İnsanı bazen dört duvar, bazen anlaşılmamak, bazense nedensizlik daraltıyor. Öyle ya insan duygulardan oluşan bir varlık. Olumlular kadar olumsuzlar da zaman zaman kalpte yer ediniyor. Normal karşılamak lazım. Lakin yine de hep iyiyi, hep güzeli arayan ve isteyen yapılarımızdan dolayı diyalektik boşluğu dolduran bu tarz hisleri inkâr ediyoruz. Düşününce bu da olağan. En kötüsü ise ruhu sömüren duyguların sebebini kimi zaman çözememek. Karabasan gibi çökerken insana sebebini dahi bilmeyince eli kolu bağlanıyor insanın. Sanki hava açık ama şarıl şarıl yağmur yağıyormuş gibi. Sorunun doğduğu kaynağı bilmemek huzursuzluğun yanında ayrıca güvensiz de hissettiriyor. Bunun altında biraz günlük hayatın rutinine kapılmak veyahut normalde planladığınız ancak bir türlü icraate geçmediğiniz düşünceler de yatıyor olabilir anca ne rutin ne de bu planlar fark edildiğinden aslında sorunsuz bir zeminden çatırdamalar geliyormuş gibi hissettiriyor. Önemli olan sorunlar değil, sorunlar hep olur. Önemli olan sorunun ne olduğunu fark edebilmek, çok soyut veya çok basit görünse de. İşte o zaman içindeki bu şeytanı susturabilir ve manen kendine gelebilirsin.

Sevmek bambaşka bir şey. Sevilmekten dahi değerli, sana insan olduğunu hissettiren en eşsiz duygu. Sevgiliye sevgiyle bakarkenki içine dolan masumiyet, çocuksuluk, saflık... Dünyadaki hiçbir şey, ne para ne eşya ne de güç şu duygunun yerini dolduramaz. Yüzüne baktığın zamanda gördüğün o tebessümün, içinde kelebekleri uçurması şu yaşamın en gerçek anlamı, insaniyetini fark ettiren en değerli an. Eşsizlik, dokunulmamış muazzamlık sadece doğaya ve evrene bahşedilmemiş. Bu muhteşemliğe yalnız yıldız cümbüşünde veyahut Tanrı tarafından ince ince işlenmiş olağanüstü doğa düzeninde şahit olmuyorsun. Ayrıca öyle bir an var ki insana dair, derinden yaşatıyor. İşte o an karşılıksız, çıkarsız bir şekilde sevdiğini her bir kalp atışında hissettiğin an. Tüm dünya dertlerini, yer yer kaybettiğin savaşları hatta ve hatta kendi içindeki çarpışmanı bile bir çırpıda yok eden o eşsiz sevme duygusu. İnsan olduğumuzdan günlük hayatın koşuşturmasında kimi zaman yanı başımızdaki, içimizdeki sevgiyi unutup gidiyoruz ancak hayat öyle büyük bir sürpriz ki sonu, ne zaman biteceği belli değil. Bundan mütevellit şu kısacık vakti daha anlamlı, daha yaşanabilir kılmak adına sevdiğimizi unutmamak, daha sık ve daha dolu dolu yaşamak lazım. Tüm bu kelimeleri sevdiğim insanın saçını okşarken dünyanın en seven insanı olarak yazıyorum. Bu anları unutmamak ve daha çok yaşamak dileğiyle...

Yapmak istediğim yüzlerce şey var lakin yapmaya ne dermanım ne de inancım var..

Bir insanı son kez gördüğünü bilmemek ne garip. Eğer bilseydik bu, insanı kedere boğardı. Hayatımızda bu tür anları defalarca yaşayacağız belki ama bilemeyeceğiz. Bilsek muhtemelen o anın bitmemesi için elimizden geleni yaparız ama işin sihri de burada. Vedalaşmak belki insanın en doğal hakkı. Son kez sesini duyabilmek, yüzüne bakabilmek, o zamana kadar yaşattığı iyi anlar için minnet duyup son bir kez sarılabilmek. Ancak bu bilinmezlik belki de insanı güçlü kılan şey. Aksi halde vedalaşmaktan çok hüzün seramonisine ev sahipliği yapabilirdi o an. Bu durumun farkında olup iyilikle, güzellikle yaşamak; insanları kırmamak ve sanki her anımız son anımızmış gibi doyasıya yaşamak bizim elimizde fakat insanoğlu aynı zamanda unutkan. Ne yazık ki birçok hakikati unutup gidiyor. Bu da onlardan bir tanesi. Bu yüzdendir ki çoğu durum için vedalaşmak imkânsız bir düşünce, sevdiklerimiz veyahut biz bir anda sönüp gideceğiz birbirlerimizin dünyasından..

Sana çıkan sokağın lambaları sönse bile; karanlıktan korkan ben tereddüt dahi etmeden yine sana doğru gelirdim..

Nefes almak yük gibi gelir mi insana? Bu coğrafyada öyle bir hale getiriliyorsun ki boktan farkı olmayan bugünün yarından daha iyi olduğunu acı bir şekilde biliyorsun. Ve bu bilgiyle birlikte, çaresizce, ben sizlerin huzurunda soruyorum: BİZİM YÜZÜMÜZ GÜLMEYECEK Mİ, BİZ HAYAL KURAMAYACAK MIYIZ EY DOSTLAR? KARANLIK BİTMEYECEK, GÜNEŞ DOĞMAYACAK MI ARTIK? HER CEFANIN BİR SEFASI, HER KARANLIĞIN BİR AYDINLIĞI, HER IZDIRABIN BİR MÜKÂFATI YOK MUDUR? YETMEDİ Mİ YAŞADIKLARIMIZ, YİTİRDİĞİMİZ GENÇLİĞİMİZ?

Dünya, hak edene hak etmediğini; hak etmeyene ise hiç hak etmediğini veriyor..

Her çaba sonuç vermez ama unutma, her sonuç bir çabadan doğar!

Bu hayatta ne kadar farkında olursan o kadar mutsuz olursun..

Sevgi, fiziksel tüm tatminlerden, maddi tüm güçten, egonuzu doyuracak tüm sözlerden yücedir. Çoğu insan bu sayılanların büyüsüne kapılıp gider, tek dertleri bunlara ulaşmaktır. Lakin unuturlar sevme ile sevilmenin yap-boz parçası gibi bir araya geldiği zaman dünyanın en manalı durumu olacağını. Unutmamak gerek sevmenin durgun nehrinde yıkandığında saf temizliğe ve huzura ulaşılacağını. Çünkü sevmek her şeyden daha hakiki, daha önemli ve daha yücedir!

Bu hayatta hep güzel günlerin gelmesini, bir şeylerin düzelmesini, daha çok keyfin daha az stresin olduğu vakitleri yaşamayı bekliyoruz. Ama ne var ki gerek ülke şartları gerekse kişisel psikolojik durumumuz yüzünden bir türlü tatmin olacağımız bir hayat yaşayamıyoruz. İlişkilerle boğuşuyoruz, para kazanma derdiyle boğuşuyoruz, insanlarla sağlıklı iletişim kurmak için boğuşuyoruz, sürekli bir arbede ve kargaşa hali içindeyiz. Hayatı basite indirgemek ve bunun sonucunda mutlu olmak gerçekten hayli zor bir iş. Çabalamamız gerekiyor ama o kadar fazla engel var ki önümüzde, güçlü kalıp birini aşsak bir sonrakine ne fiziken ne de mental olarak enerjimiz kalıyor. Bir imtihan içindeyiz farkındayım ancak tıpkı üniversitedeki bazı hocaların gereksiz zorlamaları gibi hayatta da anlamsız bir zorlama var. Sen ne kadar başarılı bir kağıt verirsen ver bu düzen içinde geçer not alamıyorsun. Çözümü kendince biliyorsun ama bu mantık dışı düzenin çözümü farklı, hatta bir çözümü var mı yok mu o da belirsiz, ne yaparsan yap seviye atlayamayacak, gittikçe her bakımdan körelecekmiş gibi hissettiriyor. Hayatı yaşamayı geçtim hayatta kalmaya çalışıyorsun ve bunu yaparken kendi değerlerini hiçe sayman gereken yerler, olaylar oluyor. Durum böyle olunca insan kendine "ben nasıl mutlu ve huzurlu olacağım" diye sormadan edemiyor. Cevabı ise basit gibi: olamayacaksın. Hayatta küçük şeylerden mutluluk duy mentalitesiyle bugünü ve yarını atlatabiliriz ancak bir ömür bununla mı geçecek. İstediğimiz yerlere gelemeyecek miyiz, istediğimiz hayatı yaşayamayacak mıyız sorularını bile sormaya imkanımız olmadan "yarın nasıl hayatta kalırım" diye sormaya mecbur kalıyoruz. Hayallerimiz, umutlarımız, değerlerimiz bir kenara atılıyor ve bu acımasız hayat sisteminde bir çark olup tutunmaya çalışıyoruz. Bu metnin sonu yok maalesef. Cevaplayamadığımız ve yolun sonunda heba olacağımız bir tünele giriyoruz ve tüm bu süreçte enerjimiz, gücümüz, inancımız ve hayallerimiz bir bir sökülüp alınıyor bizden. En kötüsü de bu düzenin asla değişmeyeceğini ve kötüye gideceğini bilmek, asıl bizi tüketen bu. Bir gelincik bile her şeye meydan okuyarak katman katman karın altından Dünya ile buluşabiliyorken, bizler, en gelişmiş varlık olan insanlar bunca olanağı kendi ellerimizle tüketiyor ve kendi kendimizi yok ediyoruz. Ünlü bir sözde de denildiği gibi "Bu hayat hassas kalpler için bir cehennem" maalesef. Umarım en azından şans yanımızda olur da bu düzende kendimizi yitirmeden hayatta kalır ve ucundan, kıyısından da olsa hayatı bir nebze yaşayabiliriz..

Bazı şeyler asla bitmez.

Korkuyor insan, kaybetmekten, yitirmekten korkuyor. Yenmek o kadar zor ki bu korkuları adeta senin bir parçan haline geliyor zaman içinde, kabulleniyor ve onlarla yaşıyorsun. Kişiliğini oluşturan kavramlardan biri oluyor. Rutinden korkuyor insan, sıradanlığın anlamsızlığından ama aynı zamanda değişmekten, değişimden de korkuyor. Kabullenebilir mi, alışabilir mi bilmiyor çünkü. Nefes almaktan korkuyor, adım atmaktan korkuyor, esiri olmuş korkuların. Yaşamaktan korkuyor, yarın ne getirecek bilmediğinden ama ölmekten de korkuyor çünkü onun da ne ile sonuçlanacağını bilmiyor. Kısacası bilmemekten korkuyor insan ama bilmekten de korkuyor, fazla bilgi dünyasını aydınlatıyor ve kaldıramayacağı gerçeklerle yüzleşiyor. Tüm bu korkuyla nasıl yaşanır, nasıl başa çıkılır ki.. bilmiyorum ve asla öğrenemeyeceğim sanırım. Çünkü bu ne yaşadıkça öğrenilen ne de alışılabilen bir şey. Tüm bu korkuların yaşatacağı şey yüzleşme vakti gelince bırakacağı hasarlar ve harabe bir dünya olacak. Bildiğim tek bir şey var, o da tüm bu korkunun sökülüp atılmayacak kadar gerçek ve insanın bir parçası olduğu..