portakal çiçeği

Yedi renkli yaz yağmurları dilemiştim.

Kırmak istememiştim duygu filizlerini..

Büyük bir ustalıkla susturup içimdeki uğultuyu

Rüzgarımı olanca yumuşaklığı ile salmıştım üzerine

İncinmesin diye tek,acıyı bile tersyüz eden

İncelikli bir gülümsemeyle yüzümde..

Ben ona gittikçe soğuyan zamanlarda

Sıcacık bir sığınak olayım istemiştim

İnsanlar içinde üşüdükçe güvenle gelebileceği.

Kuşların kanatları neden vardır?

Bir insan neden ağlar geceleri yarı yaşına gelince?

Bulutlar gökyüzünün yükü müdür, süsü müdür?

Tutsağı mıdır rüzgarın, sevgilisi midir?

Konuşayım istemiştim bir yüreğin dilince

Yanıtı olmayan sorularda boğmak istememiştim..

Ben ona sabah olamasam da

Dingin bir ikindi üstü olayım istemiştim.

O herşeyin usul usul durulduğu saatlerde

Gelsin,yüzünde uçuk bir gülümsemeyle

Yaslasın yorgunluğunu gövdemin yaşlı çınarına,

Serip üzerine yapraklarımın ağırlıksız yorganını

Dinlendireyim istemiştim gölgemin serinliğinde.

Üşütmek istememiştim.

Ben O'na sevgi bir büyük deniz

Ömür bir köpüktür demiştim dalgaların ucunda

Uçuşan,kırılan,dağılan,çoğalan;

Mavi resimler çizerek nemli bir sesle

Kentin yürüyüşle güzelleşen yollarına..

Ne köpüksüz deniz,ne denizsiz köpük olur

Ve kimse bilemez demiştim hangi kıyılara vuracağını...

Alıp o köpüğü avuçlarıma,zamansız

Öldürmek istememiştim,

Çarparak yüreğimin kıyılarına...

Ben ona ne istemişsem bu yalnızlık aylarında

Gecikmiş... İnce... Güzel ve uzak...

Biraz da kendime istemiştim

Sevgi adına..

Şükrü Erbaş

Bu sefer olmadı, yanıldın mı..?!

Kaç hakkın olacak..?

Kaç şans verilecek..?

Hiç değil mi..?!

Bir kullanımlık hayat, bir.!!

Ya kalkar kendine gelirsin,

Ya hibe edersin hayatını.

Olur olmaz şeylere üzülüp,

takılır kalırsın elâlem prangasına…

Dili dikenler kol geziyor ortalıkta, senin nazlı canın kimin umurunda..?

Kalk, ikinci kez söylemem.

Tutmam yüreğini.

Kalk, hazırlan.

Takvim yapraklarına bakma.

Nerde bıraktıysan hayâllerini, yarım heveslerini,

Pes etti diyenlere inat tut yakasından.!

Çekilme kenara, daha gün görmemiş güzel gönlünde el değmemiş ümitlerin var senin.

Kalk dedim...

Hadi nazlı canım, kalk.!!

Beni kırma..!

Birazcık hatırım varsa...!!!

Doğar doğmaz ağzı kapanan çocuklar..

“Kızılderililer son derece sade, dürüst ve eli açık insanlar. Herhangi birinden sahip olduğu herhangi bir şey istenince hemen veriyorlar. Kötülüğün ne olduğunu hiç bilmiyorlar, çalmıyorlar, öldürmüyorlar.”

Amerika Kıtasında Ekim ayının ikinci pazartesi “Kolomb Günü”dür.

Şenliklerle, şölenlerle kutlanır..

Tıpkı bizim “İstanbul’u Fetih Günü” gibi..

Amerika üç gündür Kolomb Günü’nü kutluyor..

Bazı ülkelerde milyonlar çılgınca eğleniyor..

Peki kutlanan ne?..

1492 yılında Cenovalı kaşif Kristof Kolomb’un Nina, Pinta ve Santa Maria gemileri Amerika kıyılarına yanaştığında onları Arawak kızılderilileri karşıladı..

Kızılderililerin inancında Tanrılar sakallıydı ve denizden gelmişlerdi..

Sakallı istilacıları görünce onları doğaüstü sandılar..

Yüzerek selamladılar..

Mısır, patates ikram ettiler..

Atları, iş hayvanları, demir silahları yoktu..

Ama kulaklarına ince altın süsler takıyorlardı..

İşte o altınlar sonları oldu..

Kolomb kızılderililerle ilgili ilk izlenimlerini İspanya Kraliçesine şöyle yazmıştı..

“Bu insanlar o kadar yumuşak başlı, barışsever ki, yeryüzünde bunlardan daha iyi bir ulus bulunmadığına Majestelerinizin önünde ant içebilirim. Komşularını kendileri kadar seviyorlar, konuşmaları son derece tatlı ve kibar, konuşurken hep gülümsüyorlar; gerçi çırılçıplak dolaşıyorlar ama davranışları terbiyeli ve övgüye değer”

Seyir defterine de şunları eklemişti.

“Onlara kılıçlarımızı gösterdik. Demir silahları ilk kez gördükleri belli. Kesmenin ne demek olduğunu bilmediklerinden, bazıları kılıçların keskin tarafını tutunca ellerini kestiler. Bu insanlar ne herhangi bir mezhebe bağlılar ne de puta tapıyorlar. Kötülüğü tanımıyorlar, birbirlerini öldürmeyi bilmiyorlar. Hiç silahları yok… Kızılderililer son derece sade, dürüst ve eli açık insanlar. Herhangi birinden sahip olduğu herhangi bir şey istenince hemen veriyorlar. Kötülüğün ne olduğunu hiç bilmiyorlar, çalmıyorlar, öldürmüyorlar. Komşularını kendileri kadar çok seviyorlar. Dünyada onlar kadar tatlı dilli insanlar yoktur. Her zaman gülüyorlar.”

Bir de not düşüyordu.

“Bu insanların çalıştırılması, ekin ekmesi, gerekli her işe koşulması ve bizim (Avrupalalıların) gelenek ve göreneklerimizi benimsemesi gerektiği kanısındayım”

Ardından katliam başladı..

Sakallı yabancılar altın ve değerli taş aramak için köyleri yağmaladı, yakıp yıktı..

Yüzlerce kadını, erkeği, çocuğu kaçırdılar..

Kadınlara tecavüz ettiler..

Direnen erkeklerin kulaklarını kestiler, kafa derilerini yüzdüler..

Gemilerine atıp köle olarak satılmak üzere Avrupa’ya götürdüler.

Kolomb’un 12 Ekim 1492’de San Salvador sahiline ayak basmasının üzerinden on yıl bile geçmeden bütün kabileler, yüzbinlerce insan yok edildi..

Ardından akın akın geldiler..

Tüm Amerika Kıtasını cehenneme çevirdiler..

Katliamlara papazlar da katıldı..

Katolik olmayı kabul etmeyen Kızılderili şamanları ayaklarından asılarak canlı canlı yakıldı..

Kolomb Amerika’ya vardığında dünya nüfusunun 5’te biri kızılerili idi..

Sayıları 70 milyonu geçiyordu..

1492’den bugüne sadece 2 milyon kaldılar..

Dünya tarihinin en büyük soykırımını yapan Avrupalı istilacıların bu katliamı kitaplara şöyle yansıdı;

"İspanyollar istilacılar her geçen gün daha kibirli oluyordu.. Aceleleri varsa yerlilerin sırtına biniyorlardı.. İspanyolların canavarlığı sınır tanımıyordu..

Birgün ikisi de birer papağan taşıyan iki yerli çocuğa rastlayan iki papaz, papağanları aldılar ve sırf zevk olsun diye çocukların kafasını kestiler.”

Las Casas;

“Ben Küba’da iken üç ayda yedi bin çocuk öldü. Acıdan çılgına dönen bazı anneler bebeklerini nehirde boğuyorlardı… Böylece erkekler madenlerde, kadınlar ağır çalışma içinde ve çocuklar da süt bulamadıkları için ölüyordu.. Bu kadar büyük, güçlü ve verimli topraklar kısa sürede boşaldı. İnsanlığa o kadar yabancı olan tüm bunları kendi gözlerimle gördüm ve şimdi bile yazarken ürperiyorum.”

Las Casas

“Tanrı’nın hususi takdiriyle savaştan kaçan kızılderililerin tamamına yakını çiçekten öldürdük. Tanrı topraklarımızı temizledi”

Massachusetts Körfezi Kolonisi’nin ilk valisi John Wintrop;

“Kızılderilileri yakıyorduk.. Onları böyle ateşte kızarırken ve bu ateşi söndüren kan gölünde görmek korkunç bir manzaraydı. Çürüyen cesetler ve bunlardan yayılan koku berbattı fakat zafer tatlı bir fedakârlık gibiydi.. Bizlere olağanüstü yardımlarda bulunarak bu kadar gururlu ve kibirli bir düşmanı elimize düşüren, bu kadar çabuk bir zafer bahşeden Tanrı’ya şükranlarımızı sunarız.”

Plymouth Kolonisi’nin Valisi William Bradford;

“Kızılderililerin hamal olarak kullanılmasını kınamıyorum. Ancak bir adamın bir domuza ihtiyacı varken 20 tane öldürüyordu. 4 Kızılderili’ye ihtiyaç duyduğunda bir düzine alıyordu. Metreslerini omuzlarda taşınan hamaklar içinde fakir Kızılderililer’e taşıtan birçok İspanyol vardı. Bu uygulamalar esnasında yerlilerin maruz kaldığı kötü muameleler, zararlar, soygunlar, haksızlıklar ve büyük kötülüklerin sayılması istense bunun sonu gelmez. Çünkü onlar için Kızılderilileri öldürmek, yararsız hayvanları öldürmekle birdi.”

Cieaze de Leo;

“Kızılderililerin eğer altını yoksa çocuklarını satarlardı. eğer çocukları da kalmamışsa kendi hayatlarını verirlerdi. Bu haraçları veremediklerinden ötürü Kızılderililer işkence acıları altında ya da gaddarca zindanlarda öldürülürdü. Zira İspanyollar onlara hayvani bir vahşilikle muamele ediyor ve onları hayvandan daha aşağı görüyorlardı.. Kızılderililerin cesetleri köpeklerin önüne yem olarak atılıyor, vücutlarından yaralara iyi gelebilecek bir yağ üretiliyordu. Kızılderili kadınlar sıra hâlinde direk ve ağaçlara, çocukları da onların ayaklarına asılıyordu.”

Papaz Motolinia;

“Sırf eğlence olsun diye, kadın erkek demeden yerli halkın ellerini, burunlarını ve kulaklarını kesip kopardıklarını ve bunun bölgenin değişik yerlerinde defalarca tekrarlandığını kendi gözlerimle gördüm.

Memeden kesilmemiş bebekleri annelerinin göğsünden alarak onları en uzağa fırlatma konusunda birbirleriyle yarıştılar.”

Bartolome de Las Casas;

“Askerler pek çok Kızılderili’yi uykularında öldürdüler. Annelerinin göğüslerinden çekilip alınan bebekler anne-babalarının gözleri önünde kılıçla parçalanıyor ve bebeklerin parçaları ateşe atılıyordu. Kundaktaki bebekler beşikleri içinde parçalanıyor, kafaları eziliyor, en taşyürekli adamın bile vicdanını sızlatacak bir vahşilikle öldürülüyorlardı.. Bazı bebekler nehre atıldı, onları kurtarmak için anne ve babaları da suya atladı. Ama askerler ne çocukların ne de anne-babaların sudan çıkmalarına izin vermediler, hepsi boğuldu.”

David de Vries;

"Kızılderili kadınları çocukları doğduğunda elleriyle onların ağzını kapatırlar..

Nefes alması için ellerini bir süre çekip, bebeğin tekrar ağlamasına fırsat vermeden aynı hareketi tekrarlarlar. .

Ağlamamak, gözlerini dünyaya açan bir Kızılderilinin aldığı ilk derstir..

Beyaz adamdan kaçarken, kucaktaki bebeğin ağlaması her şeyin sonu demektir..

Dersini iyi alamayan bir bebeğin çıkaracağı ses, kurşun yağmurundan ölmek demektir.

Amerika Kıtası bugünlerde “Kolomb Günü” nü kutluyor..

Şenlikler, şölenler yapılıyor..

Milyonlar çılgınca eğleniyor..

Kolomb’tan bu güne 524 yıl geçti..

524 yılda 70 milyondan fazla insan katledildi..

Bir kültür yok edildi..

Beyaz adamın bu eğlencesi(!), Kızılderililer'in sonu oldu..

Sedat Kaya

Ama dürüst olmak gerekirse?

Unut bunu.

Güzel olma.

Kızgın ol, zeki ol, esprili ol, sakar ol, ilginç ol, komik ol, maceracı ol, çılgın ol, yetenekli ol - güzel olmaktan başka şeylerin sonsuzluğu vardır.

Ve güzel olan şey, bir kelime yaratmak için birbirine dizilmiş bir dizi harften başka?

Her zaman kendi inanılmaz tanımın ol.

Bu şimdiye kadarki güzel olan her şeyden

çok daha önemli. "

Nikita GİLL

“Evinde bir havuz olmasını hayal edenler vardır; oysa sahip olanlar onu neredeyse hiç kullanmaz.

Sevdiğini kaybedenler büyük bir boşluk hisseder; oysa hâlâ sevdiklerine sahip olanlar sürekli şikâyet eder.

Eşi olmayan birisi bir eş ister; oysa eşi olan bazen onu değerini bilmez.

Aç olan bir tabak yemek için her şeyini verir; doymuş olan ise yemeğin tadını eleştirir.

Arabası olmayan birisi araba hayal eder; oysa arabası olan hâlâ daha iyisini arar.

Anahtar, sahip olduklarımıza şükretmek, dikkatle bakmak ve anlamaktır ki, başka bir yerde biri, sizin zaten sahip olduğunuz ama değerini bilmediğiniz şey için her şeyini verebilir.”

Üstad Sezai Karakoç nede güzel söylemiş değil mi;

"Anne gitti ve evler döndü yazlık otellere...

Anne gitti ve sular buruştu testilerde...

Artık çamaşırlar yıkansa da hep kirlidir...

Herkes salonda toplansa da kimse evde değildir."

şunu diyen bir yazı 'Her şeyin varken sağlığın yoksa, her şeyin varken zamanın yoksa, her şeyin varken sevdiklerin yoksa, ο her şey kocaman bir 'hiçbir şey'dir...

Halil arslan

Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim.

Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim.

Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim.

Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım.

Ama hata insana mahsustur dedim.

Affettim, af diledim.

Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim.

Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.

Belki de içten içe sinsice güldüler.

Ama asıl unuttukları şuydu;

Ben aldanmadım..!

Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar.

Bir insan kaybının ne olduğunu bilemedikleri için,

Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için.

Oysa ben hiç insan kaybetmedim.

Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar..

CAN YÜCEL

Çıldırırdım sen ne kadar uzaksan,

Aşk değil, hiç doymayan bir şeydi bu

Ben seni sevdim mi? Sevdim doğrusu

Sevdikçe tamamlandım, bütünlendim

Biri vardı ağlayan; gecelerce

Biri vardı sana tutkun; o bendim...

Ümit Yaşar Oğuzcan

Ne bahardan bir nese, ne de yazdan bir cicek

Siyah, siyah cok siyah kadife kadar siyah

Bir sacin buklesini bana kim getirecek

Victor Hugo

KÜS DEĞİLİZ

kendi günbatımıma doğru seni kutsuyorum yaşam,

çünkü sen bana hiçbir zaman boş umutlar, adaletsizlikler,

hak edilmemiş üzüntüler yaşatmadın.

çünkü inişli çıkışlı yolumun sonunda gördüm ki

kendi kaderimin mimarı bendim

ve şeylerin içindeki tatlılığı ve acılığı ortaya çıkardıysam

onları oraya koymuş olan yine ben olduğum içindi:

gül ağacı ektiğimde açan her zaman güller oldu.

elbette gençliğimin ardından kış gelecek

ama sen zaten mayısın sonsuza dek süreceğini söylememiştin!

şüphesiz acı dolu uzun gecelerim oldu

ama sen zaten bana sadece mutlu geceler vaat etmemiştin!

ve karşılığında huzur dolu gecelerim de oldu...

sevdim, sevildim, güneş yüzümü okşadı.

yaşam, bana hiçbir şey borçlu değilsin!

yaşam, küs değiliz!

Amado Nervo

De ki beyinlerini kalplerine tercih etmelerindendir.

Her kim ki kendini her şeyin üstünde tutarsa,

Bil ki o insan değil, sadece suretidir.

Yazmakla bozmak bir değil ki,

Anlamakla çözmek bir olsun.

Ak ile kara bir değil ki,

İnsan ile hayvan bir olsun..

Ey kendini vazgeçilmez sanan gafil,

Yaşamda kim daim olmuş ki, sen kalasın..

Sanır mısın ki ettiğin yanına kar kalır,

Bir bakarsın ki bir insan’a mal olmuş koca evren.

Sen ise hala ıssız yollarda beyhude arar durursun..

Şenay Güçer

Ama insan, elleriyle kirlettiği toprağa cehennemi ekti.

Sonra da, kendi tutuşturduğu ateşin içinden bir cennet vaadi pazarladı.

Oysa unuttuğu bir hakikat vardı:

Cehennem dışarıda değil, kirlenmiş bir kalbin kıvrımlarındaydı.

Özgü Bozkurt

Sana “yoğun” diyecekler. Çünkü öylesin. Çünkü her şeyi derinlemesine hissedebilme gücüne sahipsin ve bu, onları ürkütüyor.

Sana “bencil” diyecekler. Çünkü bu da doğru. Çünkü hayatındaki en önemli kişinin sen olduğunu biliyorsun ve bu, onların işine gelmiyor.

Uzun bir yolda, türlü yargılarla, uzun süre boyunca farklı şekillerde anılacaksın. Ama sen kendine ve hayallerine sadık kal. Söz veriyorum, bir gün seni arayıp “İyi ki varsın” diyecekler.

Frida Kahlo ..

Siz bilmezsiniz beni,

Bir ağacın yaprağı incinse üşür yüreğim,

Susuz kalsa kurur dilim damağım,

Ateş değse tenine kavrulur yüreğim.

Ey cahil, ağaçları/bitkileri hala eşya mı sanırsın?

Onların canını ruhunu bilmezsen sen nice insansın.

Dön bak çevrene yaratılmış her şeyde nasıl bir ahenk var.

Bilmez misin o ahenk gidince kalan ne sen, ne ben, sadece kocaman bir hiç.

Doğa bu yeniler kendini elbet, insana rağmen, her şeye rağmen yeniden filizlenir usulca,

Sen sana verilmiş kutsal nefesi şöhret, makam ve para uğruna tüketirken,

Sana ait gibi harcarken tüm canları,

İçindeki filizi ne zaman bulup büyüteceksin, hiç düşünmez misin?

Şenay Güçer

Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak.

Çünkü güneşten sıcaktı kalbim.

Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm.

Soğudu buza döndü kalbim.

Ne “güneş” olabildim,

Ne “çocuk” kalabildim.

Özdemir Asaf...