Ayık kafayla söylemeye cesaret edilemeyen şarkılarla doluymuş.

Beton direklerin olmadığı bir dünyada, dönüş dualarıyla dolup taşmış,

Titrek ellerin gönderdiği telgraflar, umut taşırmış.

Bedenler güçlenmek için koyunların peşine düşmüş,

Sabahın beşinde başlayan mesailer, akşam altıya kadar sürmüş,

Ocaklarda pişen bulgur ekmekleri, hayatın temel taşı olmuş,

İnancın gücüne inanmakmış mesele, söyledikleri gibi.

Etin yokluğunda varoluşun izleri,

Kemiklerle sarılı inanç dolu kalpler,

İki kişilik odalarda sabahlara kadar kalmışlar,

Gıcırdayan yay seslerinden uyku tutmamış gözleri.

Öğretmek zorunda oldukları şarkıları unutan birkaç kişi,

Parça parça kaybetmişler hatıralarını,

Hatırlanacak bir şey kalmamış,

Sönmüş parıldayan gözleri, üşümüşler.

Bir kızla karşılaşmışlar kibrit satan, tanrının doğduğu gün,

Yüzleri kızarmamış, kış saati uygulaması olmadığından,

Elleri bu kez titrememiş,

Ulu olmanın cezası yokmuş, nefes alamazlarmış.

Nefilimler gibi dev çocuklar doğurmuş insanlar,

Cennetin devasa başlarıyla dolmuş,

Bedenler kara iplikler gibi kurumuş,

Gökte yankılanan müzikler kesilmiş.

Gecesi olmayan günlerin sabahında,

Küçük çocukların masal dinleyemediği zamanlar,

Kaybolmuşlar, susmuşlar,