durmaktan yorulmuş biriyle koşmaktan yorulmuş biri beraber dinlenebilir mi?

birkaç kalp yoklaması yapmak üzere tekrar giriş yapıldı

bazı şeylere bir çocuk gibi üzülüyorum. ertesi güne sarkıtmadan. her şeyin çözümü acısız yerlerden geçermiş gibi yaparak. etrafından dolaşmakla bir çukuru ortadan kaldırmış gibi yaparak. bir yetişkin gibi üzülebilseydim eğer, göze alabilseydim her şeyi, adımlarım çok daha büyük olur muydu, nefesimi ucu ucuna yetirebilir miydim gidilecek yerlere, ağlarken daha güçlü hisseder miydim kendimi merak ediyorum.

nolur biri bana sen iyileşiyorsun der gibi baksın.

hikayemin anlatmak için en çok beklediğim kısmı zarar gördü. bi hikaye nasıl zarar görür keşke anlatabilsem.

sevildiğim yerin kıymetini anladığım bir dönemde, yeni evimin balkonunda, bütün sınırlarımın üzerinden yepyeni bir kırmızı kalemle gittim. bütün olmuşlara ve olacak olanlara teşekkür.

allah kimseyi artık anlatmaya utanacağı dertle sınamasın ya

öfkem kırıldı herkesi anlamaktan. çatık kaşlarımın arasından bakamadığım her açık kapıdan içime tozlar birikti. kavgamı kaybettim ben. bu en kötüsü.

çekingen insana tahammül edemediği için rahatlasın diye samimiyetin bokunu çıkaran o kız..

ortamın sessizleşmesine tahammül edemediği için bütün hayatını powerpoint sunusu haline getiren o kız..

kafayı bozduğumda allah’a ve buraya dönmem hakkında..

kalbimin önündeki gurur zırhının kalkması uzun sürdü. yeni yeni hissediyorum etime değen bıçakları. son kullanma tarihi geçmiş bir acının yasını daha şimdilerde tutmaya başladığımı kime söyleyebilir, kimden yardım bekleyebilirim? acıyı tazeyken sindirebilmeyi bana unutturan bu gurur beni üstünden uzun zamanlar geçmiş, çürümüş hikayelerle zehirliyor.

benim kıyıda köşede biraz mutlu aile kahvaltısı birikmişliğim vardı, piknikler, akşam vakti çay sohbetleri.. daha da hiçbirinden feragat etmem abla. ölümü var kalımı var. ayaklarım bi yere bassın artık daraldım.