Let's Face It

Na de digitale en sociale media revolutie in de marketing kan de volgende revolutie wel eens veel dieper inhakken op het businessmodel van veel ondernemingen.  En in tegenstelling tot de sociale media revolutie kan deze het economische hart van ondernemingen treffen.

Amazon heeft met zijn drones al een voorbode laten zien van het model dat nu onder druk zal komen te staan, maar ook Uber en anderen doelen in de zelfde richting.  Het volgende model dat in vraag gesteld zal worden is namelijk het distributiemodel.

Customer (first) service

Meer en meer moderne ondernemingen beseffen dat, deels door hun ervaringen op sociale media, de consument hun belangrijkste driver zijn.  Daardoor gaan zij zich steeds meer richten op vragen en wensen van klanten.

Het gevolg in de distributie wordt daardoor al snel duidelijk.  Coolblue stuurt een heel duidelijk signaal naar concurrenten wanneer zij same-day-delivery en zondag-levering opnemen in hun mogelijkheden.

Het zal dus niet lang meer duren voor e-commerce websites 24/7 bereikbaar zijn.  De consument is dan ook bereid te betalen voor een service die hij/zij nergens anders terugvindt.

België is 1 van de weinige landen waar (mede door de sterkte van de vakbonden) winkels nauwelijks 's zondags of na 6u geopend zijn.  Maar nieuwe spelers op de markt zoals Coolblue, Zalando en Bol.com wegen op de huidige marges.

Flagship Stores

Een andere trend die je reeds ziet in enkele grootsteden als Londen is het bannen van zwaar verkeer in de binnenstad.  Daardoor wordt het voor winkels duur om hun voorraad in de winkels aan te vullen.

Een paar merken komen nu reeds met flagship stores op hippe locaties in de stad.  Al dan niet heb je daar de mogelijkheid om producten te proberen en te kopen.  Maar reeds nu worden er experimenten uitgevoerd waarbij je de producten niet ter plaatse meekrijgt, maar dat deze thuis afgeleverd worden.  Een e-shop met een fysieke testlocatie met andere woorden.

Op deze manier vermijd je zwaar verkeer in de binnenstad en kunnen mensen rustig gaan winkelen zonder met tientallen zakken te moeten rondleuren, wat de horeca ook ten goed komt.

Distributie hubs

Om dit te kunnen organiseren heb je gecentraliseerde distributie hubs nodig die al deze goederen snel kunnen verwerken en leveren.  Dit kan elk merk voor zichzelf doen, maar er kunnen ook joint ventures ontstaan van verschillende merken.  De automatisatie-kost zal namelijk een grote investering zijn die zich pas op langere termijn terugbetaald.

Ook de effectieve distributie is natuurlijk beter wanneer 1 bestelwagen verschillende pakketjes kan meenemen.

Een knelpuntberoep voor de toekomst zal dan ook orderpicker worden.

Food

Voeding zal het moeilijkst in een dergelijk model te pushen zijn, maar het spreekt voor zich dat ook op het vlak van voeding er nog veel stappen mogelijk zijn.  Huidige e-commerce modellen werken niet omwille van een hele reeks redenen, kunst is voor elk van deze problemen een oplossing te vinden.

Opportuniteiten

In België lijken initiatieven als Caddyhome (Delhaize) en Collishop (Colruyt) niet echt voet aan grond te krijgen.  Maar ook initiatieven als Drive (Carrefour), Collect&Go (Colruyt) waarbij je je gekozen producten aan de winkel gaat ophalen zijn nog steeds niet ingeburgerd.

e-Commerce in België

e-Commerce geraakt eindelijk stilaan ingeburgerd en Coolblue en Zalando halen dan ook mooie cijfers.  Maar het heeft lang mogen duren en nog steeds staat deze markt in zijn kinderschoenen.  Hiervoor zijn verschillende redenen te bedenken; dure internetverbinding, late marktpenetratie van high-speed internet, nabijheid van steden en winkels, ...

Maar hoewel de meeste markten zich toch op het e-commerce gebeuren durven bewegen schijnen bepaalde sectoren het hier ofwel van weg te blijven (automotive) of gewoon geen ingang te vinden (supermarkten/food).

Bourgondische Belg

Mee aan de oorsprong voor deze moeilijkheden ligt de Bourgondische ingesteldheid van de Belg.  Een Belg wil van nature zelf zijn producten uitkiezen, hij wil het mooiste stuk vlees en de gaafste appel kunnen kiezen. 

Een Belg gaat ook graag slechts 1/2 keer per week naar de supermarkt.  Dus ook de houdbaarheidsdatum van veel producten is een doorslaggevende factor bij de aankoop.

2 dingen die moeilijk te verenigen zijn met online aankoop van voeding.  Want wanneer deze keuze door het winkelpersoneel dient te worden gemaakt wordt de Belg nerveus.

Leveringsopties

Een ander pijnpunt is de levering van de bestellingen.  Een paar schoenen van Zalando kan je gemakkelijk op je werk laten leveren, maar veel verse producten moeten snel in de koelkast kunnen gestopt worden.

Dus moet de levering gebeuren wanneer de klant thuis is.  En daar wringt vaak het schoentje. Want dat wil dan ook zeggen dat leveringen buiten de standaard kantooruren zullen moeten gebeuren, met hoge personeelskosten voor de supermarktketens tot gevolg.

Daarom ook dat de huidige opties vaak duurder uitdraaien dan aankoop in de winkel zelf (tenzij je boven een minimum-bedrag bestelt).  En een online shopper is gewoon om minder te betalen voor zijn producten wanneer hij deze online bestelt.

Gebrek aan stimulans

Shoppers worden ook nauwelijks of zelfs niet gestimuleerd om online hun voedings-aankopen te doen.  De webshops zijn vaak niet overzichtelijk of onaantrekkelijk.

Meer communicatie over de mogelijkheden om online te shoppen is dan ook de eerste stap om klanten te overtuigen.

Opportuniteiten

Ondanks de huidige situatie zijn er enorm veel opportuniteiten op het vlak van online shoppen van voedsel.  Veel mensen maken nu al hun winkellijstje op hun smartphone en iedereen heeft altijd te weinig tijd.  De volgende stap is dat de producten 's avonds geleverd worden op het moment dat de klant thuiskomt.

Maar daarvoor wordt er wel een serieuze inspanning van de ketens verwacht.  Want willen zij in dit opzet kunnen slagen, moeten zij op elk moment perfecte kwaliteit kunnen leveren.  Houdbaarheidsdatum in de webshop vermelden, overzichtelijke keuzemogelijkheden, en vooral op de klant afgestemde leveringsmethodes.

De prijs moet niet goedkoper worden dan in de supermarkt, maar vanaf €40 moet wel een gratis levering gegarandeerd kunnen worden.  Als aan deze voorwaarden voldaan kan worden is food een potentieel winstgevende e-commerce markt.

Extraatjes

Bijna dagelijks worden er prachtige nieuwe ideeën gelanceerd bij Google.  Velen belanden in de vuilbak maar regelmatig worden deze ideeën ook tot uitvoering gebracht.

Daaruit komen dan prachtige initiatieven als Google Translate, Google Docs, Android, ...  En hoewel de kwaliteit van hun tools vaak zeer hoog is schijnt Google er toch niet in te slagen om top-of-mind te worden. Google+ blijft maar spartelen om marktaandeel te genereren en vele andere initiatieven sterven een stille dood (vb. Google Buzz, Google Wave, Google TV, ...).

En zelf op plaatsen waar Google wel een serieus marktaandeel heeft verworven wordt de link vaak niet genoeg gelegd.  Zo is Android marktleider op het vlak van mobiele OS-systemen, maar wanneer je aan de doorsnee gebruiker vraagt wat voor telefoon hij heeft zal hij steevast antwoorden "Een Samsung" of "Een HTC".  Gebruikers kopen hun telefoon immers niet omwille van het besturingssysteem maar omdat zij vertrouwd zijn met het merk van de hardware (en de prijs).  Daardoor is Android vooral gekend in het developers-wereldje, maar de doorsnee eindconsument 'couldn't care less'.  De consument kent en gebruikt dan ook maar een fractie van de mogelijkheden die Android biedt.

En bij de concurrenten van Android wordt dit heel anders gespeeld.  Mensen kopen een Windows Phone of een Apple Phone.  Hoewel het bij Apple een combinatie is van hard- en software, speelt de software hier ook een grote rol bij.

Early Adopters

Er zijn twee problemen die ik bij Google zie.  Veel van de leuke initiatieven blijven in een ontwikkelingsfase zitten en worden nooit echt gelanceerd.  Ze worden vaak wel vrijgegeven aan het publiek nog voor het product helemaal afgewerkt is (Google Web Designer, Google Glass).  Deze strategie zorgt ervoor dat de gebruikers mee feedback geven op het product.  Maar het zorgt er ook voor dat 'Early Adopters' het vaak moeilijk hebben om mee te gaan in al deze kleine initiatieven die vaak tot geen resultaat leiden.  Er zijn namelijk elke dag wel nieuwe initiatieven die de kop op duiken (vb. Vine) die soms niet eens doorbreken.

Daar waar bij merken als Apple en Microsoft wel een echte productlaunch gedaan wordt met een (voor hen) afgewerkt product.

Marketing

Het tweede probleem is een gebrek aan marketing.  Door het ontbreken van een duidelijke productlaunch kan er ook niet voldoende buzz gecreëerd worden rond een nieuw product en blijft het vaak beperkt tot de 'in-crowd'.

Met een goede launch waarbij er duidelijk gespeeld werd op de voordelen van Google+ hadden zij wellicht een veel groter marktaandeel gerealiseerd in het begin.  Maar doordat het product enerzijds niet vernieuwend genoeg is en er anderzijds nauwelijks marketing rond gevoerd werd is het nu een speelterrein voor marketeers.  We zien wel een groeiende interesse bij jongeren die opgegroeid zijn met Android op hun smartphone, maar deze opgang is maar zeer traag.

Google zou beter strategisch enkele initiatieven die vernieuwend zijn en voldoende marketwaarde hebben, voorzien van een goede marketingstrategie.  Bij de launch van Google Glass zagen we wel een groots opgezet event waarbij de wereldpers werd uitgenodigd.  Maar wat blijkt, het product is niet klaar.  Daardoor geef je concurrenten een blik in de interne keuken en als die snel kunnen schakelen wordt Google Glass misschien niet eens een succes.

Toekomst

Voor veel marketingmanagers is een Facebook-wedstrijd de beste manier om het aantal fans of likes op hun Facebook-pagina op te krikken.  Om zich daarna op de borst te kunnen slaan en te zeggen "kijk we hebben 5.000 nieuwe fans door 1 wedstrijd".  En hoe spectaculairder (lees duurder) de prijs hoe meer succes.

Maar heeft deze manier van fans 'kopen' wel enige zin?

Als het aan mij ligt mag elke marketingmanager die zo hier fier op is meteen zijne C4 krijgen.  Facebook is het ideale medium om echte fans, trouwe fans (lees consumenten) te belonen.  Zij geven openlijk toe dat zij achter het merk staan en zijn vaak bereid hier zeer ver in te gaan.  Wie nu met de prijs gaat lopen is vaak een onbekende voor het merk wiens loyaliteit ten zeerste in vraag gesteld kan worden.

Slechte voorbeelden

Slechte voorbeelden zijn er spijtig genoeg teveel.  Volvo die 'zomaar' een auto en filmtickets weggeeft in het kader van Twilight (Twilight-fans zijn niet hun doelpubliek), Junkers die 'zomaar' een luxe-hut weggeeft op Werchter (alsof die jongeren ineens een boiler van Junkers gaan installeren), Australian IceCream die zomaar een reis naar Australië weggeeft (geen return van fans nodig), ...  Deze lijst is eindeloos.

Vaak gaan die wedstrijden dan wel samen met flink wat exposure en moeten de zogenaamde fans wel likes verzamelen of zo, maar echte loyaliteit creëer je hier niet mee.

Ik neem het voorbeeld van Australian IceCream om een verbeterde wedstrijd te bedenken die een dergelijke prijs wél verantwoorden.  De eenvoudigste: nieuwe smaak bedenken, limited edition packaging ontwerpen, meest spectaculaire foto met een potje ijs, ...  En om de waarde van de prijs achteraf nog meer te laten renderen moet de winnaar in Australië op zoek naar het lekkerste ijs, met blog- en fotoverslag.

Ikzelf won als blogger met HelloBank een VIP-ticket voor Tomorrowland.  Een zeer leuke prijs waar ik hen heel dankbaar voor ben.  In ruil heb ik wat getweet over het event met een vermelding van hun hashtag.  Maar ben ik nu klant geworden?  Ben ik een echte fan geworden? Neen!  En toch hadden zij mij fan kunnen maken.  Ipv een VIP-ticket hadden zij mij een fotocamera en een backstage-pass moeten toestoppen en me moeten vragen van een volledig verslag te maken.  Ik zou op zoek gegaan zijn naar de verborgen schatten achter de schermen, ik zou leuke foto's gemaakt hebben, ik zou een andere beleving hebben gehad dankzij HelloBank.  En hoewel er van mij dan meer verwacht werd, zou ik mij hier volledig in gegeven hebben.  HelloBank zou op die manier een beestig verslagje hebben en een nieuwe fan, misschien wel klant.

Geen wedstrijden meer ?

Moeten we dan meteen maar stoppen met alle wedstrijden op Facebook? Neen zeker niet!

Maar de toon van veel wedstrijden moet wel veranderen.  Er zijn prachtige voorbeelden van wedstrijden waarbij de fans betrokken worden en naar waarde geschat worden.  Er zijn voorbeelden van co-creatie: M&M's die op zoek gaat naar een nieuwe kleur, Lays die op zoek gaat naar een nieuwe smaak, ... Maar er zijn ook gewoon ludieke acties: Coca-Cola die jouw naam op een blikje zet, Ben&Jerry's die zijn fans beloont met een gratis ijsje,...  Hier gaat het niet om dure prijzen, maar om interactie met de fans.

Ook kan je de fans aanzetten om zelf veel input te geven als het om een iets duurdere prijs gaat.  Zo mochten bloggers een week lang met een nieuwe Volvo rondrijden in ruil voor een verslagje.

Op deze manier worden ook niet-fans aangetrokken, maar dit zijn wel mensen die geïnteresseerd zijn in het product en niet alleen in de prijs.

Doe het voor de fans

Wanneer je wedstrijden richt op de fans, komt er sowieso ook een ander publiek mee, maar dat publiek is wel meteen het doelpubliek.

De toon van je berichtgeving mag meteen ook heel anders zijn naar je fans toe.  Je mag ook return verwachten van je fans.  De waarde van de prijs wordt op deze manier niet gekoppelde aan het aantal fans, maar aan de intensiteit van de interactie met de fans.  En op deze manier zie je ook een echte Return-On-Investment, geen artificiële.

(Lees hier ook Deel 1 en Deel 2) Eigenlijk weten merken en overheidsdiensten vaak veel meer van jou dan je zelf doorhebt.  En als dit onder onze neus geschoven wordt vinden we dit allemaal frappant en schandalig.  Maar langs de andere kant doen we hier allemaal vrijwillig aan mee en vaak met een zeer valabele reden.

Opgeven van privacy

Hoewel we er niet bij stilstaan geven we beetje bij beetje meer van onszelf bloot zonder het te beseffen.  We delen ons hele leven via Facebook en Twitter met vrienden, maar steeds vaker ook met merken. Wedstrijden waarbij gevraagd wordt om je Facebook te linken, inschrijvingen waarbij extra gegevens gevraagd worden, ...

Maar ook inter-persoonlijk gebeurd dit veel vaker, kijk maar naar het succes van sexting en webcam-seks bij jongeren. En zolang hier geen misbruik van gemaakt wordt vinden we dit totaal niet erg. Vaak krijgen is de return-on-investment het wel waard.

Targetted Marketing

Veel merken zijn specifiek op zoek naar jouw persoonsgegevens, maar ook naar jouw privé-gegevens om aan targetted marketing te kunnen doen. Stel je voor dat de reclame die jij op TV te zien krijgt enkel is voor producten die jou ECHT zouden interesseren, zou je dan nog wegzappen?  Reclame die naar jouw persoon wordt gericht ga je ook veel sneller openen/bekijken.

Uiteraard krijg je hier ook misbruik in. Zo krijg ik elke maand een paar keer een witte omslag met mijn naam op, wat dan achteraf van Cofidis of een ander merk dat mij totaal niet interesseert blijkt te zijn.

Maar mensen staan welk open voor marketing die persoonlijk gebeurd. Als het hen interesseert dan willen zij hiervoor vaak een deel van hun privacy opgeven. Zie ook de verschillende wedstrijden op Facebook waarin persoonlijke foto's gestuurd moeten worden om een prijs te kunnen winnen.

De toekomst van privacy

Ik denk persoonlijk dat mensen meer en meer delen van hun privacy gaan opgeven, maar er langs de andere kant wel voorzichtiger in gaan zijn. Je ziet nu al bij de jongeren dat zij beseffen dat het taggen van de verkeerde foto's tot ernstige gevolgen kan leiden.

Uiteraard gaat maatschappelijk onaanvaardbaar gedrag nog steeds een heikele kwestie zijn.  En zal die vader die zijn kind een ouderlijke tik uitdeelde veel beter oppassen.

Maar je gaat ook een veel betere beleving krijgen wanneer je in de iets verdere toekomst een winkel binnenstapt, televisie kijkt, ...

(Lees ook Deel 1) Sociale Media

Het portretrecht komt eigenlijk pas echt naar boven op het moment van publicatie van bezwarende of genante foto's, dan is het plots schending van de privacy.  En tot voor de komst van sociale media was publicatie relatief beperkt tot kranten, tijdschriften, ... Daarenboven genoten journalisten van meer rechten zoals "vrijheid van meningsuiting" en "persvrijheid".  Maar op sociale media gelden deze regels niet en wordt het zoeken naar een heel ander evenwicht.  Want nu kan iedereen een foto posten van Bill Gates die gespot wordt met een MacBook.

Op die manier kan er heel snel veel schade toegebracht worden aan mensen en merken.  Herinner u de Facebook-groep "Antwerpse Hoeren", waarin willekeurige meisjes afgeschilderd werden als sletten. En het wordt helemaal moeilijk wanneer er materiaal verspreid wordt vanuit een anonieme bron.

De Lijn

In een online discussie vorige week kwam naar boven dat er op de Facebook-pagina van De Lijn af en toe foto's verschenen van chauffeurs in een compromitterende situatie.  Chauffeurs die aan't bellen waren, chauffeurs die lagen te slapen aan hun halte, ... Terecht zit De Lijn zeer verveeld met deze situatie.  Want uiteindelijk willen zij de veiligheid in het verkeer voorop stellen, maar langs de andere kant wordt hun merk en de chauffeur zo wel schade toegebracht. Moeten zij vechten voor hun merk of hun chauffeurs of moeten zij vechten voor hun klanten?

In snelheid gepakt

Nadeel van Sociale Media (maar ook voordeel in vele situaties) is dat het allemaal zeer snel zeer fout kan lopen. De verspreiding van informatie is nog nooit zo snel geweest en een kleine tweet kan een uur later wereldnieuws zijn.

Dus ook merken worden van op snelheid gepakt door de sociale media. Vorig jaar heb ik naar aanleiding van een actie door HealthCity een stortvloed van reacties en artikels teweeggebracht.  HealthCity was hier gewoon niet klaar voor en stond met zijn rug tegen de muur.  En dit kan ook gebeuren met personen.  Eén foute foto kan er voor zorgen dat iemands reputatie binnen enkele uren volledig afgebroken is.

Big Brother

Langs de andere kant... hoeveel je ook je privacy beschermt, eigenlijk haalt het klaarblijkelijk niks uit.  Zo merken we zelfs tot vandaag dat de NSA toch al je stappen nagaat.  De vrees van Big Brother is waarheid en hoewel iedereen het al wist, is het nu ook naar buiten gebracht.

Maar ook hier komen we terug op de vraag ; hoe erg vinden we dit? Tenzij dat we ons overgeven aan grensoverschrijdend gedrag vinden wel blijkbaar het opgeven van privacy toch niet zo'n ramp. Vaak geven we heel bewust een deel van onze privacy op.

Een online discussie vorige week zette me aan het denken.  Wat verstaan we juist onder privacy?  En wanneer zijn mensen wel/niet bereid hun privacy op te geven?

Portretrecht in België

In België heb je te maken met portretrecht waardoor je in principe geen individuen mag fotograferen/filmen zonder diens uitdrukkelijke toestemming.  En bestaat ook zoiets als een impliciete toestemming, dat is wanneer die persoon tijdens zijn/haar activiteiten poseert (vb. model/artiest/...).  Wanneer dit niet het geval is spreken we van schending van de privacy.

Dit geeft als gevolg dat in België flitscamera's ook steeds de achterkant van de wagen registreren en niet de chauffeur.

Maar om het nog even ingewikkeld te maken, geldt dat wanneer een persoon niet het hoofdonderwerp is van de foto, hij of zij geen portretrecht geniet.  Dus wanneer een toevallige passant toch in een situatie gefotografeerd wordt waarin hij/zij niet gezien wenst te worden, is het voor hem/haar veel moeilijker om hier tegen op te treden.

Maatschappelijk aanvaard gedrag

Tot hier de theorie, want in de praktijk zitten mensen er niet zoveel mee in wanneer zij gefotografeerd worden in een situatie waarin zij in een positief daglicht naar voor komen.  Een vader die met zijn kinderen in de speeltuin speelt, een koppel dat verliefd hand in hand over het strand loopt, een jongere die een oudje de straat over helpt, ...  Allemaal situaties waarin het hoofdpersonage in een positieve context geportretteerd wordt.  Zij zullen hiertegen dan ook geen bezwaar aantekenen.

Plaatsen we die zelfde personen in een iets andere situatie, dan krijgen we plots een heel andere reactie.  Stel dat die vader één van zijn kinderen een ouderlijke tik uitdeelt, stel dat dat koppel verliefd buitenstapt uit een parenclub, stel dat die jongere niet goed uitkeek en het oudje toevallig omver liep, ... Dan krijg je opeens situaties waarbij heel snel gegrepen wordt naar schending van de privacy.  Hier spreken we niet eens over situaties waarin iets onaanvaardbaar gebeurd, maar de context ontbreekt.

Wanneer het echt gaat over misdaad, criminaliteit, inbreuk op de eerbaarheid, ... wordt dit al helemaal gezien als schending van de privacy.  Dus wanneer maatschappelijk deviant gedrag vertoont wordt, wanneer zeden geschonden worden, wanneer compromitterende situaties gelden, ... dan zijn mensen plots zeer terughoudend.

Dunne lijn

De vraag is of we de privacy nog wel willen beschermen van mensen die zich in de laatste groep begeven?  Willen we nog wel dat criminelen zich kunnen beroepen op portretrecht?

Het risico is dat wanneer we dit niet doen, we verglijden in een maatschappij waarin klikken aanvaard wordt.  En is dan de volgende stap er eentje zoals in Amerika, waar pedofielen op een website terug te vinden zijn met naam, foto en woonplaats?

Maar anderzijds wensen we wel te leven in een maatschappij waar iedereen zich gedraagt.  

Willen we een buschauffeur die tijdens het rijden telefoneert?  Het niet registreren op beeld geeft je geen bewijslast.  Het registreren op foto kan anderzijds een vertekend beeld geven.  Wat als hij stilstaat?

Tweeverdieners hebben steeds te weinig tijd.  Werken, kinderen, huishouden, vrienden, hobbies, talloze virtuele vrienden die brullen om aandacht, tv, quality time met de partner, ...

Daardoor is tijd een waardevol gegeven geworden.  Niemand verspilt met name graag tijd aan iets wat hij/zij nutteloos vindt.  En daar zit dan voor adverteerders misschien ook wel een leuke opportuniteit.  Want wat als je tijd kon kopen of krijgen?

TV-reclames worden doorgespoeld en banners worden niet aangeklikt.  Maar wat als het bekijken van reclame zich nu eens zou vertalen in tijd die je kan opsparen om te gebruiken?  Stel dat je een reclameblok op tv of website helemaal uitkijkt en je als dit vaak genoeg doet krijg je als beloning een code om een gratis film te downloaden.

Een soort ruilhandel in tijd.  Als een adverteerder mijn tijd wil om iets te bekijken, krijg ik als return-on-investment quality time terug.

Maar ook merkbetrokkenheid kan zich vertalen in tijd.  Als jij je als consument gedraagt als een ambassadeur krijg je in ruil ook een inspanning terug van de adverteerder.  Een positieve tweet, een leuk blogbericht, ... kan zich op die manier vertalen in door een betrokkenheid van het merk in zijn ambassadeurs.

Op deze manier worden ook merken die zich niet inspannen voor hun klanten ook afgestraft, want waarom zou je voor merk X supporteren als zij geen meerwaarde voor jou betekenen, terwijl merk Y dit juist wel doet.  Je gaat toch ook niet gratis werken voor jouw baas...

Ruilhandel in marketing is geen nieuw gegeven, maar met het veranderende medialandschap vraagt dit wel een nieuwe kijk.  Maar uitdagingen maken het net boeiend.