Üzerine düşünülmüş şeyler beni mutlu eder. Çok büyük şeyler olmasına gerek yok, küçücük bile olsa değerli hissettirir. Laf arasında geçirdiğim herhangi bir şey, şefkatli bir davranış ya da sen seversin diye yaptım denilmesi.

Kötü seçimler iyi insanlara da bedeller ödetebilir.

Size yaşatılanların bile isteye yaşatıldığını kabullenince dünya önce ağırlaşıyor sonra hafifliyor.

yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.

“her şeyi unuturken tek şeyin sürekli kapını çalışıymış. ne var ne istiyosun diyemeyişinmiş. bütün dünya bana güldü ben kalktım sana geldimmiş.”

“Tüm hatalar senin yanında yapıldı ve bitti çünkü sen herkes hata yapsın diye beklersin, gözlerini devirmek için fırsat kollarsın. Çünkü insan senin yanında asla kendi olamaz, hiç rahat vermezsin. Artık nefes alabiliyorum burada nefes almak harikaymış. Vücudumdaki yaralar kapandı, iyileşmek harikaymış.Benden aldıkların sende kalsın, benim artık onlara ihtiyacim yok, daha güzellerine vardım.”

“Bebe şampuanıyla yıkanıyorum ama gözlerimi açamıyorum. Yanacak diye bu kadar mı korkuyorum? Hayır, alışkanlıklarımdan vazgeçemiyorum sadece. Biri bana dedi ki ‘Çok az şeye çok fazla bağlanıyorsun, bağımlılıklarını ne kadar çoğaltırsan o kadar azalacaklar.’ Haklı buldum.”