beş

Aklımdakilerle yaşadıklarım uyuşmadıkça ben beynim kalbim arasında sıkıştıkça sıkıştım. İstediğim yani on sene sonra ki istedğim ben asla olmadım ve bu gidişatla olamayacağım galiba. Ve bu beni o kadar derin bir şeyin içine çekiyor ki bazen anlatamıyorum. Anlatamayacağım da..

Ne alttan alıacağım jenga mı oynuyoruz dememe rağmen alttan ala ala parkur bitirdim. Ve bittiği an seninle olan versiyonum ölür, son hakkın ..

Bazen o kadar çok öfkelenirsin ki kaygı dolu zihninde bile kaygıya yer kalmaz. Kriz geçirebilicek durumdayken öfken o kadar ağır basar ki fazla öfkenin getirdiği aşırı sakinlikle sadece oturursun. Şimdi söylesene bir şeyleri açıklamaya çalışıp hala çabalayan ben mi suçluyum yoksa bir sorudan savunmaya geçip iletişimi kesen sen mi? Emek sadece somut mu olmalı duygusal emek hiç mi? Alttan almak susmak kendini sınırlarını esnetmekte sevdiğin için bir emek değil mi? Ya da ne ilişki nasıl olmalı doğrusu ne ya da doğrusu var mı? Kaçıngan bağlanan olup her şeyde hemen kaçmak mı, kaygılı bağlanan olup her şeyde kaygılarla, terkedilme, kaybetme korkusuyla dolup taşmak mı hangisi? İlla birbirini bulmalı bunlar yada neden ilişkilerimiz en cok aşamadığımız travmalarımızı tetikler durur. Çözmeye çalıştıkça düğüm düğüm olur. Sahi söylesene sevgilim kendimden vere vere, ben böyleyim demeden seni değiştirmeden kabul ettiğim için mi bu terkedişlerin.. Anlamaya çalışırken kendimi kaybedecek kadar sevmem mi yanlış, sevdiğim için sınırlarımı esnetip sana göre davranmam mı yanlış ? İlk zamanlarda ki bizi o kadar özlüyorum ki sana hem ben degiştim hep anlamaz oldum peki sen anladın mı sustuklarımı konuştuklarımı.. Ya da senin savaşını anlamaya çalıştıkça hayatla alttan aldıkça ben mi çıkmaza soktum bizi?

İnsan bazen sadece bu kadar belirsizlik içinde emin olmak istiyor çünkü huzurunda mutluluğunda sonucu emin olmaktan geçiyor. Bir insandan emin olmak hem ruhsal hem bedensel sağlığımızı bile etkiliyor. O kadar belirsiz ailelerde büyümüşüz ki küçük bir şeyde bile o eminli şühpeye dönüşebiliyor. Ama ben ne geçmişimi yoksayıcağım nede geleceğimi belirsislikler üstüne kuracağım ne zaman tamam dersem o zaman hazır olacağım.

İnsan dışındaki yalnızlıktan kurtulabiliyor kalbindeki yalnızlık bile sona erebiliyor ama içimizde ki yalnızlık duygusu tam olarak ne zaman geçiyor? Her şey iyi giderken mutluyken bile yalnız hissetmek doğal mı yoksa bu uzun zamandır hissettiğimiz yalnızlığın bir yansıması mı? Bastırdığımız duygular en güvende hissettiğimiz anlarda mı dışarı vuruyor kendini.. Peki bu bastırdığımız duygular ne zaman başladı ve ne zaman son bulur. Son zamanlarda çok ağlıyorum ve kendime ben bile şaşırıyorum aslında çünkü o kadar zor duygularını dışa vuran biri oldum ki her zaman bu aralar direkt dışarı vurmayı garipsiyorum biraz aslında hissettiğimi hissettiğim saniye yaşamak çok güzel biriktirmiyorum artık ama garipsiyorum da yani bu kadar güvende uzun zamandır hissetmemişim ve hissedecekmişim gibi de gelmiyordu aslında güvensizliklerle bezenmiş hayatımın içinde ucundan kıyısından bile güven bulabiliceğimi düşünmezdim artık ve en karanlık noktamda buldum hiç inanmazken .. Kendimi sevmeyi unuttuğum bir zaman da yeniden kendimi sevmeyi öğrendim tekrar.. Ve bu bana çok iyi geldi kendimde olmak yani insanlara göre değil topluma göre değil gerçekten kendim olabilmek bana çok iyi geldi sizede gelir umarım kendinizle nice yıllara o zaman..

Şöyle gerçek bir kahve içmeyeli ne kadar oldu inanın hatırlamıyorum evet bende insanım benimde halledemediğim şeyler var ama hallettiklerim için kendimle gurur duyuyorum ve kendime sahilde kahve ısmarlıyorum çünkü çoktan hakkettim bile. İyiki varım o zaman 🤭🙋🏻‍♀️💁🏻‍♀️

Kimseye yaranamıyoruz bu hayatta o yüzden hep burnumuzun dikine yapacak bi şey yok bu arada şunu da belirtmek isterim hani vicdanımı kaybetmek istemiyorum diyordum ya hep ben onu baya kaybetmişim bugün farkına vardım içimdeki karanlık fazlasıyla ele geçirmiş beni bu gün dank etti şimdi ne farkım kaldı ki insan olmayanlardan bugün buna üzülüceğim..

Bir odanın içinde kendine her şey kendine ev kendine yuva olmaya çalışmayı ben şimdi size nasıl izah edeyim..

Neredeyim nereye gidiyorum.Dibin dibi olabiliceğini ya da dipsiz bir kuyu olduğunu ispatlamaya mı çalışıyorum kendime.Neden hep aşağıya kayıyor da hayatım hiç yukarıya doğru gitmiyor ya da gitmesin en azından dursun ama oda olmuyor. Sürekli dibe çekilip duruyorum sanki karanlığın görmediğim tonu kalmış gibi bi de.. Ruhumun ne kadarı kaldı ne kadarı gitti içimden bilemem lakin kalan kısmı pek yaşamaya heveslenecek kadar yeterli değil maalesef bi de tabiki bahtsızlığımda ölümle burun buruna gelmem için adeta itekliyor beni.. Ölü bir kadından derdim lakin bu kadın öleli çok oldu zaten. O yüzden cesedi bile çürümüş bir kadının satırlarından..