Doga.

Evet önce bu soruyla başlayalım. Önceden ait olduğunuz, size ait olan bi adam var. ‘Önceden’ diyorum çünkü bu adam sonradan size ait olmadığını hissediyor. Aslında hiç olmamış. Şakacıktanmış sanki. Net miyiz? Öyleyse devam..

Siz onu size ait sanıp o kadar güzel şeyler yaşamış ve yaşatmışsınız ki karşınızdaki insanın sizi sevmediğini uzuuun süre kabullenememişssiniz. Ama bakın bu adam öyle kandırmıyor da aslında. Size şiir okuyor, üşüdüğünüzü düşünüp siz söyelemden ceketini omuzlarınıza atıyor, dinlediği şarkılarla her yağmur yağdığında Ortaçgil açtırıyor(evet hala), hiç bilmediğiniz bir şehri mabediniz haline getiriyor, belki ilk sevişmenizi onunla yaşıyorsunuz(ki bu biz kızlar için ciddi karar), başınızı ona çevirdiğinizde sizi izliyor oluyor, erkenden uyandırdığınızda size kızmıyor(ben olsam çok kızardım), hazırlanırken sizi izliyor, her baktığında gülümsüyor.... Mutlu olduğunu görüyorsunuz ama aslında değilmiş. Evet tamam yaşamadığınız için belki anlamsız biraz bu kısım.. -Ben yaşadığım halde bazen bana da anlamsız tabi-. Her neyse bu adam bir gün uyanıyor ki sizi sevmiyor. Bekle, severim diyor. Hah işte hikaye burda asıl. Böyle şeyler geldi başıma ama ben baya kocaman bi kaya yutmuş gibi, ciğerimi söküp eline vermiş gibi, kolum kanadım kırılmış gibi, kan revan içinde kalmışım gibi çekip gidiyorum o adamdan. Ama ne gitmek.. Demişler ya koca bi devrim diye. Aynen. Aklın, kalbın ya da anıların kalınca gidilmiyormuş onu anladım ama gittim diyorum evet. Özledim, içtim, sıçtım, ağladım, özledim, yazdım, terslendim, özledim’den ibaret bi döngüden geçip kabullendim. Başka limanlarda aradım o huzuru. Yok arkadaş! Daha iyisini buldum, belki bazen daha beterini ama aynısını bulamadım. Bunu da kabullendim üstelik! Ne çok şeyi sineye çekmişim bak yazınca çıktı ortaya..

Neyse, bu adam bi gün çıkageldi. Bugüne kadar dönmeyen, asla dönmez dediğim adam geldi. Şimdi bana ben sana geliyorum dedi mesela. İşte korktunuz mu hiç böyle? Bu çocukken karanlıktan korkmak gibi değil, en sevdiğin eşyan kaybolacak gibi bir korku değil, ölümüne korkuyorum lan.

Yaşasana kızım aşkını ne korkusu diyebilirsin. Haklısın da hangi aşk? Onda olmayan mı, bende olup da dibini ekmekle sıyırdığım mı?

Korku şu, teslim olma korkusu. Bi gülse geri dönerim baştan her seyi yeniden yaşarım gözü karalığı var bende. Yapamam, yapmamalıyım değil mi? Lütfen biri çıkıp sakin ol ve sakın dönme falan desin. Kuyruğu dik tutucam diyorum ama umarım başarılı olurum. Olayın şu yönü de var o geri dönmemi istiyor mu? Bence hayır. Üzmek istemez, mahçuptur o naif böyle. Gülünce gözleri de kısılır ya neyse. Uff amma yazdım. Ama iyi oldu ya.