Dolunay

"Şimdi bile gözlerim yaşarmadan düşünemiyorum o anları,oysa bende gözyaşı kalmadı artık."

"Bu enkazın her bir parçası göğsüme batıyor Zeze, kimseye bir şey anlatmaya gücüm dahi yok inan. İnsanlardan kaçıyorum, kendimden kaçıyorum. Durup durup gözlerim doluyor.Ne olur anla beni, kimse anlamıyor... Kendimi tükenmiş hissediyorum ve bu his her yıl bir seviyor atlıyor. Geçiyor sanıyorsun ama aslında alışıyorsun, acı ruhun ile bütünleşiyor. Ben acı oluyorum Zeze, kendime acıyorum, canım acıyor, düşünüp düşünüp bir yere varamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum, boşluğun kendisi oluyorum... "

"Belki de mutluluk şudur : başka bir yerde olmanız, başka bir şey yapmanız, başka biri olmanız gerekirdi duygusuna kapılmamak." diyor Isaac Asimov. Olanı olduğu gibi kabullenmek bu yüzden önemli. Çünkü insanın gücü sınırlıdır. Bazen olmaz. Çok istesen de olmaz. Kabullenebilmeli.

Bu şehrin beni anlamaya niyeti yok... '

Dünya gül bana. '

Belki, bir gün...

Sesini duysam, sesine sarılacağım. Öyle özledim...

"Eğer birini seviyorsan ve o seni sevmiyorsa bundan çok güzel kaos çıkar. Bir sürü şiir, sağlam bir roman ve anlatacak bir sürü hikaye çıkar. Uykusuz geçen geceler, yerli yersiz kıskançlık krizleri çıkar. Ama sevgine karşılık çıkar mı? O biraz zor işte... "