Die.verse

"Cheers", είπαμε και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας. Κοιτούσαμε από ψηλά την απέραντη θάλασσα να φωτίζεται από το κοκκινωπό φως της αυγουστιάτικης πανσελήνου. Εκεί, οι δυο μας πάνω σε αυτόν τον όμορφο με θέα γκρεμό πάνω από τη θάλασσα. "Όμορφα είναι εδώ" είπε και την κοίταξα. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουμε. Ζούμε την πιο όμορφη στιγμή ενώ οδεύουμε προς το τέλος. Σαν μια βουτιά στην θάλασσα αυτήν την όμορφη νύχτα, μία βουτιά που φαινομενικά καταλήγει στα πανέμορφα χρώματα της θάλασσας και της σελήνης μα στην πραγματικότητα καταλήγει στα σκοτάδια του βυθού. Κάπως έτσι θυμάμαι την τελευταία μέρα που περάσαμε μαζί. Αλλά δεν βουτήξαμε… όχι. Με έριξες από το γκρεμό, πισώπλατα, δίχως προειδοποίηση. Και εγώ ξεβράστηκα σε ένα ξένο μέρος, ταλαιπωρημένος και με πληγές αλλά ζωντανός, εκεί στο άγνωστο που με παρέσυρε η θάλασσα αλλά κυρίως εσύ. Αυτό που θυμάμαι και θα μου μείνει για πάντα είναι η κόκκινη σελήνη του Αυγούστου που βρισκόταν πίσω σου και σχεδίαζε με καλλιτεχνική μαεστρία την σκοτεινή σου σιλουέτα. Μετά σκοτάδι. Παγωμένο σκοτάδι. Μα σε θυμάμαι ακόμα. Die.verse

σενάριο : Ploutarxos Kougioumtzoglou Aka Πλούταρχος σχέδιο : Apo Ken (instagram.com/apoken)

Οι αδέσποτες φιλενάδες του νησιού κρατούν το μυστικό των ερωτευμένων στα στενά πλακόστρωτα του Αιγαίου.

Φιλιά αλγοριθμικά, δεν έχουν ζουμί, είναι μπλεγμένα στο κώδικα. Το συναίσθημα σε άσπρες γραμμές απλωμένο, τόσο όμορφα κατανεμημένο. Εντολές σε αλγόριθμο δίνουν αγάπης ορισμό και ο έρωτας προξενεί βραχυκύκλωμα. Συστήματα παθαίνουν blackout και οι αγκαλιές γίνονται σπρωξίματα, με νύχια ματωμένα τα χάδια γίνονται αμυχές και προβλήματα. Τα γλυκόλογα ψιθυριστά στο αυτί γίνονται φωνές για βοήθεια. Η ζωή μετρημένη σε πακέτα, ιστορίες ζωής χωμένες σε μία δισκέτα. Τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα μεταφέρεται μες' απ' 'το ρεύμα. Και μετά αποσυνδέεται.

Ο Έρωτας είναι μια ξαφνική λάμψη μπροστά στα μάτια σου. Εκτυφλωτική, θερμή και ακαριαία. Το φως είναι τόσο δυνατό που χάνεις την όραση σου και τόσο καυτό που νιώθεις τη σάρκα σου να καίγεται. Και μετά σκοτάδι. Σιωπή και ηρεμία. Μένει μόνο ο πόνος και η αποκρουστική μυρωδιά του καμένου δέρματος σου. Μετά το χάος. Η επούλωση. Και ο πόνος φεύγει. Αργά. Die.Verse

Το Φεγγάρι ρίχνει το ολόλευκο φως του στο μπαλκόνι μας. Ο άνεμος φέρνει δροσερές μυρωδιές ανοιξιάτικες μέσα από το παράθυρο μας και εσύ λείπεις. Πες μου πως θα πλαγιάσω εγώ μονάχος στο κρεβάτι το αδειανό; Η απουσία σου έγινε αισθητή και ο ουρανός σκοτείνιασε, τα άστρα βρήκανε κρυψώνα πίσω από τα σύννεφα και ο άνεμος έφερε μπόρες για να ταιριάξει αυτά που νιώθω. Η υγρασία αγκαλιάζει πια το κορμί μου και οι μυρωδιές λένε ιστορίες μελαγχολικές. Πως θα κοιμηθώ απόψε πες μου. Die.Verse Photo by : www.instagram.com/niva_xi/

Οι βαρκούλες στη προβλήτα αντανακλούν τους ψίθυρους των παντοτινών υποσχέσεων. Μα εκείνες στέκονται για λίγο νοερά και μετά φεύγουν για ένα λιμάνι αλλιώτικο. Die.Verse Photo by : Apostolos Vamvouras on Unsplash

Δεν ανοίγουν τα σύννεφα σήμερα, δεν πετούν τα πουλιά έτσι ανέμελα, σ' ένα κόσμο φτωχό με παρέσυραν, μα τα λουλούδια τον κόσμο μου ομόρφυναν. Ποια φιλιά-υποσχέσεις μου έταξες, την καρδιά μου σε γκρέμια την πέταξες, τα φτερά μου πατρίδα μου έκοψες, μα έχω άστρο λαμπρό, δεν μου το 'κλεψες. Die.Verse

Ότι μένει ανεκπλήρωτο μένει για πάντα στη καρδιά. Μερικές φορές η εκπλήρωση μπορεί να χαλάσει το ιδεατό της συνθήκης και να μείνει στο συρτάρι με τις κακές αναμνήσεις. Η μη εκπλήρωση θα κρύβει πάντα τη δροσερή ανάσα της ελπίδας όσος καιρός και αν περάσει. Die.Verse

Die.Verse

Στα κατακάθια της πηχτής λάσπης και ανάμεσα στη καυτή άμμο βρίσκονται οι θησαυροί και το χρυσάφι. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα κόσκινο.

Die.Verse

Κάθε πανσέληνος είναι σαν ένα ραντεβού που ποτέ δεν ήρθες, τα λουλούδια  ξεράθηκαν και το χαμόγελο έσβησε αργά.

Βάλαμε τα φαρδιά κοντομάνικα, τα πολύχρωμα μαγιό και το μελάνι διακοσμεί τα κορμιά μας. Οι σαγιονάρες προστατεύουν τα πόδια μας από την καυτή άμμο και ο αέρας ψιθυρίζει στα αυτιά μας τα μυστικά της θάλασσας. Die.Verse

Die.Verse

Η ανάγκη για ισορροπία μας εμφανίζεται σαν θεϊκή παρέμβαση στις καλοκαιρινές μπόρες και στα τυχαία ηλιόλουστα μεσημέρια του χειμώνα. Γι’ αυτό τα προτιμώ. Die.Verse

Ποιος να 'ναι αυτός ο σκονισμένος ναός? Ποιανού θεού η αγάπη στέρεψε? Είναι του έρωτα ο ναός και είναι παρατημένος. Τον φροντίζουν μερικές χαμένες ψυχές που και που. Μεταφέρουν τη σκόνη από τη μία πλευρά στην άλλη και γυαλίζουν τον θαμπό άδειο βωμό του. Μα πως να μην ξεχαστεί και τούτος? Ο Έρωτας απαιτεί θυσίες που κανείς δεν τολμά να κάνει. Προτιμούν τη νέα εποχή. Την εποχή της Πρόσκαιρης Ευχαρίστησης. Εκείνη δεν απαιτεί τίποτα, δεν ζητάει αντάλλαγμα μα στη πραγματικότητα κλέβει χρόνια. Τα χρόνια που σαν χαθούν δεν γυρνούν πίσω. Die.Verse