Hayat kısa, yaşananlar üzücü..

Yorgunum.. hepsi bu

Bugün durup dururken bir şey fark ettim. Ben bugüne kadar ne yaptıysam kendime yapmışım. Oturdum bir köşeye, uzun uzun düşündüm...

Bir şarkı açıp sesim kısılana kadar hatta avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum. İçimde tuttuklarımın hepsini bağırarak gökyüzüne salmak istiyorum. Ruhumun hafiflemesini istiyorum. Sanıyorum ki ruhumun yorgunluğu hiç uyumamaktan. Ama yanılıyorum, beni yoran uykusuzluk değil içimde tuttuklarım. İçimde yaşanan deprem sarsıyor beni. Gün gelecek ben o depremin altındaki enkazda sıkışıp kalacağım ve kimsenin ruhu duymayacak..

Oturuyorum. Kendimi dinleyip, bazı şeylerin farkına varıyorum. Kendimi hep bir şeylere yetişmeye çalışırken buluyorum. O kadar olmuş ki arkama yaslanıp sadece dünyayı izlemeyeli, yaşamayı hissetmeyeli.. günün sonunda hep bir şeylerin yetişmesi gerekiyor. Bir şeylere yetişmeye çalıştıkça kendime ne kadar da geç kaldım. Bir elimde yapmam gerekenlerin ağırlığı, diğer elimde yapmak istediklerimin hüzünlü bekleyişi... iyi de nereye kadar...

Son demlerinde anlatamadıklarını yazmış fakat mektubu bulunamayan bir ceset gibiyim ...

Bir hüzünde konaklamış gibiyiz..

Çok yoruldum anne, bildiğin gibi değil ..

Çok uzun zamandır hep geçer diye bekledim ama geçmedi, artık tam olarak ne kadardır böyle hissediyorum, hatırlamıyorum bile. Yaklaşık bir yıldır daha da kötüyüm, canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Bıraksalar yataktan hiç çıkmam ama kalkıp hayata kaldığı yerden devam ediyorum.. 🥀

Ben düşünmekten yoruldum. Benim yerime de düşünür müsün ?

Çabalıyorum olmuyor daha çok çabalıyorum bari sabredeyim diyorum olmuyor çabalamıyorum olmuyor boşveriyorum olmuyor ben bu hayata olduramamak için gelmişim. Ben ne yapsam da olmayacak, benlik bir şey kalmamış vazgecişi bir ben bırakıyorum buraya =..(

Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayım,