçak, saplanır yeniden.

Kalbim ağır bir yük, taşınmaz bir beden,

Her adım bir uçurum, düşüyorum zaten.

Gözlerim karanlık, ışık nedir bilmem,

Ne bir el uzanır, ne de bir söz dinlemem.

Sessizliğin içinde kaybolur her dilek,

Bir çığlık atsam da yankısı gelir çiğnek.

Yıldızlar uzak, artık gecem de kör,

Zaman durmuş sanki, yok sabah nefer.

Her umut bir yalan, kırılmış her zincir,

Tutunacak dal yok, yalnızlık beni biçer.

Ölüm yanı başımda, fısıldıyor tatlı tatlı,

"Gel artık," diyor, "dinlensin ruhun, yalnızca."

Ama bir şey var içimde, direnir, susar,

Bir iz bırakır geride, bir yara hep kanar.

Ve böyle sürüklenir ruhum dipsiz denize,

Ne kıyı var önümde, ne de bir tek iz,

Bu sessizlik sonsuz, bu yalnızlık derin,

Ve kalbim her adımda daha da delin.

Sessizlikte yankılanır düşünceler,

Her biri bir zincir, ağır ve derin.

Bir şeyler söylemek isterim belki,

Ama kelimeler de tıpkı ben gibi yorgun.

Omuzlarımda bir dünya, taşıyamam,

Gözlerimde bir okyanus, akıtamam.

İçimde fırtınalar kopuyor sessizce,

Ama kimse duymuyor, kimse bilmez.

Ne yapsam çare değil, her şey anlamsız,

Zaman bile yavaş, duruyor sancısız.

Bir çıkış arıyorum karanlıkta,

Ama sadece gölgeler var önümde.

Ve yine de, bir yerde bir ışık,

Ama ellerim yetişmiyor, kırık.

Bir nefes değil, bir çığlık yankılanır,

Karanlık içimde kök salar, kalır.

Dais~