*The Escapist

Μετά από 62 μέρες, αποχαιρετώ την Μαδρίτη. Περιέργως δεν θα μου λείψει. Και αυτό γιατί μια πόλη τόσο με τόσο φώς, με τόση ενέργεια και παλμό νομίζω πάντα θα ζει μέσα μου. 

Καθώς έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα την Παπαχρήστου να τσακώνεται εκστατικά με την αεροσυνοδό της British Airways εν μέσω του ταπεινωτικού ταξιδιού επιστροφής της στην χιλιοτραγουδισμένη πατρίδα, συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για δυναμικό comeback στον κόσμο της μπλογκόσφαιρας. Εδώ το γεγονός σχολίασε η πολυσπουδαγμένη κάτοχος PhD Μαριέττα Χρουσαλά, να μην εκφέρω και εγώ μια άποψη?

Όταν πρωτοξεκίνησα να χρησιμοποιώ και εγώ το Twitter είμουν λιγότερο ενθουσιασμένος ακόμα και από όταν παρακολούθησα τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κρίκετ με σωρία εκστασιασμένων Ινδών φίλων μου. Στην εποχή που ο μόνος celebrity που τιτίβιζε ήταν ο Τσάκι Τσάν, η προοπτική του να μοιράζεσαι στιγμιότυπα της ζωής σου στο λακωνικό περιθώρειο των 140 χαρακτήρων φάνταζε ξεπερασμένη, αναχρονιστική και ενοχλητική. Τα hashtags και απανταχού σύμβολα με μπέρδευαν, και το χαζοχαρούμενο γαλάζιο πτηνό μου φάνταζε υπερβολικά παιδιάστικο.

Τέσσερα χρόνια μετά μου απέδειξαν πως είμαι εξαιρετικά κακός στο να σχηματίζω πρώτες εντυπώσεις. Τα τιτιβίσματα του αθώου γαλάζιου περιστεριού έσπασαν τα δεσμά της απολυταρχίας και της λογοκρισίας στη Μέση Ανατολή, έφεραν χιλιάδες φαν πιο κοντά στις ανατριχιαστικά λεπτομερείς ζωές των ειδώλων τους, και συνέβαλαν σημαντικά στην έλλοιψη προσοχής μου στο μάθημα της Βιολογίας. Μέχρι και η θεία μου, της οποίας η αγάπη για την τεχνολογία πέθανε με την εφεύρεση των τηλεκοντρόλ, έφτιαξε και εκείνη λογαριασμό – με μόνο της tweet το “βρήκα την Madonna στο twitter, wow!”.

Και έτσι, σταδιακά, ο αρχικός ενθουσιασμός με το νέο κοινωνικό μέσο δικτύωσης, έφερε στη θέση του μια πρωτοφανή εμμονή του να μοιράζεσαι κάθε δέκατο του δευτερολέπτου της μουντής και ασήμαντης ζωής σου. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής έφτασε, οικιωθελώς και προθύμως αυτή τη φορά, σε επίπεδα χαμηλότερα και απο εποχές αστυνομικών καθεστώτων. Θα μπορούσα να αναλύω για ώρες την έκταση της αποκάλυψης ασήμαντων λεπτομερειών ιδιωτικής ζωής στο twitter, αλλά θα αφήσω ένα εξαιρετικό τιτίβισμα να κάνει μια εύστοχη περίληψη: “Μόλις έκανα έκτρωση, και ένιωθα σαν να κάνω την ανάγκη μου, κορίτσια δεν πονάει καθόλου #αντίομωρό”

Παρακολουθώντας την κάθε στιγμή των διαφόρων διασήμων να εκτιλύσεται κινηματογραφικά μπροστά στις οθόνες μας, καταφέραμε όλοι να απομυθοποιήσουμε την celebrity κουλτούρα των περιοδικών και της τηλεόρασης. Οι διάσημοι, όντας πλέον μόνοι και αντιμέτωποι με το smartphone τους, μακριά από μανατζερ, στούντιο και αμπιγιεζ, εξέθεσαν την γελοιότητα που τους μετατρέπει αυτόματα σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Φωτογραφίες της αμακιγιάριστης και σαφώς λιγότερο εντυπωσιακής Rihanna με το σχόλιο “πάλι έκανα κεφάλι”, ή απορίες της φιλόδοξης Sarah Palin όπως “οπαδοί μου, τα αυγά τα βάζουμε στο ψυγείο?” είναι απλά παραδείγματα αυτού του ξεμπροστιάσματος.

Τελικά το ελάχιστο όριο των 140 χαρακτήρων μας ξεγέλασε. Αντι για βαρετό ή ενοχλητικό, μας ώθησε στο να κάνουμε τα πάντα για να σοκάρουμε, να τραβήξουμε την προσοχή, να ιντριγκάρουμε. Ο καθένας μας θέλει και πλέον μπορεί έστω και για λίγο να γίνει δημοσιογράφος, πολιτικός, συγγραφέας. Οι περισσότεροι όμως δεν είμαστε, και έτσι εκτιθέμεθα ασύστολα.

He recognized her by the eyes. Stony and expressive, they were the shiny darkness found on a June beetle’s wings. Just like the last time he saw her.

Everything else had changed. Her once rich, wavy auburn hair that used to radiate in the Parisian sun now stood grey, thin and lifeless, like an old curtain. Her spine was hunched and shriveled by the years. Her cheekbones, once beaming with pinkish joy, were dry and wrinkled and pale – so pale in fact that one could vaguely see the veins stretching in her face. She was the feeble flame of a timeworn candle. The flame was still burning only because of the eyes.

Of course she would wear white to the funeral. She had always been unconventional, always hated the expected. At the end of their first date by the Seine, she had insisted she would pay the bill herself. She always defied norms with pride and poise. But now, weak and waiflike in her slightly oversized white jacket, she just looked like a blemish in a dark painting. Almost abashed in herself, she was anything but powerful, anything but daring. Anything but the Theresa he had known and loved.

Of course he had changed too. His muscular calves were the sole reminder of his athletic youth. A thick layer of fat was swathing his belly, hanging over his pelvis, while old, spotted skin was dangling from his arms. Yes, he had changed a lot since then, but he still had his hair. Dense and surprisingly curly and white like snowflakes, it playfully contradicted with his lined features. He touched it and felt its softness briefly, feeling young.

It took him a few moments to realize that her eyes were piercing right through him. While friends and family were breathing subtle prayers, she stood there silently, with an enigmatic scowl in her face, her charcoal eyes darting boldly. Was she feeling anger? Sorrow? Lust?

He had seen these eyes before. They reminded him of romantic strides and violent fights. They reminded him of serenades by the rooftops, endless conversations, moments of silence. They reminded him of a life he never lived, a choice he never made. The eyes reminded him of youth.

But she was so old, so wrinkled, so deformed. Her spine was hunched and shriveled by the years. Was he old? Was he wrinkled and deformed? He touched his hair. Everything else had changed.

“By God’s command we return to dust” cried the priest, and he pointed to the grave. 

She knew where she was before she even opened her eyes.

She was lying down on her usual spot, the steep, rocky cliff that stood like a majestic tower, while frothing waves were crashing violently in a thunderous spray. The fresh breeze of the ocean brought a slithering verve to her weak body, while she stood in ambivalence in the bridge between realism and magic. As she opened her eyes, she exited the dream only to emerge into a deeper one. The infinite, beaming light blinded her, but she did not react. She stood motionless, silently, carried away by the intoxication of memories never acquired.

Suddenly she turned to her left and noticed the knife she held tight in her hand. She scrutinized it for a while, letting her fragile fingers slide through the sharp blade. She could sense it, a strange attraction between the object and her soul, a connection that the universe itself could not explain. Curious it seemed, but in the flash of the light she saw something familiar, as if it were her own reflection. As if the blade belonged to her, was an extension of her body eagerly waiting to be reunited with its creator.

The surging waves grew stronger, as did the fire in her soul. Mesmerized by the knife, she felt her insides mounting and burning, like powerful, tethered horses dreaming to gallop over endless plains. She knew it was pointless to resist. Like some sinister God had already decided her fate, she lifted the blade up high, and with a moment of formidable silence, she stabbed it deep into her chest.

Σαφώς και δεν μιλάμε ποτέ γι'αυτό.

Αποροφημένοι από την δίνη της καθημερινότητας, τις εργασίες, τη δουλεία, τις απεργίες του μετρό, τους πρώτους μας λογαριασμούς στην εφορία και τις πρώτες μας κλήσεις από την τροχαία, στιγμιαία πιέζουμε το μυαλό μας να ξεχάσει. Όταν πέφτουμε, αναζητούμε για λίγο κάποια αγκαλιά, σύντομα όμως συνειδητοποιούμε πόσο γελίοι σταθήκαμε και σηκωνόμαστε μόνοι μας. Βάζουμε το πλυντήριο, πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, και ακολουθούμε τις ειδήσεις πίνοντας ζεστό ελληνικό καφέ.

Ο παγωμένος αέρας όρμησε στο δωμάτιο, κουβαλόντας μαζί του άρωμα μπύρας, λουκάνικου και καπνίλας. Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να ξυπνήσω ύστερα από ενα άθλιο, εξαντλητικό ταξίδι 48 ωρών. Το εξαιρετικά ιδιαίτερο άρωμα μου θύμισε πως βρισκόμουν στην καρδιά της Ευρώπης.

Περπατώντας στους δρόμους της Πράγας, συνειδητοποίησα πως θα μπορούσα ευχαρίστως να ζήσω στον Μεσαίωνα. Τα πανέμορφα πέτρινα μονοπάτια (τέλεια για περπάτημα, άθλια για οδήγηση) συνδέονται με τον πιο αναρχικό τρόπο, ενώ τα γοτθικά κτίρια που περιτρυγυρίζουν τον ανέμελο τουρίστα προσφέρουν ιδανικές στιγμές έμπνευσης. Απέναντι μου, αντικρύζω ένα γραφικό πέτρινο οίκισμα με μια σκουριασμένη επιγραφή καρφωμένη στο κέντρο του, και νιώθοντας το ίδιο συναίσθημα με τον Howard Carter όταν ανακάλυψε τον τάφο του Τουτανχαμόν, πλησίαζω εκστασιασμένος. Η επιγραφή διηγόταν την επική ιστορία του Όσιου Ονούφριου, ο οποίος ύστερα από μαρτυρικά βασανηστήρια εκτελέστηκε με τον παραδοσιακό τσέχικο τρόπο που προσφάτως ανέφερε ο κύριος Λέβεντης: "πήδήχτηκε από το παράθυρο".

Αναθεώρησα την άποψή μου. Χαίρομαι που δεν ζώ στον Μεσαίωνα. Αλλά δεν παύω να λατρεύω την Πράγα.

Prepare myself for a war And I don't know what i'm doing this for

I pack my suit in a bag...

Καθώς οι αχτίδες του ήλιου αργά διαχέονται στο γαλάζιο στερέωμα κι ο ήλιος πίσω απ' το γκρίζo ατάραχο και σιωπηλό βουνό προβάλει...

η λύση, φίλοι μου, βρίσκεται στην ανατολή.

 You could have been a princess, I'd be a king

You could have had a castle, on a rign

But no,

Αρκετά λοιπόν! Το καζάνι παράβρασε, κόχλασε και ξεχύλησε, και οι δυνατοί παφλασμοί του είναι έτοιμοι να προκαλέσουν καυτές και καυστικές σπίθες. Ναι, λοιπόν, ήρθε η ώρα να μιλήσω για την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα!

Σαφώς και πάντοτε ήμουν από τους πρώτους που με ευκολία ασκούσαν εντονότατη κριτική σε αρκετούς βολεμένους Έλληνες, που καταβροχθίζοντας από το σαθρώτατο ελληνικό κράτος επιβίωναν σαν ενοχλητικά στρογγυλοειδή παράσιτα. Πάντοτε σαν λαός είχαμε την τάση να φωνάζουμε, να κριτικάρουμε και να αγανακτούμε, και παρ’όλα αυτά να αρνούμαστε κατηγορηματικά να κοιταχτούμε στον καθρέπτη – όχι από φόβο μην ανακαλύψουμε κάποιο τεράστιο μπιμπίκι – αλλά μη τυχόν έρθουμε αντιμέτωποι με την δική μας ευθύνη. Κατηγορούμε τα πολιτικά τζάκια που με την ψήφο μας διατηρούμε, τη φοροδιαφυγή που οι ίδιοι συχνά διαπράττουμε, και την έλλειψη πολιτικής καινοτομίας που οι ίδιοι, με την απάθειά μας, διαιωνίζουμε.

Παρ’όλα αυτά οι τελευταίες αντιδράσεις της διεθνούς αφρόκρεμας – της Μέρκελ, του Σαρκοζύ, των New York Times, και των υπόλοιπων Μεγάλων Μάγιστρων του κόσμου, με έκαναν να νιώσω έναν περίεργο δεσμό με τους αρχιερείς και τους φαρισαίους των ευαγγελιστών: ήθελα απλά να διαρρήξω τα ιμάτια μου. Βεβαίως η παράλογη και κουτή μαριονέτα που κυβερνάει τη χώρα, χάρη στην θεόσταλτη και ευφυιέστατη έμπνευση της να διακυρήξει και ευθύς αμέσως να ακυρώσει ένα άσκοπο και υστερόβουλο δημοψήφισμα, έκανε παγκοσμίως ρεζίλι την χώρα μας, προκαλώντας την κατάρρευση των διεθνών αγορών. Ωστόσο, ο παγκόσμιος σχολιασμός και χλευασμός κατά ενός έθνους και μιας κοινωνίας που υποφέρει, είναι συμπεριφορά πιο πατερναλιστική και από αυτή των Τσάρων της Ρωσσίας. Η Ευρώπη, ως αυταρχικός αυτοκράτορας, διατάζει την Ελλάδα σαν να είναι το φτοχώτερο μεσαιωνικό δουκάτο, ουρλιάζωντας επανειλλημένα «schnitt», ενώ τα συναρπαστικά λιβελογραφήματα του διεθνή τύπου περιγράφουν τους Έλληνες ως «τεμπέληδες, κλέφτες, εγωιστές, αγροίκους, αναρχικούς και ρεμπεσκέδες».

Δεν διαφωνώ ούτε εγώ, ούτε τα εκατομμύρια λογικότατων Ελλήνων πως επιβάλλονται αυστηρά μέτρα λιτότητας, και μια αναγέννηση εθνικής νοοτροπίας, πιο υπεύθυνης και πιο ανεξάρτητης. Παρ’όλα αυτά υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ του «κοψίματος» και της «χασάπικης κατακρεούργησης» μιας χώρας. Η Ευρώπη, που καυχιέται για τις δυτικές τις φιλελευθερικές αξίες, ενδιαφέρεται μόνο για τα νούμερα και τα ψηφία, αγνοώντας τις δραματικές συνέπειες που μαστίζουν χιλιάδες Έλληνες. Για μια γερμανική τράπεζα, η αύξηση των φόρων στην Ελλάδα σημαίνει αποφυγή ζημείας. Για πολλές ελληνίδες άνεργες μητέρες, σημαίνει ανικανότητα παροχής υγείας και ευκαιριών στα ανήλικα παιδιά τους. Αρκετοί πολίτες αναμένουν να αντιμετωπίσουν τριτοκοσμικές συνθήκες λόγω μιας κρίσης που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν, και το γεγονός πως οι παρωπίδες της Ευρώπης δεν την αφήνουν να αντιληφθεί πόσο βδελυρή είναι αυτή η κατάσταση με τρομάζει.

Για τους διάφορους αμερικανούς συμμαθητές μου, που συχνά αστειεύονται  για το δράμα της Ελλάδας με χαζοχαρούμενο ύφος μαστουρομένου ρακούν , το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να μην απολαμβάνουν πλέον “delicious kalamata olives” στις σαλάτες τους. Για όλους εμάς όμως, είναι ένα μέλλον σκοτεινό, δίχως ευκαιρίες, υπηρεσίες, ευημερία και – το κυριότερο – ελπίδα. Ήρθε η ώρα λοιπόν να πάρουν την γνώμη μας περισσότερο στα σοβαρά.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν έχουν ίχνος εγωισμού.

Αυτοί οι άνθρωποι σπανίζουν. Οι περισσότεροι στην πραγματικότητα υποκρινόμαστε πως είμαστε ανιδιοτελείς φίλοι, προσφέροντας πολύτιμες συμβουλές και μεγάλα λόγια, έχοντας στο μυαλό μας μια ιδέα ενός σύμπαντος που περιστρέφεται γύρω από εμάς. Ακόμα και στις πιο αλτρουιστικές μας πράξεις σκεφτόμαστε πως θα κερδίσουμε, πως θα ανταμειφθούμε, πως θα προβληθούμε.

Κάποιες φορές όμως, ψάχνω για φίλους οι οποίοι θα με ακούσουν, απλά και χωρίς περαιτέρω επιχειρηματολογία. Οι σκέψεις μου μπορεί να είναι απαράδεκτες, ανήθικες και καταδικαστέες, όμως κάποιες φορές απλά πασχίζουν απελπισμένα να εκφραστούν, σαν χείμαρρος που συγκρατείται από ένα πανίσχυρο φράγμα. Οι φίλοι δεν πρέπει να είναι μέρος αυτού του φράγματος. Πρέπει να το απελευθερώνουν, να απορροφούν τη δύναμη του ποταμού, να βρίσκονται εκεί για να σε αγκαλιάσουν όταν ξεσπάς, και όχι να σε κατακρίνουν, να σε διορθώσουν, να σε τοποθετήσουν στο σωστό δρόμο της τάξης και της ηρεμίας.

Για αρκετό καιρό πίστευα πως η ζωή έμοιαζε με παιχνίδι, με ένα ατέλειωτο επιτραπέζιο που συνεχώς αλλάζει μορφή και παίκτες. Σαφώς, η ζωή δεν έχει ζάρια ή κάρτες, αλλά έχει παγίδες, τύχη, ανατροπές...

Τελικά κατέληξα πως η ζωή είναι ενα παζλ. Όλοι αποτελούμαστε από πολύχρωμα κομμάτια, διπολικές δυνάμεις έλξης που αναμιγνύονται και αποθούνται. Αυτό το παιχνίδι δεν έχει αντίπαλους ή διαιτητές. Είμαστε μόνοι μας, αντιμέτωποι με την πολυπλοκότητα της ζωής, παλεύοντας συνεχώς να την τοποθετήσουμε σε τάξη και αρμονία.

Κάποιες φορές όμως αρκεί να χαμογελάσουμε και να πετάξουμε όλα τα κομμάτια ψηλά, στον αέρα. Με κάποιο μαγικό, ανεξήγητο τρόπο, τα κομμάτια αποκτούν ψυχή, και το παζλ συναρμολογείτε από μόνο του.

You got a light, you can feel it on your back,

Με κίνδυνο να ακουστώ σαν παρακμιακή μεταμεσονύκτια εκπομπή φιλοπάτριδου τηλεοπτικού καναλιού, αποφάσισα να μιλήσω για την ελληνική γλώσσα. Σαφώς και δεν είμαι ο καλύτερος εκπρόσωπος της – αν δεν το έχετε ήδη παρατηρήσει από τους χιλιάδες αγγλισμούς που διέπουν τον γραπτό μου λόγο – αλλά δεν παύω να την μιλώ. Προπάντως δεν παύω να την υπονομεύω, να την σνομπάρω και να την ξεχνώ σε κάθε ευκαιρία, χρησιμοποιόντας την μεταμοντέρνα και λαοφιλή γλώσσα του συρμού – τα greeklish.

Έτσι λοιπόν, όταν προχθές στο μάθημα της ηθικής, η φινετσάτη  Ισπανίδα καθηγήτρια μου εκθείαζε το μητρικό μου ιδίομα ως «τη γλώσσα των φιλοσόφων, της δημοκρατίας και της ρητορικής», εγω δεν μπόρεσα να κρύψω ένα μακροσκελές χασμουρητό που ευθύς μετέτρεψε το πρόσωπο μου σε βαριεστημένο ροφό. Καθώς η καθηγήτρια τίναζε το φουλάρι της εκστασιασμένη, γύρισε την προσοχή της προς εμένα και βροντοφώναξε με έξαψη: «Καθώς δεν υπάρχει ακριβής μετάφραση στα Αγγλικά, ίσως ο Έλληνας φίλος μας να μπορέσει να μας εξηγήσει την έννοια της λέξης ευδαιμονία».

Το χασμουρητό διεκόπη έξαφνα, σαν να κατάπια μια τεράστια μύγα. Κι όμως, δεν ήταν μύγα. Ήταν ο εγωισμός μου,  πληγωμένος από την έκπληξη και την άγνοιά μου. Ανέτρεξα στο λεξικό Μπαμπινιώτη του μυαλού μου, αλλά το μόνο που συνάντησα ήταν σελίδες γεμάτες συντομογραφίες και emoticons.  Ντροπιασμένος, και αφού συνέθεσα μια ασυνάρτητη και ηλίθια πρόταση, χειρότερη και από απάντηση συμμετέχουσας στο Next Top Model,  άρθρωσα διστακτικά «Σενιόρα, δεν γνωρίζω την απάντηση».

Πράγματι, ποιος από εμάς, τη γενιά του «ξαναεπαναλαμβάνω», του τέσπα και του LOL, γνωρίζει την ακριβή απάντηση; Όταν κοινωνικά μας πρώτυπα είναι αγράμματες τηλεπαρουσιάστριες, που συχνά παραθέτουν φράσεις όπως “Απλά είσαι η πιο καλύτερη συναδέλφισσα ever!” τι περιμένεις; Όταν οι κενές και φαύλες υποσχέσεις των πολιτικών μετατρέπουν την ευγλωττία σε ξύλινη γλώσσα, ήλπιζες σε κάτι διαφορετικό; Όταν οι επικοινωνία έχει περιοριστεί σε γραπτά μυνήματα με όριο τριακοσίων χαρακτήρων, γιατί σε εκπλήσει το γεγονός πως η κοντινότερη έννοια της λέξης ευδαιμονίας που μου ήρθε στο μυαλό ήταν μια άνω κάτω τελεία ακολουθούμενη από μια παρένθεση;

Το βράδυ έψαξα την πλήρη έννοια της ευδαιμονίας στο βιβλίο του Αριστοτέλη. Μέσα από μια απλή αλλά πανέμορφη μεταφορά, ο Αριστοτέλης παρομοίασε την ευδαιμονία του ανθρώπου ως την πλήρη ευτυχία και ολοκλήρωση, παρόμοια με την άνθηση ενός λουλουδιού. Τότε ήταν που κατάλαβα πως η ελληνική γλώσσα κάθε άλλο παρά ευδαιμονία θα πρέπει να νιώθει. Η κοινωνία έχει χρονια να την ποτίσει, και οι ανθοί της έχουν ξεραθεί προ πολλού.

Ζήσαμε τις χαρές των άλλων,

Περπατήσαμε στους δρόμους που χαράξαν εκείνοι

Και καθώς τις λευκές πέτρες αφήσαμε πίσω μας

Σε αιώνιο θέρος

Ερήμωσε το μέρος

Και πάγωσαν τα δάκρυα στα πρόσωπα μας

.

Δίχως δισταγμό,

Αλλάξαμε πορεία

Και με τόλμη μάταιη

Ατενίσαμε προς το βορρα,

Εκει που η θάλασσα τελειώνει,

Και στεγνώνει σε άγονα βράχια 

.

Κλείνωντας διστακτικά τα μάτια, αφεθήκαμε,

Χιλιάδες κλαδία τυλίξαν τους κορμούς των κορμιών μας,

Ίσως με εξαίρεση τον Γαλιλέο, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να λατρεύει τα αστέρια όσο εγώ. Θα μπορούσα για ώρες να ατενίζω ώρες τον έναστρο ουρανό, να νιώθω το εγώ μου να χάνεται στο πανέμορφο άπειρο του σύμπαντος, να αφήνω το μυαλό μου να ταξιδεύει σε αμέτρητους φωτεινούς προορισμούς. 

Αλλά η ζωή είναι εδώ. Με δυσκολίες, άγχος, πίεση, προβλήματα, χρέη. Και με μουσική από Coldplay, που κάνει τα πάντα να μιάζουν με ηλιοβασίλεμα.

"Αρκετά με τα κλαψιάρικα, συμβολικά και ψαγμένα blogs", σκέφτηκα σήμερα καθώς τελείωνα τον άθλιο παγωμένο καφέ μου. Θέλω να γράψω για κάτι ουσιαστικό, κοινωνικά ενδιαφέρον, κάτι που απασχολεί όλους τους αναγωνώστες και όχι μόνο κάτι που ικανοποιεί την μισαλλοδοξία μου (και την περιέργεια των αμέτρητων creepers που ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειες της ψυχικής διαταραχής μου).

Προχθές, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, καθόμουν στην βιβλιοθήκη χωμένος κάτω από αμέτρητες σκόρπιες φυλλάδες και μουχλιασμένα βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας, προσπαθώντας να βρω μια εισαγωγή στην εργασία μου για την "σωκρατική έννοια του πολίτη". Σαφώς το θέμα είναι τόσο ενδιαφέρον, που ήδη στο άκουσμα του σας φαντάζομαι κυριευμένους από πνευματικό οργασμό. Αλλά δυστυχώς, παρά το ιδιαίτερο ρίγος που ένιωθα και εγώ, το μυαλό μου είχε κολλήσει σαν παλιά βιντεοκασέτα της Disney, και δεν μπορούσα να σχηματίσω την παραμικρή πρόταση που να βγάζει νόημα ακόμα και στο μυαλό του σχεδόν νοητικά καθυστερημένου διορθωτή μου.

Ευτυχώς για μένα, σαν από μηχανής Θεός εμφανίστηκε η ιδιαίτερα πρόσχαρη Αμερικανίδα φίλη μου, η οποία με ένα χαμόγελο στα χείλη με ρώτησε γιατί βρίσκομαι σε κατάσταση αποσύνθεσης. Αφού της εξήγησα με εξοργισμένο ύφος αγανακτισμένου διαδηλωτή στο Σύνταγμα, εκείνη αποκρίθηκε σαν καλός Σαμαρείτης "Μα κάλα, φίλε συμμαθητά, γιατί δεν κάνεις google την ερώτηση;"

              Δύο ώρες μετά απολάμβανα το άρωμα του εκτυπωμένου χαρτιού και χιλιοευχαριστούσα την ιστιοσελίδα χάρις την οποία θα απολάμβανα τουλάχιστον πέντε ώρες ύπνου εκείνο το βράδυ. Αυτό που δεν απολάμβανα ήταν το γραπτό μου. Καθώς το κρατούσα στα χέρια μου περπατώντας προς το δωμάτιο μου, ένιωθα σαν να κουβαλάω πάνω μου ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό. Τόση αηδία και απέχθεια μου προκαλούσε η ιδέα πως οι λέξεις αυτές δεν είχαν είχαν εμπνευστεί από εμένα. Ήταν απλά κενές σκέψεις, βαρετές και αναμασόμενες, φαντάσματα δημιουργίας που δεν είχαν καμμία απολύτως σχέση με εμένα.

Τότε ήταν που μου ήρθε μια θεία επιφώτηση, αντίστοιχη με αυτή των ευαγγελιστών: στην εποχή του twitter revolution, των συνεχών αλλαγών των facebook statuses, και των webcyclopedias, η δημιουργικότητα έχει πεθάνει. Η παραμικρή ανυσηχία λύνεται σε 0.000746 δευτερόλεπτα, όσο ακριβώς χρειάζεται η μηχανή αναζήτησης του google για να σερβίρει την απάντηση σαν ζεματιστά κεφτεδάκια. Η παραμικρή απορία, όπως "μόλις έκαψα τα κουλουράκια που έφτιαχνα σε σχήμα Ιησού Χριστού, μήπως θα καταλήξω στην Κόλαση;" μπορεί να λυθεί με μια γρήγορη ματιά στις απαντήσεις του Yahoo. Η παραμικρή λογοτεχνική δίψα των ατόμων που πνίγονται μέσα τη δίνη της καθημερινότητας μπορεί ικανοποιηθεί με ένα απλό κλίκ στην εξαιρετικά λακωνική περίληψη των sparknotes. Η χαρά της ανακάληψης, η διαδικασία της αυτοαξιολόγησης, η ιδιαίτερότητα της πρωτοτυπίας, έχουν όλες γίνει pixel της χαοτικής μεγαλο-εικόνας του διαδικτύου. Το internet έχει κάνει τη ζωή μας πολύ εύκολη για να λέγεται πλέον ζωή.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήρθαν όλα μαζί, ξαφνικά, σαν γροθιά στο στομάχι. Ο ήλιος και η θάλασσα, η άμμος, οι μουσικές και η φρεσκάδα. Ο κόσμος, ελεύθερος και ενοχλητικός, το χάος στις κυλιόμενες του μετρό, τα κορναρίσματα και οι βρισιές στον δρόμο. Οι σφιχτές αγκαλιές, οι παθιασμένες συζητήσεις στα τραπεζάκια κάποιου καφέ, η αργοπορία. Τα ξενύχτια, ο καθαρός ουρανός, τα θερινά σινεμά και η ενέργεια στην ατμόσφαιρα. Οι συναυλίες, ο παλμός των ανθρώπων στις πλατείες. Η αισιοδοξία, πανταχού παρούσα ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, παρά την γκρίνια που μας αρέσει να υποδεικνύουμε. Μα πάνω απ’όλα αυτές οι ώρες, της ήρεμιας και της γάληνης, όταν αφουγκράζομαι την ισορροπία του χάους.

Σαφώς και είναι περίεργο να ξεκινάω ένα blog με ένα τραγούδι αποχαιρετισμού. Αλλά η έμπνευσή είναι όπως ο έρωτας: έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις.

Χθές καθόμουν ξαπλωμένος δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο του δωματίου μου, με τα φώτα μισόκλειστα. Αφουγκράστηκα τη στιγμή και ένιωσα την δροσιά της νύχτας στο πρόσωπο μου. Είχα μόλις ζήσει ένα γεμάτο σαββατοκύριακο, με δουλειά, διασκέδαση, αυτοπεποίθηση, γέλια και συγκίνηση. Και όμως κάτι έλειπε. Δεν ένιωθά πλήρης, γεμάτος, ικανοποιημένος. Δεν ένιωθα εγώ.

Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω τι ήταν. Τόσο καιρό παλεύω για την ευχαρίστηση, την ηδονή, την απόλαυση. Παλεύω για την επιτυχία και την ευτυχία, για τη στιγμή. Παλεύω για τα χαμόγελα και τους γαλανούς ουρανούς.

Ωστόσο, τα γκρίζα σύννεφα που κάλυπταν το τοπίο με επανέφεραν στην πραγματικότητα: αυτό που λείπει στη ζωή μου είναι η δημιουργικότητα. Η αίσθηση του υπάρχω, η σκιά της ψυχής μου που μου φέρνει απελπισία, που μου υπενθυμίζει οτί είμαι και εγώ θύμα, πως η ψυχή μου έχει όρια, πως η ανθρωπιά μου κάνει λάθη. Πρέπει να ξαναγεμίσω τον καμβά τη ζωής μου με τα γκρίζα χρώματα. Πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω.