Sempiternal

verscholen in verrimpeld vernis zal het zilver de stralen omarmen Het licht dat zal mijn ogen niet meer bereiken en schijnen Dat zal ik niet meer golvend door de witte wallen kronkelt uw kasteel mijn hart te binnen waar het storten nabij is Misschien was de steen toch eerder mooi dan stevig Twaalf zonden, twaalf zonden hebt gij begaan en vormen voor mij ongeveer permanent uw bestaan Gij wentelt u in wandaden en weemoed zodat de echte wanorde wet lijkt maar gij zijt geen richtlijn Gij zijt de maatregel die mij definieert

Eenzame nachten zijn het langst voor verliefde slapers

Zo optreden op de radio blijft een vervelend aantal zenuwen opleveren. 

Ik lig langs uw schim die zich als een herinnering naar morgen in mijn muren heeft gekerfd Ik grijp naar uw armen zodat vingertoppen het missende rood beschilderen kunnen Maar Ik val telkens stenen minder Tot dat gij mij weer een nieuw huis geeft

St. Vincent was goede boel. 

Gij plant bloemen in mijn huid, telkens wanneer gij met uw tinteling  mijn geluk bewatert om te groeien tot kleuren  zoals de vreugde die gij door mij laat beven Als het mooiste palet dat mij ontkiemt tot de felste bloem die ik naar mijn licht wijs. 

't Is allemaal niet wat ge denkt. Het is gewoon mijn mentaal kompas dat niet meer naar zijn echte noorden wijst. Schuld van de straling die gij door mij heen laat beven. 't Zijn domme pasjes terwijl ik denk dat het de juiste zijn. Maar ze wijzen me enkel de weg naar de modder. Ik wandel zo voorbij het warme zeezand dat mij doet tintelen, omdat ik bang ben. Bang om het allemaal weg te trappen met mijn koude voeten.  Ge doet nog zo uw best ze warm te houden. 

Waarom leek studeren ook alweer zo'n goed idee?