II Mio Solitario

Mükеmmеl kişiyi aramaktan vazgеç. Tеk ihtiyacın olan sana sahip olduğu için şanslı olduğunu düşünеn biridir.

bakışlarını kaçırıp üzüntünü gizleyerek ve hislerini değiştirerek bir kaos yaratıyorsun. coğrafyaya hiç dikkat etmiyorsun kıtalar yer değiştirdiği zaman bir ulus çöker.

Sevgili kalbim! Neden hâlâ apartman boşluğunun gün ışığı görmeyen penceresinde kuş sesleri beklersin?

bakışlarını kaçırıp üzüntünü gizleyerek ve hislerini değiştirerek bir kaos yaratıyorsun. coğrafyaya hiç dikkat etmiyorsun kıtalar yer değiştirdiği zaman bir ulus çöker.

“Verdiği hasarın farkında olmayan insana neyi nasıl anlatacaksın. Bir kere ben sana bunu nasıl yaptım diye, ben seni nasıl bu hale getirdim diye üzülmeyen, bir kere kaybetme korkusuyla eli ayağına dolanmayan insana neyi anlatacaksın.”

Kalbim sanki beni yokluyor seni ilk gördüğüm gün aklıma geliyor kafam bunalıyor şu sıralar dengesizim bir hayli ellerimi nereye koyacağımı bilmiyorum nereye doğru adım atmalıyım? Neredesin? Ellerimi tut.

Öyle bir boşluk ki yüreğimde ki sanki yarım kalmış bir işin tamamlanması lazım…

Bazen özleyip özlemediğini değil, sadece iyi olup olmadığını bilmek istersin… Birini çok sevmek böylesine karmaşık, böylesine gelgitli bir duygudur işte! Ne yaparsa yapsın kıyamıyorsun…

“Bak ben bu kuyudan, sarkıtılan ipi boynuma dolayarak çıktım. Beni öldürürken, kurtardık diye alkışladılar.“

Sarılarak konuşmak diye bir şey var. Muazzam. boynuna konuşuyorsun,kalbiyle duyuyor. Ve o cümleler hep orada kalıyor. gitmiyor,gidemiyor.