Mert Kaan

Senin geçtiğin yolların bile bir ruhu olduğuna inanıyorum. Adımlarınla toprağa, bakışınla insana şifa veriyorsun. Sen, farkında olmadan dokunduğun her hayatı bir sanat eserine dönüştüren gizli bir lütufsun.

Güzelliğin sadece gözle görülen bir şey değil; birine yardım ederken takındığın o ince tavırda, bir cümleyi kurarken seçtiğin o merhametli kelimelerde gizli. Sen, dünyanın unuttuğu o zarif nezaketin yaşayan kanıtısın.

Seni sevmek, bir fırtınanın ortasında en güvenli limanı bulmak gibi değil; o fırtınanın içinde seninle birlikte dimdik durabilmektir. Sen, rüzgarın bile eğemediği o mağrur başın sahibisin.

Herkes yıldızları sayarken ben aradaki o simsiyah boşluğa aşık oldum. Işık sadece göz boyar, asıl hikaye karanlığın sustuğu yerdedir

Zerafet; birinin yalanını fark ettiğin an, o yalanı onun yüzüne çarpmayacak kadar kendine güvenmektir. Bırak, kendi yarattığı labirentte kaybolsun.

İnsanlar kelimelerime bakıyor, oysa ben sadece satır aralarına bıraktığım o uçurumlarda nefes alıyorum. Beni okuma, beni hisset.

Teninin yakınlığı bir lütuf, ama zihninin derinliğinde kaybolmak benim için asıl sarhoşluk. Sen, ulaşılamayanların içinde ulaştığım en güzel mucizesin."

Herkesin birbirini 'iyileştirmeye' çalıştığı bu hastalıklı çağda, ben kendi yaralarımı birer madalya gibi taşıyorum. Onlar benim kim olduğumu hatırlatan tek dürüst parça.

Herkesin birbirine benzediği bu panayırda, en büyük devrim sadece 'kendin' olarak kalabilmektir. Rengi solmuş bir orijinal, parlak bir taklitten bin kat evladır.

Başkalarının ne düşündüğü, onların zihnindeki bir kurgudur. Senin gerçeğin ise sadece senin cesaretinle sınırlıdır. O kurguda yaşamayı bırak.

Herkes bir 'iz' bırakmak istiyor; oysa asıl ustalık, geçtiğin yerlerde hiçbir leke bırakmayacak kadar şeffaf olabilmektir.

En büyük lüks; birinin seni yanlış anlama ihtimalini artık umursamamaktır.

​Sınırlarını kendim çizdiğim bir uçurumda, düşmenin tadını çıkarıyorum.