Nothing will be same again...

Kalp öyle bir şey ki, azaltarak bitiriyor her şeyi. Bir zamanlar görmek için can attığınız birini dahi azaltıyor. Ve sonunda yok ediyor. Geriye sadece birkaç anı ve birkaç hüzün bırakıyor teselli olarak.

bayılıyorum en fazla ne kaybederim diyerek her şeyin anasini sikmeye

kırmam gerektigi yerde kirmadigim kalbinizi sikiyim

Geceleri kimle konuşuyorsan ona aitsin, ben tavana

Hayatımın bazı dönemlerindeki muhatap olduğum ve ciddiye aldığım insanlardan cidden utanıyorum. Geriye dönüp bakınca ben buna nasıl değer vermişim farkındalığı geliyor bana.

Nolurdu ben de omuzlarım sarsıla sarsıla ağlasaydım, sırtıma bir yastık daha konsaydı ve en güzel köşe bana ayrılsaydı da her şeyi kendi başıma halletmek zorunda kalmasaydım.

Gökyüzüne ve denize zaafım var. Özellikle de gün batımını izlerken büyüleniyorum. Gökyüzündeki her rengi hayran hayran izliyorum, tarifsiz bir keyif alıyorum bundan.

Dostoyevski “İnsancıklar” adlı kitabında: “Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu.” diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek…

Biriyle tanışmaktan o kadar çekiniyorum ki. Bana birini tanımak tehditmiş gibi geliyor. Ne biliyim yük olacakmış, düzenim bozulakmış, tadım kaçacakmış gibi. En baştan mesafemi koruyorum hep.

son zamanlarımın değişmez modu