dedim ki;

Heveslerimin kursağımda kalmasına alışmış olmalıyım yoksa bu sakinliğimin nedeni ne olabilir? diye düşündüm. Arada düşünürüm yaptıklarımı ve yapmadıklarımı ayrıca düşündüklerimi yeniden düşünürüm. Bu satırları yazarak aynı eylemi gerçekleştiriyorum. Konuşamıyorum çünkü. Konuşurken düşük cümleler kuramıyorum ama yazarken özgürüm bu konuda. Konuşamıyorum çünkü alışamadım boş ver üzülme denmesine, bu da geçer denmesine. Bu da geçecek evet ama bana bildiğim şeylerin söylenmesine alışamadım. Biliyorum evet biliyorum, yine hevesim kursağımda kalacak, yine dalgalı denizlere atlayacağım, yine liman arayacağım, yine yine… Limanımı kendim yakmadım bu defa. Yaktılar hem de gözümün içe baka baka. Savaşamadım ki, bilmiyordum bir savaş olduğunu. Düşük cümlelerimle karşı koyardım, daha kuvvetli olduğumu hissettiğim yerde ruhumda. Limanım, ruhuma konuş lütfen. Aldanma düşük cümlelerime aslında dümdüz söylediklerim. Tek bir anlamı var söylediklerimin. Lütfen dalgalı denize dönüşme. Yüzmeyi biliyorum ama yorgunum.

I march before a martyred world, an army for the fight I speak of great heroic days, of victory and might I hold a banner drenched in blood, I urge you to be brave I lead you to your destiny, I lead you to your grave Your bones will build my palaces, your eyes will stud my crown For I am Mars, the god of war, and I will cut you down.

Kadın gibi olmanın önündeki engel ne? Kadın olmanin getirdiği sıradan tripleri anlatmayacagım şimdi. Ama sıradan olmamayı seçmek bir yönüyle kadın olmak. Toplumun kafana perçinlediği güzel olma zorunluluğundan ibaret, kadın olmak. Sabreden olmak belki, belki de sabredemeyen. Nedir ki kadın olmak? Yeme, kilo alma, guzel ol, bak; kendine bak. Önüne de bak bir anda. Üzülme canım geçer bu kadın olma durumu. Çok sürmeyecek bu hayatta kadın olma önündeki engeller. Senin de kanatların çıkacak. Melek olacağını zannediyorsan yanılıyorsun. Acılarının yeniden hatırlanması gibi birşeyle son bulacak. Yasadıklarınla yüzleşmek zorunda kaldığın zamanlardan bahsediyorum. Kadın olmak da ölecek, bedenin de. Cok uzun sürmeyecek, korkma.

The ABC of Architects

Modernisme in Barcelona

Spiro Kostof'un Berkeley Universitesi'nde '91 yılında verdiği son derslerin videosunu içeren bir bağlantıdır. 

one tiny apartment transforms into many rooms

Richard Sennett

Sayfa sonlarında cümleyi bitirmek okuyucu için büyük kolaylık. Sayfa sonunda insan durup düşünmek istiyor okuduğu sayfa üzerine. Eğer sayfa yarım bir cümle ile sonlandığında bu ne mümkün, en büyük hayal kırıklığı. Sadece yüklemi diğer sayfaya düşse ve siz o sayfaya baksanız artık geri dönüşü olamaz. Artık sonuna kadar okumak gereklidir. Ben yazar olsam sürükleyici tek romanımı benim gibi okuyuculara, her sayfayı yarım cümlelerle sonlandırarak yazardım. Evet, tek sürükleyici kitabım bu olurdu. Her kitabımda aynı taktiği uygulayamazdım ya.

Bazen susuyorum ve dinlemiyorum. Dilimin ucuna birşey demek geliyor, durup dururken yada bir konuşma ortasında, seslendirmiyorum. İçimden dönüyor replikler. Hatta karşımdakine de yazıyorum ki böylece sürsün sessizliğim. Süregiden sessizlik boyunca kendimi kaybediyorum o filmde. Hayal dünyası içinde kaybolmak gibi. Keşke gerçek hayatta böyle sürse der gibi o sessizliğim. Bir anda neden sustuğum aklıma geliyor ve bu sefer de nedenleri düşünmeye başlıyorum sessizliğin kamuflajı altında. Nedenler çoğunlukla can sıkıcı olabiliyor, suratım değişiyor. Hiç saklayamam düşündüklerimi, suratıma yansıması an meselesi. Benim de bir poker yüzüm olsaydı.  Al bide bunu düşün. Düşünmekle kafamız acımaz, antrenman misali. Yalnız sessizliğime tahammül edilebilir mi?

I <3 Realism

KRAMP_Bir Dünya Arıyorum