Bir yere ait olamama hissiyatı toplumun en küçük yapı birimini derinden etkiler . Bu ilerleyen zamanlarda kimlik sorgulamasına evrildiğinden çaresizliğin getirdiği otonom susmaya yol açar. Bilinçsel olarak susturulmaya mensub olmaya itilmiştir. Empatiden yoksun nesiller yetişiyor, yoksullaşıyor ziyadesiyle yolsuzlaşıyoruz...

Serçe parmaklarına yara bantları takardın, çocukluğunun ve babanın gidişinin açtığı kabuk bağlamaya yüz tutmuş lakin hâlâ içten içe kanayan kanadıkça yüreğine akan yaraları gizlemek için… Kimseler görmesin diye köşe bucak sakladığın o yaralar yine en çok seni kanatıyordu. Bu yüzden kalbinde günbegün büyüyen tek şey kocaman bir boşluktu. Hiç düşünmeden beni ittiğin o boşluk. Senden sonra içimde konuşan her sesi o boşluğa fırlattım . İnsanlara anlatamadım seni ; çünkü seni anlatmak yine en çok kendimi açık etmekti. Seni anlatacak kimsem yoktu . Anlatsamda anlayacak kimse. El mahkum seninde o boşlukları benimle kapatmaya niyetin yoktu zaten . Çünkü insan bazen iyileşmek yerine alıştığı acıya tutunup savrulmayı seçiyor.

Geriye sarıyorum şimdi senin olduğun kısımlara; ayağım takılıyor, düşüyorum. Anılar birer birer üşüşüyor. Takılı kaldım sana; içimde tarifsiz bir yerin var benim, mabedim olan. Döner dolaşır, sende soluklanırım. Yaşanmışlıklar değil de, sen kahrı ilham veriyor daha çok. Göz ucuyla bakıp tebessüm ettiğim yerler, için için hüzünlendiğim yerler. Acıya, hüzne neden tutunur insanoğlu? Elinden kayıp gidenin son kalan parçaları diye mi? Biliyor musun, yaşattığın onca şeyden sonra bana kalan viranenin üzerine inşa ediyorum mutluluklarımı…

Ben ise olamadıklarımın altını çizerek yaşıyorum. Her altını çizdiğimde altında ezilerek daha çok... Büyük başarılarım olmadı ki, başarmışlığın verdiği boşvermişliğin tadını çıkarayım. Kimselere benzeme isteğim olmadı hiçbir zaman; daha kendime yetişemedim. Benliğimin zaferlerini kutlayamadım hâlâ. Çünkü içimdeki çocuğa seslenmekten alıkoyamıyorum kendimi...