drnkndrugs

A więc ile trwał mój nawrót motywacji? 2 dni? Ekstra XD

Ponownie pogrążyłam się w depresji i wstawałam z łóżka tylko do pracy. Równocześnie zbliżały się terminy kolejnych egzaminów i zaliczeń, a ja coraz bardziej popadałam w czarną rozpacz. Wróciły mi lęki, i to takie poważne.

Tydzień temu poszłam do ginekologa, bo okres spóźniał mi się już prawie miesiąc, a test wyszedł negatywny. Dowiedziałam się u niego, że mam dużą torbiel na jajniku i stąd brak miesiączki. Dostałam hormony na pobudzenie macicy do pracy, możliwe, że zadziałają również na zmniejszenie torbieli – mam nadzieję, bo inaczej będzie trzeba ją wyciąć.

Przez pierwsze dwa dni brania hormonów nic nie czułam, ale potem zaczęła się jazda bez trzymanki – stan podgorączkowy, okropne nudności, biegunki, osłabienie i straszne, straszne przygnębienie. Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam tak przeraźliwie smutna.

Po kilku dniach tych objawów zadzwoniłam do gina z pytaniem, czy tak powinno być XD a on że absolutnie nie i skoro tak reaguję na lek, to mam go nie brać. Spytałam w takim razie, co z tą torbielą, czy są jakieś inne tabletki na to? A on, że jedynie antykoncepcyjne. Tych brać nie chcę ze względu na niekończącą się listę skutków ubocznych, natomiast przemyślałam sprawę i stwierdziłam, że przemęczę się z tymi objawami, żeby dokończyć kurację tym lekiem z nadzieją, że torbiel się zmniejszy (zwłaszcza, że dostałam w końcu miesiączkę). Nie powiem, że jednym z głównych czynników stojących za tą decyzją był fakt, że przez stan podgorączkowy i mdłości nie miałam praktycznie apetytu – a nawet zjechałam 2 kg.

Teraz mdłości minęły, ale stan podgorączkowy nadal się utrzymuje, więc nadal mało jem. Jutro się zważę i napiszę, ile udało mi się zrzucić. Oczywiście jak zwykle w życiu, udało mi się prześlizgnąć xd trochę na cheatach, ale schudłam.

Upały są straszne, ale dzięki mojej podwyższonej temperaturze ciała nie odczuwam ich aż tak mocno, jak powinnam. Kolejny goal

Od dwóch dni natomiast odczuwam ogromny spokój, szczęście i ulgę. A to wszystko dlatego, że postanowiłam rzucić studia. Tzn. nie do końca, po prostu nie chcę kończyć magisterki na tym kierunku, na którym jestem teraz. Ci, co są tutaj ze mną dłużej pewnie pamiętają, że bardzo się w zeszłym roku starałam, cieszyłam ze studiów i odczuwałam ogromną satysfakcję ze studiowania. Co się więc stało? Studia magisterskie okazały się kompletnie inne, niż licencjackie. Tzn. zupełnie nie spełniły moich oczekiwań. Materiał to głównie to samo, co na licencjacie, tylko trochę rozszerzony, nudne, powtarzające się zajęcia, nowi ludzie, którzy sprawili, ze przestałam się tam czuć “jak u siebie”. Już po miesiącu czułam, ze mi się nie podoba, po kilku zaczęłam napominać rodzicom, ze “aa może zrobię magisterkę na innym kierunku”, ale bardzo się burzyli, gdy o tym wspominałam, namawiali, ze mam się przemęczyć, skoro tak mało mi zostało. Zresztą wszyscy mi to wokół mówili.

No ale te zaległości zaczęły mi narastać, w końcu przestałam praktycznie chodzić na zajęcia, odczuwałam totalny brak motywacji połączony z ciągłym stresem związanym z tym, ile muszę nadrobić. Nawet gdy chciałam zrobić coś dla siebie, to z tyłu głowy miałam myśl, ze powinnam robić coś na studia, dopadał mnie paraliż i ostatecznie nie robiłam nic. Do tego byłam przygnębiona, ze z piątkowej studentki stałam się totalnym nieogarem.

Wczoraj rano miałam mieć egzaminy. W piątek wieczorem usiadłam do nauki, zrobiłam notatki, wydrukowałam, zaczęłam czytać i… nagle zadałam sobie pytanie, po chuj ja się tak męczę? XD i zaczęłam przeglądać jakie jeszcze kierunki mogę studiować zaocznie. Po chwili już wiedziałam, ze ta decyzja, która kiełkowała we mnie już od pierwszego razu, gdy wspomniałam rodzicom o porzuceniu polonistyki, właśnie zapadła. Wyjebalam notatki do kosza i zaczęłam śmiać się sama do siebie, poczułam niesamowitą ulgę i euforię, zadzwoniłam do przyjaciółki i zaczęłam opowiadać o za i przeciw, że ja to już pierdolę, że w końcu będę mogła robić co chcę, czytać co chcę, rozwijać nowe zainteresowania, nie będę musiała frustrować się czymś, co mnie i tak nie pociąga!

Lęki odeszły jak za dotknięciem magicznej różdżki. Co prawda weekend spędziłam na pracy (bo tam też miałam trochę zaległości), ale dzisiaj je nadrobiłam, jutro mam wolne, więc zamierzam robić wszystko to, na co mam ochotę, a czego nie pozwalałam sobie zrobić w ostatnim czasie – chociażby ułożenie sukienek w szafie, damn.

Wczoraj około 1500 kcal. Myślałam, że będzie mi łatwiej. Jednak trudno wrócić po takim czasie. Zwłaszcza, gdy jestem zajechana w pracy i współpracowniczka proponuje “zamawiamy coś?”

Wtedy wychodzi moja słabość

Dziś pracowalam z domu, zrobiłam zakupy i na razie wychodzi 300 kcal. Ugotuję obiad i dobiję do 800, kolacji nie będę jadła, jak mnie najdzie, to zjem ewentualnie jabłko.

Dzień wypłaty, więc trochę wpłynęło na konto. Muszę część wypłacić żeby oszczędzać na wyjazdy. Gdy mam kasę na koncie, o wiele łatwiej ją wydaję.

W ostatnich miesiącach byłam na dwóch randkach. Obie nieudane, z facetami trochę starszymi ode mnie. Dzieciaki. Nie wiem, czy to ja jestem tak stara mentalnie, czy oni niedojrzali?

No witam

Jako, że się ulałam (+5 kg), wracam z buta do odchudzania.

Ostatnie ponad pół roku było dla mnie trudne, walczyłam z depresją, którą zapijałam alkoholem i brakiem jakiejkolwiek motywacji. Nie robiłam kompletnie nic oprócz pracy i przeglądania rolek na instagramie. Zawaliłam wiele rzeczy na studiach, mam ogromne zaległości, a to jest ostatni dzwonek, żeby to jakkolwiek nadrobić. Przypominam, że w zeszłym roku akademickim miałam średnią 5.0 – ta świadomość, że teraz jestem tak słabą studentką dodatkowo mnie dobija.

Mam tego dosyć, a jako że nie potrafię ogarniać życia stopniowo (skrajności love) to postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę i wracam do kontroli nad jedzeniem, bo to jedyny aspekt mojego życia, który potrafi być taką osią kontroli nad wszystkim innym.

Dzisiaj pierwszy dzień, więc zobaczę, jak mi to wyjdzie, a potem ustalę sobie jakieś limity, rutynę dnia i inne zasady.

Co się działo u mnie przez ten długi czas, gdy nie postowalam? Będę na bieżąco opisywać, co mi się przypomni :)

Siedzę u rodziców, przeprowadziliśmy się akurat na święta. Mam tu swój pokój i czuję się bardzo bardzo dobrze. Nie chcę wracać do siebie i do pracy. Pierwszy raz od wielu lat tak bardzo podobają mi się święta… nie ma jeżdżenia po rodzinach, a w resztę dni ćpania – bo tak to wyglądało z moim byłym – tutaj śpię do 12, jem pyszne wigilijne dania, wyszywam, oglądam seriale, jeżdżę na siłkę z bratem, gadam z rodzicami i babcią. Odpoczywam psychicznie od bycia samej ze sobą. Oby to mi się utrzymało po powrocie do rzeczywistości…

Czuję się tak dobrze także dlatego, że nie mieszkamy już w miejscowości z mojego dzieciństwa i lat nastoletnich. Tam właśnie wydarzyło się to wszystko, co doprowadziło do moich problemów psychicznych. Czuję się trochę, jakbym znowu zaczęła nowe życie. W tym roku odcięłam się od toksycznego ex i toksycznego środowiska. Może w końcu będzie lepiej :)

Nie wchodzę na wagę, raczej nie jadłam dużo, ale wiadomo jak to jest z tymi wigilijnymi potrawami. Wrócę do siebie, do jedzenia swoich comfort foodów i zważę się po jakimś tygodniu. Nie czuję żebym przytyła, ale lepiej nie ryzykować załamaniem nerwowym. Jestem teraz wrażliwa na wszelkie takie zmiany.

Do byłego napisałam we Wigilię „wesołych świąt”. Odpisał „również”, a w nocy usunął tę wiadomość. Jakby? Co, rozmyślił się i już mi nie życzy wesołych świąt? Nie rozumiem czynów tego człowieka.

Po kolacji wigilijnej miałam coś w rodzaju kaca. Przed bardzo się cieszyłam, byłam podekscytowana przygotowaniami i perspektywą spędzenia czasu z rodziną. Po jedzeniu poczułam się bardzo źle, zaczęłam tęsknić za ex, było mi zwyczajnie smutno. Przeszło mi po jakimś czasie, ale zdziwiłam się taka nagła zmiana nastroju. No cóż, rany są jeszcze świeże.

30 wracam do pracy, w sylwestra idę na domówkę do kumpeli. Czuję, że ten rok będzie dla mnie lepszy. Oby tak właśnie było.

Wiecie co on odjebal? Nakonfidencil moim rodzicom, że “mocno imprezuje”, nadużywam leków i alkoholu.

Ok, to jest po części prawda, ale jak on śmie mówić o tym moim rodzicom? Ze świadomością, że poznałam go gdy miałam 16 lat, on miał wtedy 27 i to on mi pokazał ten świat imprez, alkoholu, narkotyków. Jak on kurwa śmie teraz na mnie napierdalac, samemu nie przyznając się do winy? Wkurwilam się.

Weekend spędziłam u rodziców, było spoko. W niedzielę poszli dość wcześnie spać, ja włączyłam sobie serial w salonie i wypiłam dość sporo wódki. Czystej, bo nie mogłam znaleźć soku. Koło 23 wyszedł tata i spytał, którego drinka pije, bo szafka z której wyciągam alkohol wydaje charakterystyczny dźwięk i on wie, że piję, bo wszystko słyszy. Powiedział też, że rano na pewno policja będzie stać i coś wydmucham, więc mam uważać. Machnęłam ręką i odpowiedziałam, że ma się nie interesować.

Rano odwoziłam brata do szkoły i jechałam do siebie. Wypiłam sporo poprzedniego wieczoru i czułam, że wciąż jestem najebana. Ściągnęłam yanosika na telefon, żeby informował mnie o ewentualnych kontrolach. Nie było żadnej, odstawiłam młodego i dojechałam do domu, choć czułam się strasznie.

Poszłam do żabki i kupiłam sobie dwa piwa. Wypiłam je jeszcze przed 12. Potem poszłam po kolejne i hot doga. Tak spędziłam poniedziałek – chlejąc i jedząc chujowe żarcie.

Dzisiaj sny nie były tak intensywne, więc dobrze, ale budziłam się co chwilę. Też dlatego, że moja współlokatorka się najebała, o 2 odbierała żarcie z maka, a o 6 skądś wróciła – nie słyszałam, jak wychodziła. Wcześniej, koło 22 wołała mnie z korytarza, ale nie odpowiadałam, licząc, że nie wejdzie mi do pokoju. Na szczęście uszanowała chyba, że nie chcę się integrować.

Rano miałam ambitny plan ugotowania obiadu, ale nie wyszło. Znowu wyszłam z łóżka na ostatnią chwilę, wzięłam prysznic, bo miałam zimne poty w nocy. Mam je zresztą codziennie od jakiegoś czasu. Pewnie wynikają one z lęków. Płakałam pod prysznicem. Stwierdziłam, że nie wytrzymam już tej trwającej dwa tygodnie ciszy i napisałam do byłego, żeby się określił, co myśli o tej całej sytuacji i czy już mnie skreślił. Odpisał, że napisze wieczorem, bo teraz ma parę spraw do załatwienia. Koło 16 dostałam wiadomość, że nie wie co mi napisać, że chce załatwić ostatnie formalne sprawy między nami i że zrobi to w przyszłym tygodniu. Odpisałam, że chcę tylko wiedzieć, czy nie chce mieć już ze mną nic wspólnego. A on, że dziwne pytania zadaję i jak coś to mam drogę wolną (XD). Wyjaśniłam, że nie o to chodzi, chcę wiedzieć tylko, jaki jest jego stosunek do mnie. Odpisał, że nie wie o co mi chodzi, że ma neutralny stosunek, tak jak do każdej osoby, której nie zna, oraz że nie będzie się mścić (XD2). Napisałam że ok, chciałam tylko wiedzieć co będzie między nami. Odpisał, że nic, że chce zakończyć to wszystko, że nie powinno w ogóle do tego miejsca to wszystko dojść. Że jest słaby i to jego wina.

Nie odpowiedziałam już, on potem kilka wiadomości usunął, m.in. tę o jego słabości, neutralnym stosunku do mnie i o mszczeniu się. Trudno powiedzieć, jak to interpretować.

Mam w sobie większy spokój teraz, bo się określił. Wiem, że już nic z tego nie będzie, chociaż nie miało prawa tak naprawdę być, ale oboje się łudziliśmy. Codziennie miałam sny, że rozmawiamy, on jest chwilę zły, ale potem znowu jest jak dawniej. Ciekawe, czy dziś mój mózg zapoda mi inną wersję tego snu.

W pracy ok, bardzo męczący dzień, bo nie miałyśmy praktycznie przerw między klientami. Jutro będzie ciut luźniej, a w piątek idę wyrywać ósemki – bardzo się boję, odkładam tę wizytę od dobrych dwóch miesięcy. Pociesza mnie to, że nie mam i nigdy nie miałam problemów z tymi zębami. Wyrywam je tylko ze względu na leczenie ortodontyczne – mam za mało miejsca w buzi na resztę zębów. Ale i tak się obawiam, że będę wyjęta z życia na kilka dni.

Byłam wczoraj u tej psychiatrki. Suka odmówiła mi benzo, mimo że pokazałam jej zaświadczenie, że je biorę. Za to przepisała mi pregabalinę. Na początku byłam załamana i wkurwiona, więc nie słuchałam nawet jej wskazówek jak to brać, ale potem pogadałam z Z., która bierze najwyższą możliwą dawkę pregabaliny (600 mg) i powiedziała, że sama zaczynała od 75 i było spoko, więc powinnam spróbować. Nawet nie myślałam żeby wykupować receptę, ale po jej namowach stwierdziłam, ze spróbuję. Wzięłam jedną tabletkę koło 14 i wypiłam piwo. Koło 16 zmuliło mnie do spania, więc zrobiłam sobie drzemkę. Obudził mnie telefon od mamy – o czym z nią rozmawiałam, nie pamiętam. O 21 wreszcie zległam się z wyra, ogarnęłam się, posprzątałam w pokoju, zrobiłam nawet skin care i umyłam zęby – uwierzcie, że to sukces na przestrzeni ostatnich dni.

Całą noc męczyły mnie intensywne sny – ale tym razem nie były to koszmary, raczej bardzo barwne i realistyczne, ale przyjemne historie. Budziłam się co dwie godziny z silnym lękiem i skokiem adrenaliny, ale zasypiałam zaraz z powrotem. Przetrwałam jakoś tę noc, rano było dość ciężko zwlec się znowu z łóżka, ale jak już był ostatni dzwonek, to poszłam umyć włosy. Mdliło mnie, więc pokroiłam sobie pół papryki i zjadłam jeden cienki chlebek z siemieniem lnianym. Wcisnęłam to w siebie na siłę, miałam odruch wymiotny. Tak mam zawsze, gdy się mocno stresuję. Ale musiałam mieć siły żeby funkcjonować, bo na 12 do pracy miałam.

W pracy ok, w przerwie zamówiłyśmy z A. pizzę na pół. Zjadłam dwa kawałki, opowiedziałam jej, że mam problemy z lękami i trudno mi jeść. Pogadałyśmy, opowiedziała mi trochę swoich historii z lękami. Część już wiedziałam, trochę mi dopowiedziała więcej szczegółów. Powiedziała, że rozumie mnie i w razie czego mogę na nią liczyć. Zaprosiła mnie też na jakiś undergroundowy koncert 16 września, powiedziałam, że się zastanowię. Powiedziała, że muszę się zmuszać do wychodzenia z domu, zwłaszcza w okresach takiej deprechy. Ma rację. Jestem jej wdzięczna za pomoc i zrozumienie.

Wczoraj wypiłam wino i zjadłam ostatnią tabletkę benzo. Zaraz po tym zaczęłam szukać na znanymlekarzu psychiatry z jak najbliższymi terminami. Znalazłam taką lekarkę, która ma termin jutro i ma negatywne komentarze typu „nastawiona na pacjentki proszące o coś na uspokojenie”, „jeśli ktoś idzie tylko po receptę to ok” czy „wizyta trwała 10 min z czego dużą część pani doktor pisała recepty”. Tak że myślę, że dobrze trafiłam. Czuję, że może być kiepsko z wytrzymaniem do końca stycznia bez pomocy w tej formie, dlatego chcę spróbować, mimo że wizyta kosztuje 300 zł, a ona może przecież odmówić. Jednak myślę, że jak przedstawię jej swoją historię z ostatnich miesięcy i pokażę stare recepty, to nie będzie problemu.

Wiem, powinnam skupić się na funkcjonowaniu bez tego, ale mam ogrom pracy z klientem i nie mogę sobie pozwolić na atak paniki w trakcie. Chodzi mi tylko o takie kryzysowe sytuacje właśnie.

Wczoraj dostałam też okres, akurat jak byłam na studiach. Byłam przygotowana, bo się spodziewałam, trochę mnie brzuch bolał ale do wytrzymania. Ja zawsze przechodzę miesiączki bardzo łagodnie, nie muszę nawet brać przeciwbóli. Jakiś czas temu byłam u ginekologa, pierwszy raz odkąd tak mocno schudłam. Powiedział mi, że warstwa tej takiej błony co się złuszcza na macicy jest u mnie tak cienka, jak u kobiety w trakcie menopauzy… i zaproponował mi leki na zwiększenie apetytu, żebym przytyła. Miałam takie: what are you pierdoling about? I oczywiście odmówiłam xd powiedziałam, że poradzę sobie z tym sama – pójdę na siłownię, zacznę jeść więcej i takie tam. W praktyce wiadomo jak jest, Wam tłumaczyć nie muszę. Cały czas utrzymuję tę wagę 45 kg. Nie mam nawet siły teraz myśleć o odchudzaniu, jem kiedy mi się przypomni, żeby jakoś funkcjonować. Wypracowane przez lata nawyki pozwoliły mi jednak, pomimo nieliczenia kcal, gotować i jeść w taki sposób, że nie tyję. Ale faktem jest też, że nie chudnę xd tę sprawę jednak zostawiam na rozważania w dalszym, lepszym etapie mojego życia.

Dziś byłam na studiach do 14. Rano wlałam sobie do butelki wino i popijałam w toalecie na przerwach. Bałam się, że na trzeźwo będę miała stany lękowe. Wstyd. Czy ja już dotknęłam dna?

Koleżanka powiedziała, że ona ma zawsze wyczulony węch na osoby po alkoholu lub pijące nawet dzień wcześniej i spytała, czy piłam. Powiedziałam, że jednego drinka. Ups kłamstewko. Wiem, że dziewczyny ze studiów się domyślają. Czy się tym przejmuję? Nie bardzo

Gardło mnie trochę boli, ale nie czuję za bardzo przez to że cały dzień popijam winko. Czy to już alkoholizm?

Zrobiłam sobie jedzonko, curry z tofu, starczy mi chyba na cały tydzień. Myślę nawet, czy nie zamrozić, żeby się nie zmarnowało, ale boję się, że po rozmrożeniu może być ciapka i nie zjem przez konsytencję. Moja wybiórczość pokarmowa może wtedy wziąć górę.

Zadzwoniłam do rodziców, pogadałam. W weekend jadę do nich, bo świętujemy 80 urodziny babci. Szkoda mi jej, niewiele czasu jej raczej zostało, bo zdrowie jej siada + mieszka sama, reszta rodziny nie utrzymuje z nią kontaktu (no może z wyjątkiem jednej mojej kuzynki), nudzi się i całe dnie ogląda tureckie seriale, bo oczy nie pozwalają już jej nawet czytać. Był nawet taki moment, że powiedziała moim rodzicom gdzie trzyma zaoszczędzone pieniądze, tak jakby przeczuwała, że niedługo może odejść. Boję się, bo nigdy nie straciłam nikogo bliskiego. Moja druga babcia umarła już kilka lat temu, ale z nią nie miałam dobrego kontaktu, nawet nie zapłakałam na jej pogrzebie. Ale z tą babcią spędziłam całe dzieciństwo… będzie mi bardzo trudno przeżyć tę stratę. No ale jest to nieuniknione, dlatego kupiłam taką książkę „Opowiedz mi, babciu…”, w której są różne pytania o jej dzieciństwo, małżeństwo, przeżycia itp. i miejsce na jej odpowiedzi. Uzupełniamy ją wspólnie, dopytuję w trakcie o szczegóły. Trochę jej się grzeje mózg, gdy musi sobie to wszystko przypominać, ale to dobre ćwiczenie dla niej :p

Ona zawsze powtarza, że nie chce żadnych prezentów, bo nie ma gdzie tego trzymać. Zresztą czasami bywało tak, że gdy mój brat dawał jej na święta paczkę kawy, to ja pół roku temu dostawałam ją od niej z okazji urodzin xd tak bardzo nie pamięta, co skąd się wzięło. Więc pomyślałam, że w tym roku wykonam jej kartkę urodzinową metodą quillingu – znacie to? Bierze się specjalnie wycięte cienkie paski papieru, zwija na takim narzędziu i układa w różne wzorki. Jak wykonam to może wrzucę tu zdjęcie :) uwielbiam robić takie manualne kreatywne rzeczy, bardzo mnie to relaksuje, nie muszę wtedy uciekać w używki żeby odciągnąć swoje myśli.

Dopiero 15, ale wpis już jest na tyle długi, że postanawiam go opublikować. Chce wrócić do regularnego pisania, bo bardzo mi to pomaga. Wiem że tematyka mojego bloga mocno skręciła w prywatę, ale może to i lepiej?

Helloł. Wiem wiem, nie spodziewaliście się tego ;) jestem najgorszą bloggerką w internecie. Opowiedziałam kawałeczek historii i zamilkłam na kwartał.

Ciekawe, czy ktoś tu jeszcze jest :)

Nie przedłużając, bo potrzebuję się wygadać. Zakończyłam na planie przeprowadzki do nowego mieszkania. Zrealizowałam go jakoś w połowie września, były już narzeczony pomógł mi wszystko wnieść (4 piętro bez windy), skręcił mi regał, kupił krzesło do biurka, ogólnie miodzio. Przestał błagać o powrót, zmienił taktykę na: wyrządziłem Ci tyle szkód, to teraz chcę Ci wynagrodzić pomocą. Nie powiem, korzystałam z tego, oczywiście bez przesady, ale nie miałam wyrzutów sumienia.

W międzyczasie znalazłam nową pracę. Dość niszową, związaną z usługami, powiedzmy, fryzjerskimi. Zarobki są ok, zależy od miesiąca i utargu, bo to oczywiście zleceniówka. Niekoniecznie wystarczy na godne życie, ale mam jakieś oszczędności + udaje mi się złapać kilka zdalnych zleceń zawsze, które robię wieczorami. Na razie jest ok, zobaczymy jak to się rozwinie, bo czynsz mam dość wysoki. Najwyżej będę musiała zmniejszyć standard mieszkania, czego raczej nie chciałabym robić, no ale życie zweryfikuje.

Ale dość o pieniądzach. Pod koniec września wydarzyło się coś strasznego, co dopiero teraz dopuściłam do swojego umysłu, ale o tym później. Mianowicie moja współlokatorka miała dużo starszego od siebie faceta, który u nas pomieszkiwał. Pewnego dnia pokłócili się, ona się akurat wtedy obroniła i opijała to w kuchni z koleżanką, a on spał w jej pokoju. Wróciłam do mieszkania, one zaproponowały mi drinka, po jakimś czasie uznałyśmy, że idziemy na miasto. Schlałyśmy się strasznie, w pewnym momencie zatrzymała nas policja i nawet siedziałyśmy w radiowozie, ja tego już nawet nie pamiętałam. Współlokatorka musiała wtedy podać telefon do tego swojego chłopaka, przyjechał nas odebrać – w innym wypadku trafiłybyśmy pewnie na wytrzeźwiałkę. Zaprowadził nas do mieszkania i, co tu dużo mówić, wykorzystał nasz stan. Nie będę wdawać się w szczegóły, zresztą nic z tego nie pamiętam, w każdym razie oni następnego dnia się rozstali, była wielka drama, wyrzucanie jego rzeczy i tak dalej. Wzięłam na wszelki wypadek tabletkę po, bo akurat miałam dni płodne, a on raczej zabezpieczenia żadnego nie użył. Całego zdarzenia nie pamiętałam, więc po prostu uznałam, że nie będę o tym myśleć i chcę żyć dalej, skoro już to nowe życie zaczęłam.

Po jakimś miesiącu od rozstania, pod wzorowym i pełnym ciepła oraz zrozumienia zachowaniu byłego w stosunku do mnie zmiękło mi serce i zaczęłam zapominać o złych chwilach. Zaczęliśmy się spotykać, chodzić na jedzenie, spał u mnie kilka razy. Właściwie zachowywaliśmy się jak para, pomijając parę dram, takich jak jego spontaniczny przyjazd bez zapowiedzi, by sprawdzić, czy na przykład z nikim nie przesiaduję. Zaczął się znowu zachowywać jak kiedyś – kontrolujący, manipulujący. Wpadłam znowu w jego sidła. Zaproponowałam nawet wspólną terapię, żeby dać sobie szansę, żeby te wszystkie wspólne lata nie poszły na marne, bo wzbudzał we mnie wyrzuty sumienia, że zostawiłam go tak nagle, bez zapowiedzi.

To wszystko trwało do momentu, kiedy sprawdził mój telefon, podczas gdy spałam. Dowiedział się o tamtej sytuacji z końca września. To było tydzień temu. No i cóż, według niego to moja wina, „puściłam się” i on nie chce mieć ze mną nic wspólnego. Znowu poczułam się strasznie. Przeżywam teraz takie drugie rozstanie. Zdemonizował sobie mnie w swojej głowie i nie odzywa się do mnie. Będzie mnie znów teraz karać.

Od tygodnia mam stany lękowe, kończy mi się benzo, muszę funkcjonować, bo to grudzień, środek sezonu, więc mam bardzo dużo pracy, do tego studia. A wizyta u psychiatry dopiero 30 stycznia. Jakoś sobie poradzę, ale jest ciężko. Moja zmanipulowana głowa krzyczy, że to moja wina, druga, ta zdroworozsądkowa tłumaczy, że nie jestem niczemu winna. Wszystko uderzyło we mnie ponownie, spotęgowane do granic możliwości.

Moja wina, że się wtedy upiłam. Moja wina, że utrzymywałam z nim cały czas kontakt. Moja wina, że znowu dałam się zmanipulować.

Hej. Dużo mam do opowiedzenia, bardzo dużo.

Po pierwsze: odeszłam od niego. Wyglądało to tak, że wróciłam z wakacji. On odebrał mnie z lotniska. Nie widzieliśmy się dwa tygodnie (podczas których ani razu nie spytał się co u mnie, lol – pisaliśmy tylko o pracy), a on pierwsze co, to podszedł do moich rodziców i się przywitał, potem do mojego brata, a dopiero na końcu stanął przede mną, zawahał się, więc ja pierwsza wyciągnęłam do niego ręce i się niezręcznie przytuliliśmy. Potem pojechaliśmy do domu, niewiele rozmawialiśmy po drodze. W domu on zaczął coś mówić co trzeba dziś zrobić, a ja mu przerwałam i powiedziałam, że myślałam o tym od dłuższego czasu i że chcę się rozstać. On odpowiedział “okej” i poszedł do drugiego pokoju. Usiadłam na kanapie, zaczęłam płakać. Przyszedł i zaczął mówić, że skoro myślałam o tym od dłuższego czasu, to jestem kłamczuchą i oszustką, że nie spodziewał się, że taka jestem, że “to smutne jak ludzie potrafią się zmienić” itd. Gdy odłożyłam pierścionek zaręczynowy i zaczęłam się pakować, zaczął się pytać, czy naprawdę zdaję sobie sprawę z tego co robię? I że popełniam błąd. I że jeśli wyjdę, to nie mam gdzie wracać. I że jestem pierdoloną księżniczką, która tylko chciała podwózki do domu z lotniska.

Gdy faktycznie wyszłam z torbami i szłam na pociąg, pojechał za mną i wykrzykiwał z samochodu, że mam wrócić i nie odchodzić bez wyjaśnienia. Odwróciłam się i poszłam na peron. Wtedy zaczął wypisywać i wydzwaniać, milion wiadomości na minutę, że mam wrócić, wyjaśnić, pogadać. Napisałam tylko, że mam dość jego zachowania i nie mam zamiaru go więcej znosić. Przestałam odpisywać.

Pojechałam do przyjaciółki, którą wtajemniczyłam kilka dni wcześniej. Przygotowała mi pokój, wsparła mnie, parzyła herbatki i słuchała, gdy płakałam nad tym wszystkim. On ciągle pisał… raz, że przeprasza i rozumie moją decyzję, zaraz potem, że jestem złą osobą i to wszystko moja wina…

Nie złamałam się i nie odzywałam się kilka dni. W końcu przestał pisać. W międzyczasie pojechałam do rodziców, wyjaśniłam wszystko. Powiedziałam (w bardzo okrojonej wersji) o tym wszystkim, czego od niego doświadczyłam, co mi zgotował w tym związku. A oni… jakby grochem o ścianę, wciąż pytania “ale dasz mu szansę? Przecież się stara” – bo pisał do mojego ojca i przyznał się do wszystkiego, że zjebal, że źle mnie traktował, że pójdzie na terapię itd. Więc wg moich rodziców już się zmienił. Chuj z tym, że miał na to 7 lat i milion nowych szans i tego nie wykorzystał :)) to dla nich nie ma znaczenia. Są w niego wpatrzeni jak w obrazek. Czaicie to, że chcieli go zaprosić na jutrzejsze imieniny mojej mamy? Tyle dobrego, że spytali mnie o zdanie. Ale gdy powiedziałam, że nie ma takiej opcji, byli jak: yyy, bez niego będzie dziwnie. Tak jakby w ogóle nie ruszały ich moje opowieści o tym, jak mnie krzywdził psychicznie przez te wszystkie lata. Po prostu jakby to wpuścili i wypuścili z głowy. Bez żadnej refleksji, nic…

No ale dobra, po kilku dniach przyjechałam do niego, bo w biegu zabrałam totalnie randomowe ubrania i właściwie nie miałam w czym chodzić na co dzień. Przywitał mnie z kwiatami, z płaczem i histerycznym błaganiem o powrót. Co wtedy czułam? Niechęć, zimno, brak jakiegokolwiek związku emocjonalnego z tym człowiekiem… sztuczność jego zachowania, pogardę wobec tego, jak teraz się zachowuje, a jak potrafił mnie podle traktować.

Było mi też go żal. Bo mimo wszystko, pomyślcie – jak musi się czuć osoba, która w taki sposób traktuje swoją ukochaną drugą połówkę, nie panując nad tym? I dopiero gdy uświadomi sobie, że naprawdę ją traci, dopuszcza swoje prawdziwe emocje do siebie? Ja wiem, że jego zachowanie jest toksyczne, karygodne i niedopuszczalne, ale ono się skądś bierze. I ja go znam od podszewki i doskonale wiem, skąd to wszystko u niego się wzięło. Niewielkie zaskoczenie: z dzieciństwa, z wychowania, ze wzorców, z którymi dorastał i miał styczność całe życie. Byłam pierwszą osobą, która pokazała mu, na czym miłość polega i jak piękna może być. Myślałam – ba, byłam pewna – że to wystarczy, by to docenił i zmienił swój światopogląd. I tym złudzeniem żyłam tak wiele lat…

Wracając do historii, która zapewne najbardziej Was interesuje – spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy, on mnie odwiózł do przyjaciółki, poprosił, żebyśmy poszli na spacer. Zgodziłam się, w trakcie obiecywał zmianę. Pokazał termin pierwszej wizyty u terapeutki – za dwa dni. Zapytałam go, dla kogo idzie na terapię – dla siebie czy dla mnie? Odpowiedział, że dla siebie, żeby się zmienić, żeby odzyskać mnie. A ja boję się mu powiedzieć definitywnie, że już do niego nie wrócę, bo jeśli zniszczę resztki jego nadziei, to on nie będzie chciał już chodzić na terapię, a tylko to może mu jakoś pomóc. Więc miotam się tak pomiędzy swoim sumieniem, a zamartwianiem się o niego.

Za trzy dni zrujnuję swoje życie.

Tak jak pisałam, jestem teraz na wakacjach za granicą. Miałam dużo czasu na przemyślenia, bardzo dużo. I podjęłam decyzję, że odchodzę od narzeczonego.

Jestem tu bez niego, więc on jeszcze nic nie wie. Ale ja wiem… już od kilku dni. Prawie nic nie jem, kilka razy musiałam wziąć coś na uspokojenie. Pojebane uczucie. Nie sądziłam że kiedykolwiek się na to zbiorę.

Tak naprawdę cały czas żyłam złudzeniami, wizją naszego związku którą stworzyłam sobie w głowie. Usprawiedliwiałam go przed innymi, ale najbardziej w swoich oczach. I dobrze mi to okłamywanie samej siebie wychodziło. 7 lat :)))) jak to brzmi. Dosłownie 8 września mamy siódmą rocznicę pierwszego pocałunku.

Uświadomiłam sobie, że chcę żyć swoim życiem, nie chcę być zależna, chcę pracować sama na siebie, rozwijać się, poznawać ludzi. On mnie trzyma pod kloszem i hamuje mnie.

Napiszę więcej wkrótce, bo to cały czas jest świeże i przetwarza się w mojej głowie. Oczywiście wszyscy na wakacjach widzą, że coś jest ze mną nie tak, ale unikam odpowiedzi. Nie chcę by wiedzieli lub nie daj Boże odwodzili mnie od tego pomysłu… ja już decyzję podjęłam i nie chcę jej zmieniać.

Wciąż rollercoaster emocji… napięta atmosfera, niby się śmiejemy, a potem on przez przypadek mówi do mnie „kochanie” a potem szybko zmienia na „koleżanko”, „wspólniczko”…

I znów czuję się jak kiedyś, bezwładna, zależna, zdominowana.

Z. mówi, że go kopiuję, że nie ma MNIE w tym związku, że zatraciłam samą siebie. I ma rację. On nade mną ma władzę. Ale czy ja potrafię inaczej? To już tak długo trwa. Przy nim dojrzewałam, przy nim się rozwijam, on mi daje pole do rozkwitania, daje mi możliwość rozwijania swoich pasji bez ponoszenia kosztów. Jaki jest w tym sens?

Dobrze wspomniała @motylkowesny, pisząc, że jestem zależna od jego nastrojów. To prawda. To nigdy nie był czysty związek. Obydwoje jesteśmy zaburzeni, skrzywdzeni, mamy nieuleczone traumy.

Ale zawsze jakoś się dogadywaliśmy… tworzymy dobre partnerstwo. To dobre określenie – nie związek, lecz partnerstwo, oparte na toksycznym uczuciu.

Nigdy nie wspominałam na tym blogu o naszej relacji szczegółowo, moje wpisy skupiałam na odchudzaniu i swoim własnym życiu, odciętym od niego. Ale ostatnio tylko nasza relacja zajmuje moje myśli, dlatego ostatnie notki na tym się skupiają.

Ten blog dotychczas był moją przestrzenią na udawanie, że jestem odrębną jednostką. Że mam swoje, niezależne życie. Ale tak naprawdę okłamywałam siebie i Was.

Tak, to prawda – żyję w toksycznym związku.

A już jutro wyjeżdżam. Na 2 tygodnie, bez niego, z nierozwiązanymi sprawami między nami.

Czuję się, jakbym sabotowała swoje własne życie. Ostatnie dwa moje posty tego dowodzą. Dlaczego to robię?

To chyba najbardziej depresyjne lato mojego życia. Przecieka mi przez palce. Śpię po 12 godzin dziennie, a i tak po południu robię się śpiąca i często ucinam sobie drzemkę. Nie mam na nic siły, ochoty, motywacji. Marnuję czas przeglądając instagrama i oglądając filmy, które już kiedyś widziałam.

Miesiączka spóźniała mi się 5 dni, a gdy już ją dostałam, jest tak skąpa, że trudno ją nazwać okresem. To bardziej plamienia.

W końcu 44 z przodu! 44.8 dokładnie. Teraz tylko to utrzymać lub zjechać bliżej niższej granicy. I będę zadowolona.

Z Z. poleciałam trochę za mocno. Nie będę wdawać się w szczegóły, ale było coś więcej niż alkohol. I nie powiedziałam o tym narzeczonemu, po prostu poinformowałam go, że zostaję u Z. na noc. Spałam 3 godziny. Rano wróciłam pociągiem, musiałam od razu jechać samochodem załatwić parę spraw prawie 100 km dalej 🙄 Oczy mi się zamykały, bardzo źle się czułam, wiem nieodpowiedzialnie ale nie mogłam tego olać.

No i jak wróciłam z tej wyprawy, to usiadłam i przyznałam się do wszystkiego narzeczonemu. Że go poniekąd okłamałam. Znowu. W sensie zrobiłam coś podobnego 2 lata temu, wtedy zakazał mi się spotykać z Z. Odbudowałam jego zaufanie i co? Znowu to zjebałam. Oczywiście, że się wkurwił. I to bardzo. Poleciało dużo słów, które zapamiętam pewnie do końca życia. No cóż, zasłużyłam. Obiecałam mu, przysięgałam kiedyś, że już tego nigdy z Z. nie zrobię… i nie chciałam na początku, ona mnie namawiała, no ale dwie butelki wina później już sama nie wiedziałam, co robię.

Jest mi wstyd i mam wyrzuty sumienia, mam jednak nadzieję, że narzeczony mi wybaczy. I że zaczniemy pracować nad naszą relacją. Bo nie jest najlepiej.

No i atmosfera była wczoraj napięta, raczej się do siebie nie odzywaliśmy. Po południu zawiozłam go na ognisko z jego znajomymi z liceum. Koło 24 pojechałam po niego, trochę się obawiałam, że po alkoholu może się jeszcze bardziej nakręcić i awantura murowana, ale o dziwo powiedział, że mam przyjść do nich, żeby mnie przedstawił. Zostaliśmy tam jeszcze dobre pół godziny, rozmawiając i śmiejąc się. Na powrocie miał dobry humor, opowiadał jak było, skąd zna poszczególne osoby i takie tam.

Dzisiaj rano też raczej ok. Rozmawiamy o przyziemnych sprawach, obowiązkach itd. Więc zobaczymy… może emocje opadły i jednak nie będzie z tego wielkiej dramy.

Teraz pojechał, a o 15 jedziemy na urodziny mojego brata. Pewnie dopiero jutro będzie czas i przestrzeń żeby usiąść i o tym wszystkim porozmawiać.

Dziwne mam myśli w głowie. Może to hormony, a może w końcu dopuszczam do siebie coś, czego tak długo nie chciałam sobie uświadamiać?

Mianowicie chyba nie chcę wychodzić za mojego narzeczonego. Nie chcę wiązać się z nim na całe życie. Mamy inne priorytety. Poznaliśmy się jak byłam nastolatką, co nasze to się wybawiliśmy, wycisnęliśmy z tego związku wszystko co najlepsze (a także wszystko, co najgorsze) i teraz jesteśmy bardziej dobrymi przyjaciółmi niż partnerami. Czułość i seks praktycznie nie istnieją, nigdzie nie wychodzimy, nie mamy wspólnych znajomych, wspólnych hobby. Pracujemy i żyjemy razem i dobrze nam się żyje, ale… ja chyba chcę niezależności. Czuję się zamknięta w bańce, którą on dla mnie stworzył.

Takie myśli „czy ja chcę z nim spędzić całe życie?” przychodziły mi już nieraz do głowy od około roku, ale odpychałam je. Teraz jakby to sobie uświadomiłam, że nie chcę.

Mam z nim cudowne życie, mogę kupować sobie co chcę, robić co chcę, wyjeżdżać gdzie chcę, niczego mi nie brakuje, zawsze mam wsparcie i poczucie bezpieczeństwa. Ale… no właśnie, ale.

Czuję się nierealnie, jak naćpana odkąd dopuściłam to do siebie. Jakby coś na mnie spadło i to nie jest niestety ulga. Wyszłam z bezpiecznej bańki i czuję tylko niepokój, czy i jak sobie poradzę, czy na pewno tego chcę. Bo wiąże się to z rozwaleniem życia o 180 stopni.

Kurwa, jak dobrze, że nie mamy dzieci ani kredytu xD

Rano waga 45.9, więc powoli spada. Nadal nie dostałam okresu. Napieprzają mnie lędźwie.

Okropne wyrzuty sumienia po każdym jedzeniu, jakie w siebie dzisiaj wcisnęłam. Nie czuję się dobrze z kompletnie pustym żołądkiem, ale z tymi wyrzutami czuję się jeszcze gorzej. Zmęczona tym jestem.

Jutro widzę się z Z., wręczę jej magnes znad morza, zjemy coś małego i pewnie jakiś aperol wleci. W piątek jestem w rozjazdach, w sobotę urodziny brata… trochę już jestem zmęczona tymi wyjazdami. I w ogóle rozczarowana wakacjami… oczekiwałam czegoś innego.

Helloł. Nie odzywałam się, bo… przytyłam z powrotem do 46.5 xd byłam na dwóch wyjazdach, w Krakowie i nad morzem no i tak wyszło. Czułam się z tym okropnie, dlatego nie pisałam.

Jeśli chodzi o ostatni post, w którym cieszyłam się na pierwszy samodzielny wyjazd w życiu, to przypomniało mi się, że już na takim byłam rok temu XD w Kazimierzu Dolnym, nawet prowadziłam auto i to była moja najdalsza podróż autem jako kierowca. Ale z koleżanką, z którą tam byłam już nie mam kontaktu, więc tak jakby wyrzuciłam z pamięci to wydarzenie? Ale co się nacieszyłam, to moje i nikt mi tego już nie odbierze XD moja ekscytacja trwała kilkanaście godzin.

W Krakowie wpadłam na pomysł tematu pracy magisterskiej. Tak, nawet nie zaczęłam jeszcze tych studiów, a już mam obrany kierunek, w który chcę iść :) co z tego wyjdzie, zobaczymy.

Dwa dni temu wróciłam znad morza, gdzie miałam ogromny apetyt. Myślałam, że to dlatego, że okres mi się zbliża, ale wciąż go nie dostałam (termin wypadał w niedzielę). Trochę dziwne, ale ok, może jeszcze hormony mi się nie uregulowały od tamtej tabletki po. W każdym razie odkąd jestem w domu jem lepiej. Dziś wieczorem ważyłam ciut mniej niż rano – to dobry znak. Zaktualizuję wagę jutro i lecimy dalej, bo w następny czwartek znowu wyjeżdżam, do ciepłego kraju – tam ciągle będę chodzić w stroju kąpielowym. Już odpuściłam marzenia o 42 kg, ale chcę mieć poniżej 45 chociaż.

Ten wyjazd nad morze tak mnie wybił z rytmu, że zapomniałam zapłacić czynsz za mieszkanie. Zawsze płacę 30 dnia miesiąca, a przypomniało mi się o tym dzisiaj XD jak zadzwoniłam do właściciela, to powiedział, że czeka z niecierpliwością. Wytłumaczyłam się i ostatecznie powiedział, że nie ma problemu. Ciekawe jak długo musiałabym zwlekać, żeby sam się odezwał.