Dzika Banda

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/galerie/plakaty/concept-arty-do-ghost-in-the-shell-galeria

Concept arty do Ghost in the Shell [galeria]

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/galerie/menshealth/najlepszy-cosplay-xvii-ghost-in-the-shell-galeria

Najlepszy cosplay (XVII) – Ghost in the Shell [galeria]

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/teksty/ghost-in-the-shell-krok-po-kroku

Ghost in the Shell krok po kroku

Do kich wchodzi właśnie “Ghost in the Shell” ze Scarlett Johansson, korzystamy więc z okazji i omawiamy krok po kroku całą franczyzę zrodzoną w wyobraźni Masamune Shirow.

“Ghost in the Shell” wkrótce stuknie trzydziestka. Dziś to już potężna marka, na którą składają się komiksy, filmy, seriale i gry, wspomagane dodatkowo przez przemysł zabawkarski. Rolę wiodącą w każdej adaptacji dzierży Major Motoko Kusanagi, kobieta-cyborg, należąca do elitarnej jednostki japońskiej policji. Z kolei wszystkie inkarnacje, choć posiadają podobne motywy, setting, wątki i postacie, różnią się fabułami i generalnie przynależą do osobnych kontinuów. Oto one.

Mangi Masamune Shirow

Gdy Masamune Shirow wpadł na pomysł do “GitS” był już uznanym artystą, mającym na koncie trzy komiksowe hity (Black Magick, Dominion Tank Police i Appleseed), ich filmowe adaptacje i nagrodę Sejun, czyli odpowiednik amerykańskich Hugo. Oprócz malarstwa olejnego, którym się parał zanim zaczął rysować mangi, ciekawiła go biotechnologia, technologie militarne, mitologie i zależności między człowiekiem a maszyną. Zainteresowania te są bardzo widoczne w całej jego twórczości, a swój szczyt osiągnęły właśnie w “Ghost in the Shell”. Seria, w głównej mierze, została zainspirowana książką “The Ghost in the machine” Arthura Koestlera, opisującą kartezjańskie, dualistyczne relacje między umysłem a ciałem. Właśnie ten dualizm Shirow uczynił najważniejszym wątkiem przewijającym się w całej serii, którą dodatkowo dopakował świetną sensacyjną akcją, intrygującymi postaciami, designem maszyn i broni, i hipotetycznymi problemami mogącymi trawić futurystyczne, stechnicyzowane i scyborgizowane społeczeństwo.

Shirow, by móc realizować swój sztandarowy projekt, porzucił posadę wykładowcy na uniwersytecie w Kobe. Dwanaście rozdziałów składających się na pierwszy tom “Ghost in the Shell” ukazywało się od maja 1989 r. do listopada 1990 r. w tygodniku Young Magazine. Seria nosiła tytuł “Kōkaku Kidōtai” (co w przenośni oznacza „Armored Shell”, a dosłownie „Mobile Armored Riot Police”), który został narzucony przez wydawcę ze względu na bardziej mainstreamowy wydźwięk. Ghost in the Shell było jedynie drobno zapisanym podtytułem, który wymusił Shirow i który bardziej odzwierciedlał jego zamysł, a przy okazji był hołdem dla powieści Koestlera. Poza Japonią manga została wydana z tytułem, za którym od początku optował autor. Poza tym sceny lesbijskiego seksu zostały ocenzurowane w USA (dwie strony wycięto, a kadr do nich wprowadzający Shirow przerysowywał) ze względów komercyjnych, co spotkało się z wielkim niezadowoleniem wśród czytelników. Wersja nieocenzurowana została wydana dopiero w 2004 r. (w Polsce wydano wersję nieocenzurowaną)

W latach 1991-1997, również na łamach Young Magazine, Shirow realizował luźną kontynuację “GitSa”. Z materiału jaki powstał złożono dwa tomy. Pierwszym bym “Ghost in the Shell 2: Man/Machine Interface”, który ukazał się w dwóch wersjach. W 2000 r. był to tzw. short-cut, w którym znalazły się dwie sceny erotyczne, a w 2001 r. wersja standardowa, z większą ilością kolorowych stron, przerysowanymi niektórymi kadrami, dodatkowymi stronami i przypisami oraz 24-stronicowym epilogiem. Różnice można podejrzeć na tej stronie. Album koncentrował się na Motoko i jej pracy jako ekspert ds. bezpieczeństwa w korporacji Poseidon Industrial, co miało miejsce po jej odejściu z Sekcji 9 i połączeniu się z Władcą Marionetek. Drugą był wydany w 2003 r. “Ghost in the Shell 1.5: Human-Error Processor”, album zbierający 7 epizodów koncentrujących się na śledztwach pozostałych członków Sekcji 9. Ich akcja rozgrywała się między pierwszym a drugim tomem oraz w trakcie drugiego. Do wydania była dołączona płyta z cyfrową wersją komiksu i dodaną muzyką.

Filmy Mamoru Oshii

W 1995 r. Mamoru Oshii wyreżyserował film będący adaptacją mangi Shirowa. Na jego potrzeby zaczerpnięto jedynie wątek Władcy Marionetek i rozbudowano aspekty psychologiczno-filozoficzne. “Ghost in the Shell” przetarł kilka ścieżek: był jednym z pierwszych filmów, w których zastosowano połączenie tradycyjnej animacji z animacją cyfrową, był też pierwszym anime, które jednocześnie miało premierę w Japonii, USA i Wielkiej Brytanii, co mocno przyczyniło się do spopularyzowania japońskiej animacji na Zachodzie. Na potrzeby wersji amerykańskiej nagrano nowy utwór, który pojawił się w trakcie napisów końcowych – była to piosenka “Passengers” U2 i Briana Eno. Zresztą nie były to jedyne gwiazdy firmujące ten obraz swoim nazwiskiem. Również James Cameron przy każdej możliwej okazji zachwycał się animacją mówiąc m.in.: Pierwszy film animowany dla dorosłych, który osiągnął poziom literackiej i wizualnej doskonałości. Na jego produkcję wydano 10 milionów dolarów, a wyniki finansowe box office niestety okazały się mierne, i obraz ledwo na siebie zarobił, pomimo niezwykle przychylnych recenzji krytyków. Film cieszył się znacznie większą popularnością w USA niż samej Japonii, a drugie życie otrzymał dzięki wydaniom na VHS i DVD. W 2008 r. “GitS” został wydany w wersji 2.0, z odnowioną, cyfrową animacją, przearanżowaną i na nowo nagraną muzyką.

W roku 2004 premierę miał “Ghost in the Shell 2: Innocence”, również w reżyserii Oshiiego. Film miał budżet 20 milionów dolarów, w box office zarobił połowę z tego. W samej Japonii, ze względu na umiarkowaną popularność poprzedniej części, film promowany był bez przedrostka “Ghost in the Shell 2”. Sam reżyser utrzymuje, że było to podyktowane faktem, że nie traktuje on “Innocence” jako typowego hollywoodzkiego sequela, a jako samodzielną, niezależną produkcję. Tworząc ją posiłkował się epizodami “Robot Rondo” i “Phantom Found” z oryginalnej mangi. Film posiada prequel w postaci książki Masakiego Yamady pt. “Innocence: After the Long Goodbye”.

Seriale I.G. Production

W latach 2002-2006 powstał serial telewizyjny “Ghost in the Shell: Stand Alone Complex” składający się z dwóch sezonów po 26 odcinków i filmu tv pt. “Solid State Society” zamykającego wątki. Produkcja wizualnie nawiązywała do filmu Mamoru Oshii, ale fabularnie bliżej jej było do mangi Masamune Shirow. Reżyserią zajmował się Kenji Kamiyama, scenariusze pisał Kamiyama wspólnie z Shirowem, który oprócz przygotowywania fabuł, tworzył design postaci, maszyn i pojazdów oraz miał ostateczne słowo co do finalnego wyglądu skryptów. W drugim sezonie do ekipy scenarzystów dołączył Mamoru Oshii. Serial składał się pojedynczych, samodzielnych epizodów dotyczących zróżnicowanych działań cyber-kryminalnaych, budujących świat i rozwijających bohaterów oraz wątku głównego. W pierwszym sezonie dotyczył on Laughing Mana a w drugim terrorystycznej grupy Individual Eleven. Oba wątki zostały wyedytowane i przemontowane w dwa osobne filmy telewizyjne. Każdy z 52 odcinków kończył się krótkimi humorystycznymi epizodami pt. “Tachikomatic Days” traktującymi o inteligentnych, wielozadaniowych mini-czołgach wykorzystywanych w Sekcji 9.

Na podstawie serialu powstały trzy powieści autorstwa Junichi Fujisaku z oryginalnymi fabułami – “The Lost Memory”, “Revenge of the Cold Machines” i “White Maze”; dwie serie komiksów: jedna autorstwa Yu Kinutani będąca wierną adaptacją pięciu pierwszych epizodów serii, a druga autorstwa Mayasuki Yamamoto pt. “Tachikomatic Days” będąca rozszerzoną wersją mini-epizodzików – do tej pory powstało 8 tomów; oraz trzy gry, dwie przeznaczone na platformy Play Station (PS2 i PSP) i jedna na PC pt. “Ghost in the Shell: Stand Alone Complex – First Assault Online”.

W roku 2013 I.G. Production postanowiło zrewitalizować franczyzę i stworzyło serię pięciu filmów OAV pt. “Ghost in the Shell: Arise”, będących prequelem do oryginalnej mangi i wyświetlanych w kinach na terenie całej Japonii. Na potrzeby telewizji filmy podzielono, tworząc dziesięcioodcinkowy serial, przemianowany na “Ghost in the Shell: Arise – Alternative Architecture”. Fabułę całego kontinuum zamyka film “Ghost in the Shell: The New Movie” (dystrybuowany również pod tytułami “Ghost in the Shell: The Rising” oraz “New Ghost in the Shell”), który został specjalnie przygotowany z okazji dwudziestej rocznicy premiery filmu Mamoru Oshiiego.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/film/kinodvd/ghost-in-the-shell-niebywaly-rozmach-i-fundamentalne-zmiany-recenzja

Ghost in the Shell - niebywały rozmach i fundamentalne zmiany [recenzja]

Aktorski „Ghost in the Shell” to zapierające dech w piersi efekty i niestety absolutne wypaczenie idei wymyślonych przez Masamune Shirowa.

Manga „Ghost in the Shell” zaczęła ukazywać się w roku 1989, będąc reakcją na to co zaszło na świecie w ciągu tej dekady. Doktryna Reagana, potocznie określana mianem „Gwiezdnych wojen” dogorywała. Komunizm upadał. Technologia przeżywała gigantyczny rozkwit, a świat zmierzał w nową, zupełnie inną stronę. Koniec wojen między największymi mocarstwami, początek nowego ładu. I zarazem prawdziwy początek ery komputerów. „Ghost in the Shell” podobnie jak proza Williama Gibsona i cały cyberpunk, pokazywał możliwą wersję przyszłości w której władzę nad państwami przejmują korporacje, a technologia staje się główną siłą napędową rozwoju.

Pewnie, że wariacje na ten temat mieliśmy już fantastyce wcześniej. Że wizję przyszłości technologicznej na zawsze wprowadził do powszechnej świadomości Ridley Scott (bardzo określoną wizję, która z kolei wyrastała bezpośrednio z „Metropolis” Langa). „Ghost in the Shell”, „Akira” i „Neuromancer” czerpiąć garściami z tradycji, wytyczyły nową drogę dla fantastyki. Drogę, którą w zasadzie będzie ona poruszać się do dziś.

Zmiany wprowadzone w scenariusz są fundamentalne. Bowiem twórcy nowego „Ghost in the Shell” zrywają z opowieścią o człowieczeństwie łączącym się ze sztuczną inteligencją, stawiając na bardziej tradycyjny model – człowiek nad maszyną.

O hollywoodzkiej ekranizacji „Ghost in the Shell” mówiło się latami. W zasadzie to film ten, razem z hollywoodzką adaptacją „Akiry”, miał szansę stać się czymś w rodzaju filmowej miejskiej legendy. I kiedy wydawało się, że faktycznie tak się stanie, nagle prace nad filmem ruszyły. A wraz z nimi pierwsze skandale. Poszło oczywiście o wybielenie Major, głównej bohaterki, która w kinowej wersji zyskała aparycję Scarlett Johansson. Czy były to obawy słuszne? Czy biała Major wypacza fabułę i koncepcję? Ano nie. Ale tylko przez to, że filmowy „Ghost in the Shell” to zupełnie inna opowieść niż manga czy kultowe anime.

Zmiany wprowadzone w scenariusz są fundamentalne. Bowiem twórcy nowego „Ghost in the Shell” zrywają z opowieścią o człowieczeństwie łączącym się ze sztuczną inteligencją, stawiając na bardziej tradycyjny model – człowiek nad maszyną. Taka futurystyczna wersja pisowskiej: „chłopak dziewczyna, prawdziwa rodzina”. Zresztą w finale mamy tu niemal romans (w sumie nie niemal), a nad techniką triumfuje miłość i pamięć.

Na pewno ta zmiana fundamentalnie zmienia wydźwięk oryginału i stawia całą historię Major w zupełnie nowym świetle. Czy to źle? Trudno ocenić. Fakt – od wydania „Ghost in the Shell” minęło prawie trzydzieści lat. Przez ten czas otrzymaliśmy niezliczoną ilość historii o walce sztucznej inteligencji z człowiekiem, a sam motyw Puppet Mastera (figura złego w oryginale) został ograny na milion sposobów. Twórcy nowej odsłony „GitSa” postawili zatem na opowieść tradycyjną. Inną i taką która zapewne fanów serii doprowadzi do białej gorączki.

I tu należy zadać sobie fundamentalne pytanie. Czy jest to film dla fanów? Ano raczej nie. Marka sama w sobie i tak przyciągnie do kina wielbicieli. Ale siłą napędową tej branży (czytaj kasową) są dziś widzowie w wieku między czternaście a dwadzieścia cztery lata. Widzowie, którzy w większości nie mają pojęcia o tym, że coś takiego jak manga czy anime „Ghost in the Shell” istnieje. I to jest film dla nich. Naszpikowany odpowiednią ilością górnolotnych cytatów, aby sprawiał wrażenie zanurzonego we wschodnich mądrościach. Zrealizowany z niebywałym rozmachem. Miasto przyszłości robi wrażenie piorunujące, a sceny walk są pięknie rozpisane i zrealizowane.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/rankingi/swiat-krotkiego-metrazu-cz-8-najlepsze-shorty-cyberpunkowe

Świat krótkiego metrażu cz. 8 - najlepsze shorty cyberpunkowe

Do kin wchodzi „Ghost in the Shell” ze Scarlett Johansson w roli głównej, czyli wysokobudżetowa adaptacja jednego z najważniejszych filmów cyberpunkowych. Z tej okazji przyglądamy się cyberpunkowym krótkometrażówkom, które zrobiły na nas największe wrażenie.

Rise

Doskonała pod każdym względem krótkometrażówka z doborową obsadą (Anton Yelchin, Rufus Sewell) i intrygującym (choć doskonale znanym z SF) pomysłem. David Karlak ładnie gra na emocjach, odwracając role ofiary i ciemiężcy, a przy tym czerpie z wizualnego dorobku “Ghost in the Shell”czy “Dystryktu 9”. W marcu tego roku ogłoszono start produkcji pełnometrażowej adaptacji “Rise”.

Tears of steel

Ian Hubert wraz z ekipą otrzymał dofinansowanie z Holenderskiego Instytutu Filmowego i stworzył emocjonujący i wizualnie dopracowany film o naukowcach desperacko próbujących wyzwolić świat od maszyn. Świetne są efekty specjalne, design robotów i fabuła na poziomie konceptualnym. Warto obejrzeć.

Sight

Co by było gdyby Google Glass weszły do dystrybucji i stały się niezastąpioną częścią dnia codziennego? Eran May-Raz i Daniel Lazo w interesujący sposób pokazują możliwości (gamifikacja najprostszych czynności) i ryzyko (w finale) jakie niesie ze sobą rozszerzona rzeczywistość. SHort ładnie skręcony i dopracowany pod względem wizualnym.

Archetype

Świetnie zrealizowany film Aarona Simsa nawiązuje lekko do “Robocopa”. Choć to zupełnie inny setting, to jednak ma kilka wspólnych cech, m.in. pakowanie zwłok w blaszane puszki. Wrażenie robią efekty specjalne i design wielkiego mecha bojowego. Fox wykupił prawa do pełnometrażówki i jeśli faktycznie ona powstanie może to być ciekawy kawałek cyberpunku.

Ruin

Bardzo ładny wizualnie, animowany short Wesa balla zachwyca przede wszystkim scenami motocyklowego pościgu, rozgrywającymi się dystopijnych, postcyberpunkowych realiach. Prawa do pełnometrażowej adaptacji wykupiło studio Fox.

True Skin

Krótkometrażówka rozgrywająca się w futurystycznym Bangkoku, w świecie gdzie wszczepy, rozszerzona rzeczywistość i dyskryminacja ludzi nieposiadających implantów to codzienność. Film tajlandczyka, Stephana Zlotescu, to interesująca prezentacja niedalekiej i możliwej do ziszczenia wersji przyszłości. Prawa do pełnometrażowej ekranizacji wykupił w 2012 r. Warner Bros., ale od tego czasu nic nie dzieje się w tym temacie.

Memorize

Szwedzi, Eric Ramberg i Jimmy Eriksson, wykorzystali w efektowny sposób pomysł z “Dziwnych dni” Kathryn Bigelow i trzeciego odcinka “Czarnego lustra”, pt. “The Entire History of You” Charlie Brookera. To widowiskowa strzelanka z niezłym FX, policją w stylu “Dredda” i słodko-gorzkim przesłaniem nt. technologii.

Rosa

Piękny, wystylizowany postcyberpunkowy short Jesusa Orellany robi ogromne wrażenie, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że każdy detal tej animacji przygotował jeden człowiek, robiący do tej pory wyłącznie komiksy. Całość zajęła mu rok pracy (to o dwa lata mniej niż “Katedra” Bagińskiemu) i czuć w niej ducha “Matrixa” i “Battle Angel Alita”. Ponoć 20th Century Fox zakupiło prawa do pełnometrażowej ekranizacji.

From the Future with Love

K-Michel Parandi dystopijną przyszłość zaczerpnął prawdopodobnie z komiksu “Punisher 2099”, w którym policja udzielała protekcji wyłącznie płatnikom abonamentu. Idea jest identyczna, a w tym wypadku wizualnie znacznie ciekawsza i z potencjałem na kolejne części. Do tego dochodzi hakowanie mózgu i zaawansowana cybernetyka.

The Sentient

Gabriel Scott zaserwował mały miks “Pamięci absolutnej”, “Raportu Mniejszości” i “Ghost in the Shell” w interesującym futurystycznym settingu. Mnóstwo akcji, niezły montaż i twarda uciekinierka potrafiąca skopać tyłki twardym gliniarzom.

Azureus Rising

Epicka animacja z równie epickim (super)bohaterem odzianym w egzoszkielet, strzelającym z plazmowych dział, walczącym mieczem i szybkim jak błyskawica. Short Davida Weinsteina jest napakowany niesamowitą akcją i służy jako reklamówka jego umiejętności.

Mech: Human Trials

Reżyser Patrick Kalyn stworzył krótką wariację na “Tetsuo: The Iron Man”. W jego świecie przyszłości istnieje narkotyk przyspieszający regenerację, którego efektem ubocznym jest mechanizacja ciała. Prosta narracja i fabuła, ale całkiem przyjemne efekty specjalne.

The Gift

Carl E. Rinsch stworzył świetnie dopracowanego i dynamicznego shorta rozgrywającego się w dystopijnej Moskwie. Bohaterem uczynił robota-lokaja, który ucieka przed policją z tajemniczym pudełkiem przywodzącym na myśl kostkę Lemarchanda. Ponoć Fox i Warner Bros. walczą o prawa do pełnometrażowej adaptacji.

GitS 2501

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/galerie/autorskie/olivia-de-berardinis-slodko-drapiezny-pin-up-galeria-nsfw

Olivia de Berardinis - słodko-drapieżny pin-up [galeria NSFW]

Olivia de Berardinis (ur. w 1948 r.), amerykańska artystka, która na początku kariery (w latach 1970-1974) specjalizowała się w minimalizmie.  W 1975 r, ze względu na sytuację finansową, zaczęła przyjmować komercyjne zlecenia i wykonywać ilustracje do różnej maści magazynów (głównie erotycznych), książek, reklam i plakatów filmowych. W roku 1977 założyła firmę (O Card Company), która zajmowała się sprzedażą kartek z jej pracami w stylu pin-up; dwa lata później otworzyła kolejną (Ozone Productions, Ltd.), która tym razem specjalizowała się w sprzedaży jej oryginalnych prac.  Od 1985 r. publikuje ilustracje w Playboy. Jej muzą jest Betty Page.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/galerie/autorskie/humor-z-playboya-4-dean-yeagle-galeria-nsfw

Humor z Playboya #4: Dean Yeagle [galeria NSFW]

Dean Yeagle (ur. w 1950 r.) to amerykański animator, designer i rysownik, który o karierze artysty marzył od dziesiątego roku życia. Po roku w Akademii Sztuk Pięknych w Filadelfii, zrezygnował ze studiów by podjąć pracę w małym, lokalnym studiu animacji. Po kilku latach, i odbębnieniu służby w Wietnamie, przeniósł się do Nowego Yorku, gdzie przez siedem lat pracował w Zander’s Animation Parlour, by w 1986 r. założyć własne studio – Caged Beagle Productions. Od tego czasu współpracuje m.in. z Walt Disney Productions, Warner Bros., MGM, Jim Henson Associates, Playboy Enterprises, Blue Sky Studios, Marvel Comics, Hanna-Barbera i wieloma innymi. Brał udział przy takich produkcjach jak „Epoka Lodowcowa” czy filmach z królikiem Bugsem, wyreżyserował i wyprodukował dziesiątki spotów reklamowych i narysował setki ilustracji do Playboya, na potrzeby którego stworzył postać blondwłosej Mandy.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/galerie/plakaty/fantastyczna-miniaturowa-replika-derry-stephena-kinga-galeria

Fantastyczna miniaturowa replika Derry Stephena Kinga [galeria]

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/teksty/ile-kosztuje-ksiazka-czyli-po-co-komu-jednolita-cena-ksiazki

Ile kosztuje książka, czyli po co komu jednolita cena książki?

Po ogłoszeniu, że rząd powrócił do prac nad ustawą o jednolitej cenie książki, internet zawrzał. Pytanie – czy oburzenie było słuszne? I najważniejsze – ile tak naprawdę kosztuje książka i co kształtuje jej wartość?

47 – 57 procent – DYSTRYBUCJA

Napisałeś, wydałeś, zrobiłeś cokolwiek co ma coś wspólnego z drukiem – teraz pora na najgorsze. Musisz to sprzedać. Żeby sprzedać do dużych sieci, musisz podpisać umowę z dużym dystrybutorem. I tu następuje ten moment, który zaboli najbardziej. Dystrybutor miło się uśmiechnie i poda procent jaki zabierze dla siebie. Możesz się zgodzić. Możesz i nie. Możesz też postawiać na sieć dystrybucji poprzez małych hurtowników, małe księgarnie albo allegro. Ale warto pamiętać – bez obecności w empikach, śp. matrasach czy księgarniach Świata Książki ograniczasz sprzedaż do minimum – czyli tych, którzy dowiedzą się o twoim dziele (wydawnictwie) od kolegów, pocztą pantoflową itp. I nie. Przykro mi – to nie działa tak, że mamy XXI wiek i ludzie kupują w internecie. Jeśli nie będą o tobie wiedzieć – nie kupią, a dobra sieć dystrybucji, to połowa sukcesu. I firmy takie jak Olesiejuk czy Empik o tym wiedzą. Wiedzą też, że mogą ci odmówić dystrybucji jeśli uznają, że im się nie kalkuluje. Wiedzą też o jeszcze jednej rzeczy – jesteś mały i nie masz płynności finansowej. Wystarczy, że opóźnią płatności, a ciebie już nie ma.

11 – 17 procent – WYNAGRODZENIE AUTORA

Owszem są w Polsce wydawnictwa, które nie wypłacają zaliczek (bo po co), ale takich, które nie ustalają procentowego wynagrodzenia autora raczej brak. W każdej umowie wydawniczej znajduje się punkt – procent od sprzedaży. Czasy pięciu procent minęły raczej bezpowrotnie, ale jedenaście można jeszcze spotkać.

15 – 21 procent – KOSZT PRODUKCJI

Wydanie książki nie kończy się na złożeniu tekstu. Tekst to tak naprawdę początek. Zaliczka, redakcja, korekta, skład, łamanie, grafik (okładka), w przypadku literatury obcej – zaliczka, tłumacz. Do tego druk, składowanie… Te wszystkie koszty wydawca ponosi zanim książka się ukaże, a prace trwają średnio od miesiąca do trzech. A kiedy mamy już książkę w ręce – zaczyna się promocja, czyli od działań piarowych, po czysty marketing i wykupywanie stoisk w Empiku, itd.

5 – 27 procent – ZYSK WYDAWCY

Opcja 27 procent to raj i marzenia. Niemal nikt tyle na książce nie zarabia, choć w teorii to możliwe (nie zapłaci autorowi, cudem ogarnie dystrybucję, w jakiś magiczny sposób ogarnie standy w Empiku). Realny przychód z książki dla wydawcy oscyluje między dwunastoma a piętnastoma procentami z ceny.

CENA – 39,90 czy 34, 90/29.90 PLN?

Ustawa o jednolitej cenie książki zakłada ukrócenie wojen na przeceny i unormowanie rynku książki. W teorii to rzecz słuszna. Ale czy wykonalna? Spektakularnym przykładem na wojnę cenową i atak przecenami był „Bezcenny” Miłoszewskiego. 39.90 na start, ale… Empik, który miał wyłączność sprzedażową obniżył cenę o 30 procent. To ile w końcu kosztowała tak powieść – 29,90, 39.90 czy 34,90? Nie jest tajemnicą, że wydawcy wpisując się w wojny cenowe zaczęli do cen okładkowych dodawać 30 procent, tak aby wyjść na swoje, mimo programowej przeceny. Najgorzej na tej bitwie wychodził oczywiście czytelnik, który jeśli przypadkiem kupił „Bezcennego” za 39,90 robił się w… no właśnie… Bo przecież nikt nie kupuje po 39,90.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/teksty/zabojcza-bron-legenda-z-przypadku-ma-trzydziesci-lat

Zabójcza broń - legenda z przypadku ma trzydzieści lat

Trzydzieści lat temu do kin trafiła „Zabójcza broń” – film, który stał się legendą kina sensacyjnego, otworzył nowy rozdział w gatunku i dał kinu jeden z najbardziej elektryzujących filmowych duetów: Mela Gibsona  Danny Glovera. No i zmieniła na zawsze kanon filmów bożonarodzeniowych.

Tego sukcesu nie spodziewał się nikt. Więcej – gdy trio Richard Donner, Mel Gibson i Danny Glover przystępowali do pracy nad „Zabójczą bronią” film miał być zupełnie inną historią. Zamkniętą. Bez możliwości kontynuacji. Ot kolejnym sensacyjnym obrazem, który przeleci przez kina w latach 80. A stało się inaczej.

To że na planie „Zabójczej broni” dzieje się coś dziwnego i niespotykanego pierwszy zauważył reżyser, Richard Donner. Podczas zdjęć do filmu miał pięćdziesiąt sześć lat i markę wytrawnego rzemieślnika, który kina nie zmienia, ale ma niezwykłe wyczucie gatunku. To on dał nam m.in.  „Omena”, pierwszego „Supermana” czy „Goonies”. W Hollywood pracował od 1960 roku. Weteran. I stary wyjadacz. Który pierwszy raz zaufał własnemu instynktowi. Ponoć wyglądało to tak. Kręcąc scenę na strzelnicy, gdy Riggs (Mel Gibson) i Murtaugh (Danny Glover) popychają do przodu śledztwo, popisując się przy tym umiejętnościami strzeleckimi, Donner miał wstać, pójść do biura i kazać asystentce pilnie wydzwonić autora scenariusza, Shane’a Blacka. Reżyser obserwując chemię jaka powstała między bohaterami uznał, że „Zabójcza broń” musi skończyć się inaczej. W oryginalnym scenariuszu w ostatniej scenie Riggs ginął zastrzelony przez podstępnego Pana Joshue. Donner kazał przepisać finał, bo poczuł, że na jego oczach właśnie narodził się nowy cykl filmowy. Miał rację. Do 1998 roku powstaną kolejne trzy części, które w sumie zarobią miliard dolarów. Seria doczeka się własnego serialu telewizyjnego i stanie się jedną z najczęściej cytowanych i parodiowanych serii sensacyjnych (od kina czyli „Strzelając śmiechem”, przez seriale m.in. „Jak poznałem waszą matkę”, „Supernatural”, po komików Jon LaJolie).  Duet Martin Riggs i Roger Murtaugh zaś stanie się legendą kina akcji. I kina w ogóle.

Mel Gibson czeka na swoje martini

Pytany po latach przez dziennikarza, bo najmilej wspomina z planu „Zabójczej broni” Mel Gibson odpowiadał, że kolejkę martini. Donner bowiem wprowadził ponoć na planie filmu zwyczaj, że po zakończeniu zdjęć cała ekipa zamiast do domów udawała się do baru na martini na koszt Warner Bros. Nie wiadomo jak wielkie rachunki płacił za ekipę producent ale jedno jest pewne – opłaciło się. Kumpelska atmosfera z baru udzieliła się na planie. A wcale tak być nie musiało. Zwłaszcza, że w pierwszej części spotkali się zupełnie obcy sobie ludzie.

Opromieniony sukcesem trylogii „Mad Max” trzydziestoletni Mel Gibson był wschodzącą supergwiazdą. Starszy o dziesięć lat Danny Glover dzięki rolom w „Silverado” i „Kolorze purpury” uchodził za jednego z najciekawszych aktorów dramatycznych. Gary Busey, czyli Pan Joshua – był hollywoodzkim enfant terrible, zaś Shane Black młodym, obiecującym scenarzystą, który ponoć miał w głowie pomysł na to, jak zmienić kino sensacyjne. Pod czujnym okiem Donnera ta dziwaczna menażeria zamieniała się w coś, co Gibson w wywiadach określał mianem – pieprzonej patologicznej rodziny, w której każdy mówi do siebie spierdalaj, ale tak naprawdę nie potrafi długo wytrzymać rozłąki.

A zatem chemia i pokręcona rodzinna atmosfera na planie to jeden z elementów, który zbudował sukces serii. Ale to nie wszystko. „Zabójcza broń” nie udałaby się i nie stała tak ważna, gdyby chodziło tylko o to, że ekipa świetnie się bawiła. Tak naprawdę sukces tego filmu to przede wszystkim niebywałe reżyserskie wyczucie Donnera, który świetnie połączył swoje rzemieślnicze doświadczenie z młodą energią Blacka, Gibsona i całej reszty.

Bo przecież przed „Zabójczą bronią” istniały już filmy sensacyjne oparte na motywie przyjaźni dwóch początkowo nieznoszących się policjantów. Na tym motywie swój wielki sukces zbudował w „48 godzinach” (1982) Walter Hill, ogrywano go w serialach (choćby „Starsky i Hutch” z 1977 roku) a za prekursora gatunku uznaje się Akirę Kurosawę i jego „Zbłąkanego psa” (1947). Siła „Zabójczej broni” tkwić miała zatem nie tyle w konflikcie charakterów, a umiejętnym i niespotykanym do tej pory połączeniu elementów slapsticku (ukochane przez Donnera odwołania do klasyków slapsticku The Three Stooges), klasycznego noir (mało kto dziś pamięta, ale słynna fraza „jestem na to za stary” pochodzi z powieści Raymonda Chandlera „Tajemnica jeziora” gdzie pojawia się w kontekście szeryfa, który jest za stary, aby zmieniać pracę) z kinem akcji wyrastającym z lęków społecznych lat 80. Kokaina i heroina stały się plagą, nad którą nikt nie panuje, policja nie radzi sobie z pomocą weteranom z Wietnamu, a władzę w dzielnicach Los Angeles przejmują młodzieżowe gangi. Donner wrzucił do swojego filmu każdy z tych motywów, ale wprowadził je w tak subtelny sposób, że żaden nie dominuje nad całością filmu. Filmu, który idealnie równoważy w sobie mrok lat 80. z kiczem, dowcip z dramatem, a akcję z powolną konstrukcją postaci.

Dziś to zapewne nie do pomyślenia, ale w „Zabójczej broni” samo wprowadzenie widzów w świat bohaterów trwa blisko trzydzieści pięć minut. Dopiero gdy poznajemy wszystkie postaci dramatu, znamy ich relacje, kończy się akt pierwszy. Filmów akcji tak już się nie pisze. Nie kręci. Powolne budowanie postaci zastąpiły szybkie wybuchy. Dlatego też zapewne najlepsze filmy sensacyjne XXI wieku, to te, których twórcy odrobili lekcje kina gatunkowego i szanują „Zabójczą broń” By wymienić tylko „Uprowadzoną: czy „Johna Wicka”.

Bruce Willis kontra Boże Narodzenie

Kiedy 6 marca 1987 roku „Zabójcza broń” trafiła do kin, Ameryka oszalała. Tani, jak na tamte czasy (piętnaście milionów) film, zarabia ponad sto, a producenci filmowi wstrzymują wszystkie swoje produkcje. Duet Riggs i Murtaugh sprawia, że era twardzieli okutanych w AK 47, którzy w pojedynkę wykańczają armię powoli odchodzi w zapomnienie. Joel Silver, który wyłożył pieniądze na „Zabójczą broń” postanawia powtórzyć jej sukces, tyle że zamiast duetu, dać kino dwóch gliniarzy w jednym. Ruszają zdjęcia do „Szklanej pułapki”. Główną rolę otrzymuje Bruce Willis. Ten sam, którego kandydaturę na Riggsa odrzucił Richard Donner. Obaj panowie równe dwadzieścia lat później spotkają się na planie „16 przecznic” – ostatniego wielkiego filmu Bruce’a Willisa i ostatniego filmu Donnera.

Na fali popularności „Zabójczej broni” powstaje „Tango i Cash”, „Czarny deszcz”, „Zasadzka”, „Czerwona gorączka”, „Ostatni skaut” czy „Agenci”. Nikomu jednak nie udaje się stworzyć takiej pary jak Martin Riggs i Roger Murtaugh. Dlaczego? Brak chemii? Czy raczej brak wyczucia z jakim skomponowano filmowo „Zabójczą broń”. Idealnego połączenia elementów, które zdają się do siebie nie pasować.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/film/kinodvd/munio-straznik-ksiezyca-magia-i-zbawienie-recenzja

Munio: Strażnik księżyca - magia i zbawienie [recenzja]

„Munio: Strażnik księżyca” należy do wąskiego grona współczesnych bajek, o których nie zapomina się tuż po projekcji. Mądra, dowcipna i niezwykle kolorowa uniwersalna opowieść o poświęceniu i przyjaźni oczarowuje zarówno dzieci, jak dorosłych.

Pewna magiczna kraina podzielona jest na dwie strefy – tą w której rządzi słońce i tą w której panuje księżyc. Jest jeszcze przestrzeń pomiędzy – cień, w którym żyją stworzenia, zbyt delikatne, aby wystawić się zarówno na działanie słońca jak księżyca. Co kilkadziesiąt lat w krainie wybierani są strażnicy – słońca i księżyca. Tym razem jednak podczas ceremonii dzieje się coś dziwnego. Magiczne stworzenie wskazujące strażnika księżyca, zamiast wybrać Leona, który do służby przygotowywał się lata, wskazuje na fajtłapowatego, choć sympatycznego Munia. Tak zaczyna się opowieść o upadku magicznej krainy, intrygach złego i wielkim poświęceniu, dzięki któremu słońce i księżyc będą mogły wrócić na swojej miejsce.

Twórcy „Munia…” swoją animację utkali z dziesiątek odniesień i cytatów na wszelkich możliwych płaszczyznach. Mamy tu zatem i religijne nawiązania tak do pogańskich wierzeń, jak chrześcijańskiej metafory wielkiej ofiary. Mamy kapitalnie wplecione cytaty z Miyazakiego, ale również i cytaty tak z klasyki Disney’a. Drobny ukłon w stronę „Avatara” ale też i nawiązania do złotej ery kreskówek MTV. A zatem dzieło niespójne i szalone? Nic z tych rzeczy. „Munio…” mimo swoich zabaw i odniesień do popkultury, to jeden z najbardziej starannie opowiedzianych filmów dl dzieci ostatnich lat. Alexandre Heboyan i Benoît Philippon – twórcy animacji – choć historię opierają na cytatach, to nie są one tu siłą napędową scenariusza, a jedynie ornamentem, wisienką na torcie, którym tym razem jest zwarta i skondensowana historia.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/film/kinodvd/kong-wyspa-czaszki-recenzja

Kong: Wyspa czaszki - [recenzja]

„Kong: Wyspa Czaszki” to ciekawy, choć nie do końca udany eksperyment. Jego twórcy wpadli na pomysł karkołomny, który w finale ich przerósł. Ale trzeba przyznać – nie oddali pola bez walki.

Wszystko zaczyna się jak na porządny film o potworach przystało. Dwóch żołnierzy walczy na śmierć i życie. Ich pojedynek przerywa pojawienie się gigantycznej małpy. Tu następuje cięcie, a akcja przenosi się dwadzieścia lat wprzód. Ameryka wycofuje się z Wietnamu. Elitarny oddział „Podniebnych diabłów” dostaje od armii propozycję nie do odrzucenia. Albo wracają do domu, albo przetransportują grupę naukowców na tajemniczą wyspę ukrytą na oceanie pośród mgieł. Dla zawodowych żołnierzy decyzja wydaje się prosta. W towarzystwie pokręconych naukowców, byłego komandosa i pięknej pani fotografik ruszają odkryć wyspę. Nieszczęśni nie wiedzą, że niebawem poznają jej króla.

A zatem mamy standard popowej opowieści. Śmiałkowie w towarzystwie herosów ruszają do tajemniczego miejsca, które okaże się pełne niebezpieczeństw. Twórcy „Konga” ewidentnie jednak nie mieli ochoty ograniczać się tylko do powielania schematu. A jeśli już – chcieli zrobić to w sposób inny, zaskakujący. I to im się udało.

„Kong…” to bowiem nic innego jak nowa wersja conradowskiego „Jądra ciemności”. Począwszy od gier z nazwiskami bohaterów (jeden z głównych bohaterów to Marlowe), przez nawiązania fabularne (pościg za plotką, podczas gdy prawda okazuje się o wiele bardziej przerażająca) i motywacje bohaterów. Na tym nie kończy się zabawa z Conradem. Autorzy scenariusza bowiem, głównego bohatera nazwali Conrad, zrobili z niego Brytyjczyka (bo przecież nie Polaka) i nadali mu cechy pisarza. A będąc już przy „Jądrze ciemności” nie można pominąć oczywistej inspiracji „Czasem apokalipsy”. Począwszy od osadzenia akcji w Wietnamie, przez sekwencje w knajpach, po lot helikopterów i rozmowy żołnierzy – wszystko to pożyczono z arcydzieła Coppoli. Motyw żołnierza, który popada w obłęd także. I tu niestety znakomity pomysł na połączenie monster movie z psychologiczną opowieścią o żądzy władzy się rozpada, a „Kong…” upada.

Packard vel Kurtz vel Nick Fury popadając w obłęd i pałając żądzą mordu (ukierunkowaną na naszego poczciwego Konga) z fajnie napisanej postaci żołnierza, zamienia się w niezamierzoną karykaturę złego. Dlaczego? Bo tak naprawdę brakuje tu realnego źródła obłędu. Kong ze swoim dobrotliwym spojrzeniem, motywacją króla dżungli, nijak ma się do obsesji w jaką popadał Kurtz. Przez co kluczowa postać filmu w pewnym momencie zamiast przerażać – bawi.

Pytanie, dlaczego? Twórcy „Konga” odważyli się na rzecz o której dziś niewielu pamięta – przywrócenie monster movies poważnej tonacji. W czasach gdy powstawały takie filmy jak „Them!” czy pierwsza „Godzilla” filmy o potworach nie były przecież kiczowatą zabawą dla nieogarniętych umysłowo nastolatków, a kinem oczyszczającym. Mierzyły się z realnym lękiem społeczeństwa post-nuklearnego i opowiadając o potworach, tak naprawdę mówiły o obawach płynących z życia w świecie zagrożonym nuklearną katastrofą. Dopiero potem popkultura w swojej infantylności potwory, które sprowadzały oczyszczenie na widza zamieniły w potwory ogłupiające.

„Kong…” próbuje być powrotem do estetyki monser movies z lat 50. ubiegłego wieku. Problem polega na tym, że równocześnie, próbuje być popcornowym blockbusterem. I tu zabrakło albo odwagi producentów, albo talentu scenarzystom. Bo, że da się zrobić poważny popowy film w gatunku, który wydaje się być kompletnie wyeksploatowany – wiemy. Pokazał to choćby „Logan”. „Kongowi…” czegoś zabrakło. I tym sposobem przewrotny film o mierzeniu się z potworem zamienia się w bajkę z potworami. Zabawną, kapitalnie nakręconą, ale mimo wszystko sztampową*. Szkoda.

PS.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/rankingi/charlotte-link-powiesci-ktore-czytam

Charlotte Link - powieści, które czytam

Bestsellerowa autorka kryminałów Charlotte Link, której autobiograficzna powieść „Sześć lat” niedawno się ukazała, tylko u nas opowiada o trzech powieściach, które zrobiły na niej wrażenie (i które poleca każdej swojej czytelniczek).

  Die Bertinis, Ralph Giordano

To jedna z tych powieści do których wracam bezustannie. Autobiograficzna rodzinna saga, która rozlicza się z historią Niemiec a przy tym jest niezwykle poruszająca.

Wilk, Mo Hayder

Bardzo zgrabnie wymyślona postać detektywa i solidny warsztat. Czyta się świetnie a napięcie nie opuszcza nawet na sekundę. Hayder wie jak budować suspens.

Dziewczyna z pociągu, Paula Hawkins

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/wieksze-kawalki/rankingi/przeglad-najciekawszych-komiksowych-zapowiedzi-z-usa-i

Przegląd najciekawszych komiksowych zapowiedzi z USA (I)

Prezentujemy zupełnie nową odsłonę przeglądu najciekawszych komiksowych zapowiedzi z USA. Skupimy się w niej na ofercie wydawnictwa Image Comics, z którym nowy na polskim rynku wydawca i dystrybutor, Non Stop Comics, ściśle współpracuje. Dziś mnóstwo fantastyki dla starszych czytelników.

Complete Tales from the Con. Scenariusz: Brad Guigar. Rysunki: Chris Giarrusso. Image Comics (marzec 2017)

Zbiór przezabawnych przygód fanów, wystawców, twórców, cosplayerów, wolontariuszy i wydawców przybywających na komiksowe (ale nie tylko) konwenty. Każdy kto chociaż raz był na MFK, WSK, BFK i innych rodzimych imprezach typu Polcon, Pyrkon, z pewnością odnajdzie się w tych krótkich historiach, pierwotnie publikowanych w formie web komiksu. Udowadniają one, że życie komiksiarza / konwentowicza to niejednokrotnie ciężki orzech do zgryzienia.

Glitterbomb vol.1: Red Carpet. Scenariusz; Jim Zub. Rysunki: Djibril Morrisette-Phan. Image Comics (marzec 2017)

Dramatyczna opowieść grozy wgryzająca się w serce przemysłu filmowego Hollywood, opowiadająca o rozrywkach karmiących się niepewnością, pragnieniami, lękami i, przede wszystkim, porażkami. Rozrywkach potrafiących przybrać namacalne kształty. Jim Zub serwuje świetną, mroczną satyrę na obsesyjną kulturę płytkich celebrytów.

We stand on guard. Scenariusz: Brian K. Vaughan. Rysunki: Steve Skroce. Image Comics (kwiecień 2017)

Scenarzysta “Sagi” i “Paper Girls” serwuje kolejną, znakomitą opowieść science fiction. Tym razem połączył siły z kanadyjskim artystą, który w swej karierze tworzył nie tylko komiksy, ale i storyboardy do takich hitów jak trylogia „Matrix”, „Ja, Robot”, „V jak Vendetta” czy „Jupiter: Intronizacja” – jest to więc wizualne cacko, ale też i solidna fabuła. A ta będzie z gatunku militarnego thrillera, który opowie o heroicznej walce kanadyjskich cywili z amerykańskim najeźdźcą, wykorzystującym do walki wielkie roboty. Mamy tu więc sięganie do korzeni japońskiej fantastyki w stylu “Neon Genesis Evangelion” czy “Gundam”, które świetnie sprawdziło się chociażby w “Pacific Rim” Guillermo del Toro.

A.D. After Death. Scenariusz: Scott Snyder. Rysunki: Jeff Lemiere. Image Comics (maj 2017)

“A.D. After Death” to nietypowa mieszanka komiksu, prozy i ilustracji ze scenariuszem topowego autora, Scotta Snydera (“Batman”, “Amerykański wampir”) z rysunkami równie popularnego Jeffa Lemiera (“Descender”, “Plutona”). To epicka opowieść rozgrywająca się w przyszłości, w której ludzkość znalazła sposób na uniknięcie śmierci. Mocny dramat obyczajowy w dekoracjach science fiction, osobisty, refleksyjny i w swoisty sposób dotykający najgłębszych zakamarków duszy.

Moonshine vol. 1: Damn Near Perfect. Scenariusz: Brian Azzarello. Rysunki: Eduardo Risso. Image Comics (maj 2017)

Obsypany Eisnerami duet w składzie Brian Azzarello i Eduardo Risso – odpowiedzialny za kultowe „100 naboi” – wraca do gry z nową, świeżą gangsterską opowieścią. Mocną, brutalną i przerażającą. Cofniemy się w niej do czasów prohibicji, poznamy kulisy nielegalnego obrotu alkoholem i mroczne sekrety mafii. Świetna opowieść będącą miksem kryminału z horrorem, w której bohaterami są wyłącznie źli goście. Wyobraźcie sobie co by powstało z połączenia serialu “Zakazane imperium” z filmem “Dog Soldiers”, a otrzymacie pełen obraz “Moonshine”.

Reborn Book One. Scenariusz: Mark Millar. Rysunki: Greg Capullo. Image Comics (maj 2017)

Co się z nami dzieje po śmierci? Idziemy do nieba, do piekła, a może… gdzieś indziej? Gdzieś, gdzie dalej musimy walczyć o przetrwanie? Gdzieś, gdzie przeszłość czeka na nas ze wszystkim, co dobre i złe? Na te pytania postanowiły odpowiedzieć dwie gwiazdy komiksu, scenarzysta Mark Millar („Kickass”) i słynny rysownik Greg Capullo („Spawn”, „Batman”). Zabiorą nas w świat ponurego, refleksyjnego science-fiction. Po tej lekturze nic już nie będzie takie samo.

Surgeon X vol.1: The Path of most Resistance. Scenariusz: Sara Kenney Rysunki: John Watkiss. Image Comics (maj 2017)

W świecie niedalekiej przyszłości ludzkość dręczona jest przez epidemie i wirusy, a większość antybiotyków i szczepionek jest wobec nich bezradna. Jaką rolę odegra w nim utalentowana chirurg przeprowadzająca nielegalne operacje? Oto mroczna i bezwzględna wizja, której antyszczepionkowcy nie byli wstanie sobie wyobrazić. Komiks powstał przy współpracy wielu medycznych konsultantów i legendy redaktorstwa, Karen Berger

Kid Savage vol.1 Scenariusz: Joe Kelley. Rysunki: Ilya. Image Comics (maj 2017)

Joe Kelley (współtwórca “Ben 10” i “Wielkiej Szóstki”) przygotował chwytającą za serce opowieść miksującą “Zagubionych w kosmosie” z “Tarzanem”. Pierwsza Rodzina w Kosmosie podczas dziewiczej podróży rozbija się na nieznanej i groźnej planecie. Ich wiedza i umiejętności przetrwania nijak się mają do tego co przyszykowała dla nich tamtejsza fauna i flora. Ratunek przychodzi nieoczekiwanie ze strony dzikiego chłopca, którego survivalowe umiejętności przechodzą ludzkie pojęcie.

3 Floyds: The Rise of the Alpha King. Scenariusz: Brian Azzarello, Nick Floyd. Rysunki: Simon Bisley, Ryan Browne. Image Comics (lipiec 2017)

Komiks Briana Azzarello, który wcześniej miał ukazać się pod szyldem Heavy Metal, ma wszelkie predyspozycje aby stać się wydawniczym hitem. Scenarzysta “Wonder Woman” i “100 Naboi” łączy w nim siły z Simonem Bisley’em (“Lobo”, “Slaine”) – razem dostarczają wysokooktanową, brutalną opowieść fantasy będącą… reklamą browaru Three Floyds Beer z Hammond, w stanie Indiana, uchodzącego za jeden z najlepszych w USA.

Motor Crush vol.1. Scenariusz: Brenden Flecher. Rysunki: Cameron Stewart. Image Comics (lipiec 2017)

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/muzyka/prisoner-gitary-i-zlamane-serca-recenzja

Prisoner - gitary i złamane serca [recenzja]

Lubicie zagłębiać się w cudze traumy? Lubicie przyglądać się z bezpiecznego dystansu cudzemu cierpieniu? Jeśli tak to Ryan Adams właśnie wydał dla was album. „Prisoner” to bolesna, ale i piękna wiwisekcja rozpadu małżeństwa.

Historia muzyki (i sztuki w ogóle) udowadniała już nie raz, że złamane serce i rozpad związku to idealne paliwo dla weny. Weźmy dla przykładu takiego Boba Dylana. Kiedy rozstał się z żoną, Sarą nagrał jeden z najpiękniejszych albumów w historii muzyki – „Blood on the Tracks”.  Przywołuję ten album nie przez przypadek. W 2000 roku Adams, tu po rozpadzie swojego zespołu Whiskeytown i rozstaniu z narzeczoną nagrał album „Heartbreaker” – pierwszy solowy krążek i płytę, którą okrzyknięto w Stanach arcydziełem na miarę „Blood on the Tracks” (album wylądował nawet na liście „1001 płyt, które trzeba wysłuchać przed śmiercią”).

Przez następne szesnaście lat Adams wydał czternaście płyt, założył kolejny zespół, rozwiązał go, grał metal i punk oraz ożenił się z piosenkarką i aktorką Mandy Moore. W 2015 para złożyła w sądzie dokumenty rozwodowe. Kilka tygodni później Ryan wszedł do studia nagrać album. Ponieważ zamiłowanie do czystej wódki porzucił jakiś czas, muzyka stała się sposobem na odreagowanie rozwodu i miłosnej porażki. I to słuchać. Bardzo wyraźnie.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/literatura/ksiazki/kresek-bartek-i-calkiem-zwyczajny-poczatek-szara-i-basniowa-codziennosc-recenzja

Kresek, Bartek i całkiem zwyczajny początek - szara i baśniowa codzienność [recenzja]

Pisanie o zwyczajnych rzeczach w sposób zupełnie niezwyczajny to trudne zadanie. Ale gdy odbiorcami mają być dzieci poziom trudności wzrasta dwukrotnie. Jednak Kasia Nawratek nie ma z tym najmniejszego problemu, a jej “Kresek, Bartek i całkiem zwyczajny początek” to pozycja wyjątkowa na mapie literatury dla młodszych odbiorców.

Książka opowiada o codziennym blokowiskowym życiu chłopca, któremu towarzyszy jamnik Kresek. Szarości betonu dopełnia śląski, mało przyjazny krajobraz oraz problemy jakie dotykają jego rodzinę. Bartek żyje z matką i jej partnerem Piotrkiem, który stracił pracę. Ojciec Bartka układa sobie życie na nowo, spodziewa się kolejnego dziecka z inną partnerką. Do tego szkoła też nie jest szczególnie przyjaznym miejscem. Wydawać by się mogło, że to bardzo ponura i pesymistyczna opowieść, ale nic z tych rzeczy.

Owszem, nie ma tutaj zapierających dech przygód, fantastycznych krain i cudacznych stworów, ale jest za to ogromna wyobraźnia i poczucie humoru, które w magiczny sposób potrafią zdominować codzienny chaos. Bartek niczym Bastian z “Niekończącej się opowieści” czy Ofelia z “Labiryntu fauna” ucieka w wykreowany przez siebie świat, który pozwala mu wytłumaczyć i zaakceptować nieciekawą rzeczywistość. To niezwykle wrażliwy i sympatyczny chłopiec, podobnie jak wiele polskich dzieciaków, do których adresowana jest ta książka. Znajdą one w niej wiele sytuacji, z którymi miały, lub będą miały do czynienia – przemoc w szkole, rozwód rodziców, bezrobocie – a z którymi, dzięki Bartkowi, będą mogły się uporać, wyciągnąć naukę i zaczerpnąć wzorzec właściwego postępowania.

“Kresek, Bartek i całkiem zwyczajny początek” to mądra, ujmująca opowieść, zgrabnie i przystępnie napisana, ładnie zilustrowana przez Olę Szmidę, z przesłaniem zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Czekam na ciąg dalszy.

Nowy artykuł na http://www.dzikabanda.pl/film/kinodvd/i-am-not-a-serial-killer-nastoletni-socjopata-na-tropie-recenzja

I Am Not A Serial Killer - nastoletni socjopata na tropie [recenzja]

Ekranizacja bestsellerowego młodzieżowego horroru Dana Wellsa, to kapitalny przykład na to jak umiejętnie łączyć niezależne kino obyczajowe z opowieścią o potworach.

John Cleaver to wyalienowany nastolatek, którego miejscowy psychiatra zdiagnozował jako socjopatę, z tendencją do nieuzasadnionych aktów przemocy. Ponieważ John przeczytał wszystko co można przeczytać a temat seryjnych morderców, uznaje iż najprawdopodobniej zostanie jednym z nich. Jeśli oczywiście przestanie nad sobą panować. Dlatego też stroni od ludzi, żyje we własnym świecie z całych sił walcząc z mroczną stroną. Co łatwe nie jest. Matka Johna bowiem prowadzi zakład pogrzebowy, a chłopak pomaga jej w balsamowaniu zwłok. Jakby tego było mało w miasteczku zaczyna grasować prawdziwy seryjny morderca. John postanawia go schwytać, nie zdając sobie sprawy z faktu iż przyjdzie mu się zmierzyć z bytem pochodzącym nie z tego świata.

Powieść Wellsa, którą okrzyknięto młodzieżową wersją „Dextera”, doczekała się pięciu kontynuacji, a dziś seria o Cleaverze uchodzi za jeden z najlepszych cykli młodzieżowych. Zupełnie słusznie, bo jego autor kapitalnie łączy w nim małomiasteczkowy klimat rodem z powieści obyczajowej, dowcipnie prowadzony wątek dojrzewania i dylematów nastolatków, z umiejętnie budowanym napięciem i grozą. Coś jakby Stephen King wspólnie z nickiem Hornbym i Richardem Russo postanowili wspólnie napisać powieść. O ile jednak ta kombinacja idealnie sprawdzała się na papierze, tak w filmie – już niekoniecznie musiała. Na szczęście „I Am Not…” trafiło w ręce Irlandczyka, Billy O’Briena.

Twórca kapitalnej, choć w Polsce niedocenionej, „Izolacji” postawił na kino ascetyczne i subtelne. Dużo tu kadrów pustych ulic, brzydkich domów, zaśnieżonych podjazdów. Narracja prowadzona jest niespiesznie, a reżyser zamiast epatować nas okrucieństwami, woli powoli wprowadzać nas w świat tak bohatera, jak miasteczka w którym żyje. Groza zaś nadciąga powoli, osaczając zarówno Johna jak widzów.