her şey ben yaşarken oldu bunu bilsin insanlar

İçimde inanılmaz derecede beni rahatsız eden çıkışını bulamadığım pişmanlıkların geçmişin yükünün getirdiği geçmediği, derin bir yangın var. Hatası bana ait ve sadece benim yükümlü olduğum bir mecburiyet, pişmanlık ve yükümlülük var. Sevdiğim bir şeyin kırılması dökülmesi etrafı ıslatması ve kendimi ateşe vermem, trajik bir tiyatro sahnesinden çıkma bir pişmanlık üzüntü ve ironi. Mutluluğun mideye uyguladığı ne var tam emin değilim ama mutsuzluğun mideme uyguladığı baskı ağırlık ve boşalma isteği; ruhumu boşaltmak isteyecek kadar üzgünüm fakat sevdiğim her şey için mücadele etmek isteyecek kadar da inançlı. Sorumluluğunu alıyorum dünyadaki mutsuzluğun temel taşını ben oluşturdum ve dünyanı buna sürekledim üzgünüm dünyam sadece tekrardan barışacağımıza inanarak çabalayacağım mavilerimiz, kızıl ormanlarımız ve renkli ellerimiz tekrardan kavuşacak. Seni seviyorum.