Sadece kokain kullananlar.

Seni aldattığımı sandığın her kadına seni anlattım.

Denize açılırken uzaklaşan kıyının görüntüsü beni hiçbir zaman ağlatmadı. Rıhtımın, iskelelerin, vinçlerin ve depoların yavaşça gözden silinişini öfkeli bakışlarla seyrederdim. Bir keresinde, demir almak yüreğimde bir şeyler tutuşturmuştu. Denizde geçirilen bir ay, bu alevleri çoktan söndürmüştü. Geride sadece güneş yanığı tenim ve keskin bakışlı gözler kalmıştı.

"Kör müydü gözlerin, nasıl göremedin?" diye sordular senden sonra. Kör değildim. Ve hayatımda en çok iki kere parladı gözlerim. Birincisi seni ilk gördüğüm, ikincisi giderken arkandan baktığım gün. İlkinde aşkın ışığından, ikincisinde gözyaşlarımdan... O iki anın arasındaysa hep kapalıydı gözlerim. Aşkına inandığımdan...

Bu son uyarı;

Ben sana inansaydım, uğruna savaşırdım, savaşsaydım kazanırdım. Artık vazgeçtiklerim kadar özgürsün.

Giderken her şeyi almışsın. Sağol, her şeyi de toplamışsın. Evet, yani hatırlatıcak hiçbir şey bırakmamışsın, sağol. Saçının teline kadar toplayıp gitmişsin de bir şeyi unutmuşsun. Giderken beni niye götürmedin? Yani her şeyi aldın da, beni unutmuşsun... Adil değil, haksızlık bu. Biz söz vermedik mi "her zaman beraberiz" diye? Neyse. Bir daha arkanda kimseyi unutma olur mu? Kötü oluyor...